010：กิลด์นักผจญภัย④（ฉันคือผู้ใช้หัตถ์ศักดิ์สิทธิ์）
……ครืนนนนนนนนนนนนนนนนนนน
โถงทางเดินที่มีแสงสลัวพร้อมฝุ่นลอยตลบอบอวล
จากมุมสายตาของเธอสามารถเห็นหนูวิ่งและคลานเข้าไปในผนังขณะที่เธอจ้องมองประตูโลหะหนาตรงหน้าเธอ
ด้วยการผลักเพียงเล็กน้อยประตูก็เปิดออกพร้อมเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด อากาศจะอบอ้าวกระจายไปโดยรอบพร้อมกับความมืดที่เข้ามาในสายตาทั้งสอง
สิ่งแรกที่เข้ามาในสายตาคือโต๊ะราคาถูกที่ด้านหลังมีชายวัยกลางคนที่กำลังเซ็นกระดาษกับปากกา
ชายคนนั้นหยุดมือในทันทีและหันมามองผู้มาเยือน
「โอ้วพระเจ้าช่วยกล้วยทอด ไอ้เด็กมีปัญหาอีกแล้วเหรอเนี่ย ออกมาจากห้องขังโดยไม่ได้รับอนุญาตได้ยังไง」
「แกเป็นหัวหน้าแก๊งลักพาตัวสินะ？」
「ใช่แล้ว มีธุระอะไรกับข้างั้นรึ」
ชายคนนั้นฉีกยิ้มเล็กน้อย
ในทางกลับกันลูน่าถอนหายใจออกมาและมองไปที่ประตูไม้ข้างกำแพง
「แต่ถึงแบบนั้นก็เถอะน้า ไอ้พวกเวรนั่นปล่อยยัยตัวกระเปี๊ยกอย่างพวกเธอหลุดรอดมาได้ยังไง สงสัยต้องไปอบรมสั่งสอนที่หลังเสียแล้ว」
ชายคนนั้นยกแว่นตาขึ้นและลุกจากที่นั่ง
ในมือของเขามีแส้ที่หยิบขึ้นมา
「ไว้เดี๋ยวค่อยไปทำให้ห้องขังมันมีประสิทธิภาพมากกว่านี้ ยิ่งกว่านั้นมีใครแอบมาช่วยพวกเธองั้นรึ？」
「จำเป็นต้องมีด้วยเหรอ？」
ชายที่อ้วนเหมือนหมูคนนั้นเฆี่ยนแส้มาทางนี้
เพลี๊ย น้ำเสียงแสบแก้วหูดังก้องกังวาล
「ก็ต้องจำเป็นอยู่แล้วน่ะเซ่ สำหรับยัยหนูอย่างพวกแก」
ลูน่าใช้มือปัดผมสีเงินมันวาวและยกมือขึ้นที่หน้าอกหมุนนิ้วชี้ของเธอ
จากนั้นก็ปรากฏแสงวงกลมปรากฏขึ้นและเธอเขวี้ยงมันออกไป
「อะชึบ」
ตู้มมมมมมม
เมื่อชายคนนั้นรับวงแหวนเข้า วงแหวนก็แตกกระจายและหายไป
ชายคนนั้นที่ยิ้มอยู่กลับแสดงสีหน้าประหลาดใจ
「……อะไรวะนั่น？！」
「โอ๊ะ ไม่ต้องขอบคุณหรอกนะถือว่าเซอร์วิส」
วงแหวนหลายร้อยหลายพันวงปรากฏทั่วบริเวณ ลูน่าถือมันขณะสะแยะยิ้มออกมา
จากนั้นเธอก็ใช้นิ้วชี้ๆไปยังชายตัวอ้วนกลม
「บ้าเอ้ย！！」
วงแหวนจำนวนมากพุ่งเข้าโจมตีพร้อมๆกัน
ชายคนนั้นสะบัดแส้อย่างสิ้นหวังและไม่สามารถรับการโจมตีได้หมด ภายในไม่กี่วินาทีร่างกายของเขาก็มีแผลฉีกขาดไปทั่ว
「ไอ้เด็กเวร………..แกเป็นใคร？」
ชายคนนั้นยังมีชีวิตอยู่แม้ว่าจะสภาพเลือดท่วมตัวและมีรอยแผลเป็นจำนวนมากทั่วร่างกาย พยายามพูดออกมาทั้งๆที่เลือดไหลอาบไปทั้งตัวแล้ว
เขาเป็นหัวหน้าองค์กรใต้ดิน ลูน่าประทับใจเล็กน้อยที่เขายังไม่ตายไปเสียก่อน
「ลูน่า」
「……อึก？！ ข้าจะจำเอาไว้！！」
ลูน่าฮัมเพลงสั้นๆและทันใดนั้นชายคนนั้นก็รู้ตัวเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเขา
「ทำไมคนอย่างแกถึงมาอยู่ที่นี่ได้？」
「ก็ฉันโดนลูกน้องพวกแกจับตัวมาน่ะสิ อืม หรือว่า ฉันเคยเจอแกมาก่อนงั้นเหรอ？」
「ว่าไงนะ……」
ลูน่านั้นไม่ค่อยได้ออกจากคฤหาสน์เท่าไหร่
ดังนั้นไม่น่าจะมีใครรู้จักตัวตนของเธอ
แต่ว่าชายคนนั้นก็แสดงท่าทีครุ่นคิด
กล่าวอีกนัยหนึ่งในบรรดาคนที่เกี่ยวข้องกับตระกูลมาร์ควิสมีพวกองค์กรใต้ดินด้วยงั้นเหรอ
「ฉันจะบอกให้เอาบุญแล้วกัน บางทีเพื่อนร่วมงานของแกคงแอบเข้าไปที่คฤหาสน์บ้านของฉันมั้ง？」
「บ้าน่า！！ ไม่มีทาง ที่เด็กสาวของตระกูลมาร์ควิสจะมาอยู่ที่นี่! การแอบอ้างใช้ชื่อขุนนางนั้นต้องโทษประหาร! ต้องจัดการทิ้งอย่างรวดเร็ว！！ ――อาจารย์！！」
อย่าได้ริอาจตั้งคำถามกับสาวน้อย
ชายคนนั้นที่พูดกับตัวเอง และทันใดนั้นก็ลุกขึ้นและตะโกนเข้าไปที่ประตูด้านหลังห้อง
ดูเหมือนว่าตัวเต็งจะออกมาแล้วสินะ
ขณะที่ลูน่ากำลังเฝ้ารออย่างตื่นเต้นเงาๆหนึ่งค่อยๆเปิดประตูออกอย่างช้าๆ
「……เฮ้อ ถูกเรียกครั้งแรกหลังจากผ่านไปนาน ดังนั้นก็คิดว่าจะมีอะไรชวนน่าตื่นเต้น แต่พอมาถึงก็ดันเจอเด็กน้อยสองคน―― นี่เอ็งตกอับถึงขนาดนี้เลยรึ」
เป็นชายคนหนึ่งที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ
อายุประมาณสามสิบ สวมชุดเกราะเบาป้องกันไหล่และอก ไม่สวมหมวกและใส่กางเกงขายาว
พลังงานเอ่อล้นออกมาจากร่างกายนั่น
ด้านหลังลูน่า อลิซ่ากลืนน้ำลาย
ชายคนนั้นแต่งตัวเหมือนกับนักสู้ เขาจ้องมองมาทาวพวกเธอ จากนั้นก็จ้องมองชายคนนั้นด้วยแววตารังเกียจ เมื่อเห็นสภาพของไอ้หมูกากเดนนั่น เขาก็ฉีกยิ้มออกมา
ชายร่างใหญ่ก้าวไปข้างหน้าและมองลูน่าเป็นเหมือนเหยื่อ
「ชื่อของข้าคือโอไก เชี่ยวชาญวิชาสำนักกราโด(グラド) สาวน้อยข้าขอทราบชื่อเจ้าหน่อยได้ไหม」
เขาพูดแนะนำตัวเอง
หากเป็นเช่นนั้น ถึงขนาดบอกสำนักมาขนาดนี้ลูน่าก็ไม่สามารถปฏิเสธได้
เธอก้าวไปข้างหน้าและไขว้แขนขณะพูดด้วยน้ำเสียงอันหนักแน่น
「ฉันลูน่า ปรมาจารย์วิชาสำนักมังกรซากุระ」
「หืม มังกรซากุระงั้นเหรอ ไม่ใช่ว่ามันสูญสิ้นไปจนหมดแล้วรึ」
「หมายความว่ายังไง ไหนอธิบายมาสิ？」
ลูน่าเกาหัวด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ชายคนนั้นพูดด้วยรอยยิ้ม
「เคนมีหกหัตถ์ศักดิ์สิทธิ์สำนักวิชาที่โด่งดังไปทั่วโลกได้แก่ สำนักรุ่งอรุณ(東雲) สำนักวิหกเพลิง(白鳳) สำนักวายุสลาตัน(封魔) สำนักจักรพรรดิจรัสแสง(光帝) สำนักมากินะ(マキナ) และสำนักมังกรซากุระ แต่ว่าสำนักวิชาที่โค่นล้มได้กระทั่งเทพพระเจ้า เหล่านั้นสิ้นสลาย มลายสิ้นไปหมดแล้ว
――เจ้าที่กล้าอวดอ้างตัวเองมาเป็นปรมาจารญ์วิชาสำนักมังกรซากุระ จะตรวจสอบด้วยตัวเอง มาแลกกำปั้นกันเถอะแม่สาวน้อย！」
เขาคนนั้นฮัมเพลงออกมาอย่างร่าเริง
（หะ หกหัตถ์ศักดิ์สิทธิ์ บ้าอะไรฟะนั่น เจ๋งโครตๆเลยนี่หว่า！！）
เธอที่แสดงสีหน้าอีกอย่าง ในขณะที่ในใจคิดอีกอย่าง
ชายคนนั้นกำหมัดทั้งสองข้างและยิดออกมาด้านหน้าพร้อมกวักมือเรียก
「อลิซ่า หลบไป」
「ค่ะ」
ข้างหลังเธอ เธอสั่งให้สาวน้อยผมสีแดงเพลิงถอยหลังออกไป
จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ของทั้งสองเข้าปะทะกัน
ลูน่าปล่อยพลังปราณออกมาอย่างน่าสะพรึงกลัว
「นี่เจ้าปีศาจตัวกระจ้อยร้อยเอ๋ย เจ้าที่เป็นปีศาจก็คงกระหายการต่อสู้เหมือนฉันล่ะสิท่า พวกเราน่ะเหมือนกัน แต่ว่าเจ้าน่ะแค่ระดับปีศาจ แต่ฉันน่ะระดับชูร่า เจ้าบอกว่าสำนักของฉันหายไปนานแล้วสินะ ถ้าอย่างนั้นเจ้าปีศาจตัวกระจ้อยแสนน่าสงสาร จงดูแก่นแท้ของพลังปราณที่เคยใช้สังหารเทพเจ้าซะ」
พลังงานที่ถูกปล่อยออกจากทั้งสองคนยังมากขึ้นไปอีก
ดูเหมือนว่าแสงสว่างเข้าปะทะระหว่างทั้งสอง
「ฮึบ！」
「โอร่าาาาาาาาาาาาาา！！」
ตู้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม！！！
ณ เพียงชั่วพริบตา
เมื่อทั้งสองที่พุ่งเข้าหากันด้วยความเร็วสูง ลูน่าลงจอดที่พื้น
พื้นดินทลายกลายเป็นหลุมศพ
ไม่มีทั้งชายและหญิง หรือความแตกต่างด้านอายุ
สัตว์ร้ายทั้งสองเข้าห่ำหั่นกันราวกับจะฆ่ากันให้ตายไปข้าง
