ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 894 ฉินเย่จือออกเดินทาง

บทที่ 894 ฉินเย่จือออกเดินทาง

บทที่ 894 ฉินเย่จือออกเดินทาง

ใบหน้าของกู้เสี่ยวหวานแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที

กู้ฟางสี่หยุดพูด ปิดปากและมองไปที่กู้เสี่ยวหวานอย่างล้อเลียน

กู้เสี่ยวหวานแสร้งทำเป็นจ้องมองอาของตนเอง จากนั้นเปิดประตูและเห็นฉินเย่จือยืนอยู่ข้างนอกด้วยรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้า และแสงในดวงตาของเขาราวกับแสงจันทร์อันอบอุ่น

“พี่เย่จือ” กู้เสี่ยวหวานหันมองกลับไปที่กู้ฟางสี่ จากนั้นออกจากห้องและเดินไปที่ลานหน้าพร้อมกับฉินเย่จือ

“หวานเอ๋อร์ ข้ามีเรื่องจะบอกเจ้า” ฉินเย่จือพูดอย่างเคร่งขรึมเมื่อไม่มีใครอยู่

“เกิดอะไรขึ้น?” กู้เสี่ยวหวานไม่เคยเห็นฉินเย่จือพูดกับตัวเองอย่างจริงจัง และรู้สึกประหม่าขึ้นมาเล็กน้อย

“ท่านพ่อและท่านแม่ของข้าขอให้ข้าทำอะไรบางอย่าง เพราะไม่มีโอกาสจึงไม่ได้ทำมันเสียที ตอนนี้เมื่อตัดสินใจแล้ว ข้าอยากกลับไปจัดการเรื่องนี้ให้ เสร็จและทำตามความปรารถนาสุดท้ายของพวกเขา” ฉินเย่จือกล่าว

ฉินเย่จือพูดเบา ๆ แต่เมื่อได้ยินครั้งแรกนางก็ผงะไปเล็กน้อย

เดิมทีอาณาจักรชิงเคยสงบสุข แต่ตอนนี้มีคนที่ต้องการทำลายดินแดนสงบสุขและเจริญรุ่งเรืองและต้องการยั่วยุให้เกิดสงคราม

มีคนทรยศจากภายในหรือมีสายลับในอาณาจักชิงโดยอาณาจักรศัตรู

ฮ่องเต้ที่ยังอยู่ในตำแหน่งเป็นเพียงเด็ก เสนาบดีที่ติดตามเขาไม่กล้าตัดสินใจโดยไม่ได้รับอนุญาต และเขาต้องกลับไปตัดสินใจทุกอย่าง

ดวงตาของฉินเย่จือที่มองไปที่กู้เสี่ยวหวานนั้นสดใส

เขาไม่ได้โกหก การช่วยให้ฮ่องเต้องค์น้อยรักษาเสถียรภาพของอาณาเป็นความปรารถนาสุดท้ายที่พ่อและแม่ของเขามอบไว้ให้ก่อนที่พวกเขาจะสิ้นใจ

คงไม่เป็นการโกหกหวานเอ๋อร์ใช่หรือไม่

เมื่อกู้เสี่ยวหวานได้ยินสิ่งนี้ นางก็ขมวดคิ้ว “อันตรายหรือไม่”

อันตรายหรือไม่?

ฉินเย่จือยิ้ม “เด็กโง่ มันเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย ไม่อันตรายอะไร”

“แล้วจะไปนานเท่าไร”

“อย่างน้อยก็สองถึงสามเดือน อย่างมากก็ครึ่งปี” เขาจะกลับมาโดยเร็วที่สุดอย่างแน่นอน

“แล้วจะไปเมื่อไร”

“ไปคืนนี้”

“เร็วจัง” เมื่อกู้เสี่ยวหวานได้ยินสิ่งนี้ก็กังวลเล็กน้อย จากนั้นจึงจับมือของฉินเย่จือแล้วเดินเข้าไปข้างใน

“เป็นอะไรไปหวานเอ๋อร์?” เมื่อเห็นท่าทางประหม่าของกู้เสี่ยวหวาน ฉินเย่จือก็รู้สึกเป็นทุกข์เล็กน้อย

เขาไม่สามารถจากไปเหมือนครั้งที่แล้วได้ ตอนนี้เด็กคนนี้ก็จะคิดถึงเขาเช่นกัน

“ข้าจะไปเก็บข้าวของให้เจ้า อีกไม่นานก็จะเข้าฤดูหนาวแล้ว เจ้าต้องนำเสื้อผ้าหนา ๆ และอาหารแห้งมาเพิ่มด้วย”

นางยังคงมีเงิน กู้เสี่ยวหวานคิด แต่โชคดีที่มีเงินเกือบร้อยตำลึงและตั๋วแลกเงินที่บ้าน

เมื่อเห็นท่าทางประหม่าของกู้เสี่ยวหวาน ฉินเย่จือไม่รู้ว่าทำไม แต่รู้สึกเหมือนได้กินน้ำผึ้งในใจ

เมื่อทั้งสองมาถึงห้องของฉินเย่จือ กู้เสี่ยวหวานก็เก็บข้าวของโดยไม่หยุด โดยมีฉินเย่จือคอยช่วยอยู่ข้าง ๆ

นอกจากนี้เขายังฟังกู้เสี่ยวหวานพูดพร่ำเพ้อโดยบอกให้เขาใส่ใจกับร่างกาย และความปลอดภัยให้มากขึ้น

ท่าทางนั้นดูเหมือนเป็นการเตือนใจสามีที่กำลังเดินทางไกลเป็นพันเป็นหมื่นคำ

ฉินเย่จือถือเสื้อผ้าไว้ในมือมองไปที่กู้เสี่ยวหวานด้วยรอยยิ้ม

“เจ้ายิ้มอะไร” กู้เสี่ยวหวานไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ นางมองไปที่ฉินเย่จือและถามด้วยความสงสัย

ฉินเย่จือมองไปที่กู้เสี่ยวหวานและพูดอย่างจริงจัง “หวานเอ๋อร์ ข้าจะกลับมาทันทีหลังจากทำงานเสร็จ”

กู้เสี่ยวหวานมองไปยังดวงตาที่เปล่งประกายของฉินเย่จือ นางตอบรับและหน้าแดงทันที

หลังจากเก็บข้าวของเรียบร้อยแล้ว นางก็กลับไปที่ห้องและหยิบเงินหลายสิบตำลึงเงิน และตั๋วแลกเงินสองร้อยตำลึงเงิน

เพื่อไม่ให้กู้เสี่ยวหวานเกิดความสงสัย ฉินเย่จือจึงรับงเงินซึ่งเป็นเหรียญมา แต่เขาไม่ยอมรับตั๋วแลกเงิน

อย่างไรก็ตาม กู้เสี่ยวหวานกลัวว่าฉินเย่จือจะอยู่ข้างนอกคนเดียว ดังนั้นนางจึงยัดตั๋วแลกเงินลงในกระเป๋าของเขา

ฉินเย่จือไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมทำตาม

มีความรู้สึกราวกับว่าก่อนออกไปข้างนอก ภรรยาเตือนสามีว่าอย่าทำผิดนอกบ้าน

เมื่อเก็บของเรียบร้อยแล้ว อาโม่ก็มาบอกว่าม้าพร้อมแล้ว

ตอนนี้ตระกูลกู้ได้ซื้อม้าที่แข็งแรงหลายตัว ดังนั้นฉินเย่จือจึงไม่จำเป็นต้องเดินทางด้วยเท้า

และสามารถบรรทุกของได้ด้วย

ฉินเย่จืออยู่ในตระกูลกู้มานานกว่าหนึ่งปีแล้ว และนี่เป็นเกือบจะเป็นวันปีใหม่ครั้งที่สาม

ในช่วงเวลานี้ ยกเว้นหลังจากนั้น เมื่อฉินเย่จือไปที่เมืองรุ่ยเสียนเพื่อดูร้านอาหารสองแห่ง เวลาที่เหลือเขาก็อยู่ที่บ้านตลอด และไม่เดินทางไกล

กู้เสี่ยวหวานคุ้นเคยกับการที่มีฉินเย่จืออยู่ข้างกาย

ครั้งนี้เมื่อได้ยินว่าเขากำลังจะออกเดินทางไกล อย่างน้อยสองถึงสามเดือนหรืออย่างช้าที่สุดครึ่งปี ใจของนางรู้สึกราวกับถูกใครบางคนควักชิ้นส่วนออกมา นางรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าว

แต่กู้เสี่ยวหวานไม่อยากยึดติด ทุกคนล้วนมีเรื่องของตัวเองที่ต้องทำ

ยิ่งกว่านั้น นางรู้สึกอยู่เสมอว่าฉินเย่จือไม่ใช่คนธรรมดา และในที่สุดนางก็ได้ยินว่าฉินเย่จือกำลังจะไปจัดการเรื่องของครอบครัว

กู้เสี่ยวหวานรู้ว่าวันนี้จะมาถึง แต่นางไม่คาดคิดว่ามันจะมาเร็วขนาดนี้

“พี่เย่จือ เจ้าอยู่ข้างนอกคนเดียว ต้องดูแลตัวเองดี ๆ” กู้เสี่ยวหวานไม่อยากรบกวนคนอื่น ๆ ในครอบครัว และมาที่ลานหน้าบ้านกับฉินเย่จืออีกครั้ง

ม้าตัวสูงยืนอยู่ที่ประตูลานบ้าน

ฉินเย่จือก็เป็นคนอารมณ์อ่อนไหวเช่นกัน เขามองไปที่กู้เสี่ยวหวานและพยักหน้า “ข้ารู้ เจ้าควรดูแลตัวเองให้ดีเมื่ออยู่ที่บ้าน หากมีอะไรเกิดขึ้นเจ้าสามารถไปที่เมืองรุ่ยเสียนเพื่อหาอาจารย์ฝาง เขาเป็นอาจารย์ของพ่อข้า ครั้งนี้เป็นการพบกันโดยบังเอิญ ข้าพบเขาที่เมืองรุ่ยเสียน ข้าเล่าเรื่องเจ้าให้เขาฟังแล้ว หากเจ้ามีปัญหาอะไรก็ให้ไปหาเขา แล้วเขาจะช่วยเจ้าแก้ไขมันอย่างแน่นอน”

กู้เสี่ยวหวานพยักหน้า กัดริมฝีปากของตัวเองแน่นพยายามกลั้นไม่ให้น้ำตาไหลมา “ตกลง เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงข้า ที่บ้านมีท่านป้า มีท่านอา พี่ชายฉือโถวและอาโม่ พวกเขาจะดูแลข้าอย่างดี แต่เจ้าที่อยู่ข้างนอกคนเดียวก็ห้ามปล่อยให้ตัวเองหิวเด็ดขาด”

“ข้ารู้ ข้ารู้” ฉินเย่จือกำลังจะร้องไห้เมื่อเขามองกู้เสี่ยวหวาน หัวใจของเขากำลังจะแตกเป็น เสี่ยง ๆ

เขาเอื้อมมือไปดึงกู้เสี่ยวหวานเข้ามาในอ้อมแขนแล้วกระซิบเบา ๆ “หวานเอ๋อร์ ไม่ต้องกังวล ข้าจะจัดการให้เสร็จและกลับมาโดยเร็วที่สุด”

“ดีมาก” กู้เสี่ยวหวานยื่นมือของนางออกไปกอดฉินเย่จือไว้แน่น และพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้น

“รอข้าด้วย…” ฉินเย่จือกดจูบลงบนหน้าผากของกู้เสี่ยวหวาน ระงับความลังเลใจอย่างท่วมท้นที่เกิดขึ้นในใจ ขึ้นหลังม้าและมองกู้เสี่ยวหวานก้วยสายตาราวกับว่าเขาต้องการจะจดจำกู้เสี่ยวหวานไว้ในความคิด จากนั้นด้วยการสะบัดแส้ แล้วม้าก็วิ่งลงจากเนินเขาอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้นไม่นาน แผ่นหลังนั้นก็หายไปในความมืดของค่ำคืนนี้