ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 893 ถ้าจะแต่งงานก็จะแต่งกับเจ้าเท่านั้น

บทที่ 893 ถ้าจะแต่งงานก็จะแต่งกับเจ้าเท่านั้น

บทที่ 893 ถ้าจะแต่งงานก็จะแต่งกับเจ้าเท่านั้น

ผู้หญิงไม่มีอะไรมากไปกว่าการต่อสู้เพื่อลมหายใจ

คนไม่อยู่ที่นี่ แต่ใจอยู่กับนาง แล้วนางจะสนใจอะไรได้อีก

เมื่อเห็นท่าทางเขินอาย มามาเหอเข้าใจทุกอย่างในทันที

ฮูหยินกำลังแสดงความปรารถนาดีต่อนายท่าน

มามาเหอบอกเป็นนัยกับนายหญิงของนางมานานแล้วว่าควรจะอ่อนโยนกว่านี้และปฏิบัติต่อนายท่านดีกว่านี้ แต่นายหญิงไม่ฟัง นางเอาแต่โกรธหงซื่อและนางก็สูญเสียความรู้สึกเพียงเล็กน้อยที่มีต่อนายท่านไป

เป็นเวลาหลายปีแล้วที่นายท่านไม่ได้กลับมา ยกเว้นภายนอกที่แสดงความเหนียวแน่นกับหงซื่อ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ นายหญิงมีท่าทีไม่แยแสมาโดยตลอด

เมื่อนายท่านกลับมา นายหญิงก็ทำสีหน้าเย็นชา เมินเฉย หรือเยาะเย้ย ด้วยสภาพเช่นนี้ นายท่านจะอยากกลับมาได้อย่างไร

สิ่งนี้ทำให้นายท่านไม่เต็มใจมาที่บ้านเก่าของตระกูลจ้าวเป็นเวลาหนึ่งปี ยกเว้นวันหยุด

แต่นี่คือรากเหง้าของนายท่าน

หากทัศนคติของนายหญิงดีขึ้น นายท่านคงจะไม่สนใจแต่หงซื่อมาเป็นเวลาหลายปี

แม้ว่ามามาเหอจะรู้สึกอยากตำหนิเล็กน้อย แต่การได้เห็นนายหญิงของนางในครั้งนี้ นางดีใจแทนนายหญิงจากก้นบึ้งของหัวใจ ดีใจจนแทบร้องไห้ “ฮูหยิน ไม่ต้องห่วง ข้าจะจัดการให้เรียบร้อย เมื่อนายท่านมา นายท่านจะไม่อยากจากไปไหน”

คิ้วและดวงตาของฮูหยินจ้าว นอกเหนือจากความขมขื่นและใจร้ายแล้ว ยังสามารถเห็นความเขินอายได้ในขณะนี้ด้วย เมื่อมองไปที่มามาเหอที่กำลังล้อเลียนตัวเอง นางก็รู้สึกเหมือนกินน้ำผึ้งในใจ

หงซื่อโกรธอย่างยิ่ง นางสามารถมองเห็นความสุขของฮูหยินจ้าวที่ยิ้มจนมองไม่เห็นดวงตา

ทั้งหมดนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องของกู้เสี่ยวหวาน

……

เช่นเดียวกับกู้หนิงผิง เขาอยู่ในห้องของฉินเย่จือและไม่ได้ออกไปไหน

ไม่สามารถซ่อนความประหลาดใจในดวงตาคู่นั้นได้

“อาจารย์ สิ่งที่ท่านพูดในห้องโถงเมื่อครู่เป็นความจริงหรือ?” กู้หนิงผิงกะพริบตาโตของเขามองไปที่ฉินเย่จือด้วยความดีใจ

ด้วยท่าทางที่ตื่นเต้นดูเหมือนว่าฉินเย่จือจะกลายเป็นพี่เขยของเขาแล้ว

เมื่อเห็นความอยากรู้อยากเห็นของกู้หนิงผิง ฉินเย่จือก็เลิกคิ้ว “ทำไมหรือ?”

กู้หนิงผิงหัวเราะเบา ๆ “อาจารย์ ถ้าท่านเป็นพี่เขยของข้าจริง ๆ นี่ไม่ใช่การที่จะสนิทกันมากกว่าเดิมหรือ? ท่านเป็นอาจารย์ของข้า หลังจากนี้หากแต่งงานกับพี่สาวของข้า ท่านก็จะเป็นพี่เขยของข้า การแต่งงานนี้ข้าจะสนับสนุนเต็มที่”

อาโม่ที่อยู่ด้านข้างฟังและหัวเราะออกมา

มองไปที่เจ้านายที่ยิ้มไปทั้งดวงตา ไม่ต้องพูดถึงว่าเขามีความสุขแค่ไหน

“แต่พี่สาวของข้าอายุแค่สิบเอ็ดขวบ” กู้หนิงผิงพูดด้วยความเสียใจราวกับว่าเขาคิดอะไรบางอย่างได้

อาโม่ที่อยู่ด้านข้างพูดขึ้น “ทำไมล่ะ คนสองคนที่มาที่นี่เมื่อครู่ไม่ได้มาสู่ขอคุณหนูแต่งงานหรอกหรือ? พวกเขารู้ว่าคุณหนูอายุยังน้อย แต่พวกนางก็มาพูดเรื่องแต่งงาน ไม่ใช่เพราะพวกเขาอยากจะจองไว้ก่อนหรือ? คุณหนูดีถึงขนาดนี้ ไม่สามารถปล่อยไปได้”

ผู้หญิงที่ดีขนาดนี้ ไม่สามารถปล่อยไปได้

อาโม่แทบอยากจะปรบมือให้กับคำพูดที่เอาแต่ใจของเจ้านายในเมื่อครู่

เมื่อฉินเย่จือเห็นทั้งสองพูดคุยกัน หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความสุข

ถ้าไม่ใช่เพราะอายุของกู้เสี่ยวหวาน ทำไมเขาต้องรอ?

ทางด้านกู้เสี่ยวหวาน กู้ฟางสี่ก็อยู่ในห้องส่วนตัวของกู้เสี่ยวหวานเช่นกัน โดยถามกู้เสี่ยวหวานบางอย่าง

“เสี่ยวหวาน เจ้าคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ดีแล้วหรือ?” กู้ฟางสี่มองไปที่กู้เสี่ยวหวานที่มีสีหน้าผ่อนคลายและถามอย่างกังวล

“คิดอะไรดีแล้วหรือ?” เมื่อเห็นท่าทางที่เคร่งขรึมของกู้ฟางสี่ กู้เสี่ยวหวานก็ถามด้วยความสงสัย

“เรื่องที่จะแต่งงานกับเสี่ยวฉิน” เมื่อเห็นการแสดงออกที่ไม่สนใจของกู้เสี่ยวหวาน กู้ฟางสี่ก็กังวลเล็กน้อย “เด็กโง่ วันนี้เสี่ยวฉินบอกกับฮูหยินจ้าว ไม่แน่ อาจจะไม่มีใครในเมืองหลิวเจียที่จะเสนอการแต่งงานให้เจ้าอีกแล้ว”

“ถ้าไม่มีใครมาก็ไม่มีใครมาสิ” ใบหน้าของกู้เสี่ยวหวานเต็มไปด้วยความเฉยเมย

ถ้าไม่มีใครมาเสนอการแต่งงานก็คงจะดีกว่านี้

ลายมือของพี่เย่จือนั้นสวยงามจริง ๆ ถ้าเรียนรู้ได้สักสามส่วนก็ดีแล้ว

กู้ฟางสี่เห็นว่าตัวเองกระวนกระวายเหมือนมดบนกระทะร้อน แต่กู้เสี่ยวหวานยังคงเฉยเมยราวกับว่านางไม่ได้ใส่ใจคำพูดของตัวเองเลย

นางรีบพูดว่า “เสี่ยวหวาน เจ้าเป็นผู้หญิง เจ้าจะไม่แต่งงานได้อย่างไร”

ผู้หญิงคนนี้ เมื่อโตขึ้นนางต้องแต่งงาน

“ท่านอา ข้ายังเด็ก ทำไมถึงรีบร้อนนัก?” เมื่อเห็นกู้ฟางสี่กระวนกระวาย กู้เสี่ยวหวานก็รู้ว่าอาของนางกำลังรีบจริง ๆ

ดังนั้นนางจึงวางพู่กันในมือลงและมองไปที่กู้ฟางสี่อย่างจริงจัง “ท่านอา ถ้าไม่มีใครขอแต่งงานจริง ๆ ข้าก็ไม่สนใจ ตราบใดที่หนิงอันและหนิงผิงยังไม่โต ข้าก็จะไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้”

กู้เสี่ยวหวานไม่รีบร้อน

ไม่รีบร้อนจริง ๆ

กู้ฟางสี่มองฉินเย่จือในแง่ดี “เสี่ยวหวาน ข้าคิดว่าเสี่ยวฉินก็ค่อนข้างดี”

“อืม”

“เราทุกคนเห็นได้ว่าเขาปฏิบัติต่อเจ้าดีเพียงใด และนอกจากนี้ วันนี้เขายังพูดทำนองนี้ต่อหน้าทุกคน ถ้าไม่เช่นนั้น เรามาจัดการเรื่องนี้กันเถอะ” กู้ฟางสี่กล่าวอย่างกระตือรือร้น

ชายหนุ่มผู้แสนดีคนนี้ นอกจากครอบครัวที่ยากจน ก็หน้าตาดี ทักษะดี นิสัยดี และใจดีกับเสี่ยวหวานแล้ว เป็นคู่ที่ดีที่หาได้ยาก

เมื่อกู้เสี่ยวหวานได้ยินสิ่งนี้ ใบหน้าของนางเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที

สิ่งที่ฉินเย่จือพูดกับนางดูเหมือนจะยังก้องอยู่ในหู “ข้าจะรอเจ้า สามปีข้าก็รอ ห้าปีข้าก็รอ ต่อให้สิบปีข้าก็จะรอ”

กู้เสี่ยวหวานก็ตอบเช่นกัน ก่อนที่จะถึงวัยแต่งงาน นางจะยังไม่คิดถึงเรื่องนี้

อย่างไรก็ตาม หากต้องแต่งงานกับใครสักคน ก็สามารถแต่งงานกับฉินเย่จือได้เท่านั้น

ฉินเย่จือดีใจและยิ้มอย่างเปิดเผย

กู้เสี่ยวหวานได้พูดอย่างชัดเจนแล้ว ฉินเย่จือจะไม่มีความสุขได้อย่างไร

ระหว่างพวกเขาสองคน ไม่มีอะไรที่พูดไม่ได้ สิ่งที่กั้นเขาและกู้เสี่ยวหวานไว้ นอกจากอายุก็ไม่มีอะไรอีก

เมื่อกู้ฟางสี่เห็นว่าใบหน้าของกู้เสี่ยวหวานแดงก่ำ ในฐานะคนที่อยู่ที่นี่ นางก็เข้าใจทุกอย่างในทันที

นางยิ้มด้วยความดีใจ “เสี่ยวหวาน ไม่เช่นนั้น…”

ก่อนที่นางจะพูดจบก็ได้ยินเสียงจากข้างนอก “หวานเอ๋อร์”

เป็นเสียงของฉินเย่จือ