ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 838 แม่สื่อจากตระกูลจ้าว

บทที่ 838 แม่สื่อจากตระกูลจ้าว

บทที่ 838 แม่สื่อจากตระกูลจ้าว

กู้เสี่ยวหวานกำลังคิดว่าถ้าอยากคุยก็คุยกันที่ประตู แต่ก็ได้ยินป้าจางรีบพูดว่า “ฉือโถวหลบไปก่อน เชิญแม่สื่อหลี่”

หลังจากพูดจบก็ขยิบตาให้กู้เสี่ยวหวานหลายครั้ง

กู้เสี่ยวหวานเห็นดังนั้นก็ถอยหลังไปสองสามก้าว เมื่อเห็นว่ากู้เสี่ยวหวานไม่พูด อาโม่และฉือโถวก็หลบไปอย่างเชื่อฟัง

เมื่อแม่สื่อหลี่เห็นว่ามีคนที่น่าสนใจอีกคนหนึ่งก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกภูมิใจ ใช้มือดึงกระโปรงปัดชายผ้า ยกมือขึ้นประคองดอกไม้ที่ขมับ ยืดอก และมองไปที่คนสองคนที่ก้าวออกไปอย่างภาคภูมิใจ

ครั้นเห็นร่างอ้วนท้วมของแม่สื่อหลี่เดินเข้ามา

เนื้อตัวสั่นกระเพื่อม

ป้าจางแนะนำแม่สื่อหลี่คนนั้นอย่างกระตือรือร้น แต่ไม่ได้พาแม่สื่อหลี่เข้าไปในบ้าน

นางขอให้ฉือโถวไปนำเก้าอี้มาให้แม่สื่อหลี่

เมื่อแม่สื่อหลี่เห็นว่าป้าจางไม่ได้พานางไปที่บ้านหลังใหญ่ แต่ให้คุยกันอยู่ที่ลานหน้าบ้าน สีหน้าของนางดูไม่ดีราวกับว่ากำลังจะระเบิดออกมา

กู้เสี่ยวหวานถามอย่างเย็นชาว่า “แม่สื่อหลี่ ท่านมาทำอะไรที่นี่? มาผิดประตูหรือเปล่า?”

กู้เสี่ยวหวานรู้โดยทันทีว่าแม่สื่อคนนี้เข้าบ้านนั้นออกบ้านนี้ บ้านใครรวยบ้านใครจนนางรู้หมด

ในวันปกติแล้ว ข้าใช้ปากเพื่อกินข้าว ข้าชำนาญในการพูด แต่ข้าก็เกรงว่าจะทำให้เจ้าไม่พอใจถ้าเผลอพูดอะไรน่าเกลียดออกไป

กู้เสี่ยวหวานไม่อยากจะขุ่นเคืองกับนาง แต่ก็ไม่ได้แสดงสีหน้าที่ดีแกนางเช่นกัน

เมื่อเห็นความใจร้อนของกู้เสี่ยวหวาน แม่สื่อหลี่ก็โกรธเล็กน้อย

แต่โชคดีที่ป้าจางพูดอย่างรวดเร็ว “แม่สื่อหลี่ เจ้ามาผิดบ้านหรือเปล่า? ครอบครัวข้าไม่ต้องการแม่สื่อ”

ป้าจางยังคงพูดจาดีกับแม่สื่อหลี่

แม่สื่อหลี่ยืดอกของนาง “เจ้าชื่อกู้เสี่ยวหวานใช่ไหม?”

กู้เสี่ยวหวานพยักหน้า

“เช่นนั้นก็ไม่ผิด ข้ามาที่นี่เพื่อตามหาเจ้า” ใบหน้าอ้วน ๆ ของแม่สื่อหลี่ยิ้มบิดเบี้ยวเล็กน้อย “นี่ป้าของเจ้าหรือ ถ้าเป็นป้าของเจ้า ข้าพูดกับป้าของเจ้าก็ได้”

กู้เสี่ยวหวานกอดอกของนาง “ท่านต้องการพูดอะไรก็พูดต่อหน้าข้าได้เลย”

กู้เสี่ยวหวานดูไม่เกรงกลัว นางไม่มีอาการเขินอายของเด็กหญิงเลยแม้แต่น้อย แต่มันทำให้แม่สื่อหลี่ที่เคยเห็นหญิงสาวมานับไม่ถ้วนรู้สึกสงสัยเล็กน้อย

“คืออย่างนี้ มีคนขอให้ข้ามาที่นี่และต้องการจับคู่เจ้า” แม่สื่อหลี่ก็เปิดปากพูดเมื่อเห็นว่ากู้เสี่ยวหวานไม่ขัดขืน

ไม่ต้องพูดถึงกู้เสี่ยวหวาน แม้แต่คนที่อยู่ข้าง ๆ ก็ตกใจ

“เจ้าพูดอะไร เป็นแม่สื่อให้เด็กหญิงน่ะหรือ?” ป้าจางโพล่งออกมาด้วยความประหลาดใจและถามว่า “นางเพิ่งอายุสิบเอ็ดปีเอง”

“ครอบครัวนั้นรู้ พวกเขายินดีรอ ยินดีที่จะรอ” แม่สื่อหลี่อธิบายอย่างรวดเร็ว “สาวน้อย ข้าขอแนะนำเจ้าให้รู้จักกับครอบครัวที่ดี ร่ำรวยและมีอำนาจในเมืองนี้ นอกจากตระกูลเจียงแล้วก็มีตระกูลนี้แข็งแกร่งที่สุด”

กู้เสี่ยวหวานเลิกคิ้วของนางและขัดจังหวะแม่สื่อ “หยุดพูดเถอะ ข้ายังเด็กนัก และข้ายังไม่สนใจเรื่องแบบนี้หรอก”

หลังจากฟังคำพูดของแม่สื่อหลี่ คิ้วของอาโม่ก็ขมวดเข้าหากันแน่น หากเจ้านายรู้เรื่องนี้ ไม่รู้ว่าเขาจะโกรธแค่ไหน

ข้ากลัวว่าแม่สื่อหลี่คนนี้จะถูกไล่ออกจากบ้าน

โชคดีที่วันนี้เจ้านายไม่อยู่

เมื่อเห็นว่ากู้เสี่ยวหวานไม่แสดงความเมตตาต่อแม่สื่อหลี่คนนั้น ป้าจางก็กังวลเล็กน้อย

นางยังคิดว่าแม่สื่อคนนี้แปลกนัก ปากที่นางมีไว้กินข้าวนี้ ถ้าทำให้นางขุ่นเคือง นางคงเอาไปพูดข้างนอกทำให้ชื่อเสียงของกู้เสี่ยวหวานนั้นเสื่อมเสีย แล้วในอนาคตใครจะกล้ามาขอแต่งงาน

ดังนั้นนางจึงรีบดึงแขนเสื้อของกู้เสี่ยวหวานไปด้านข้างและพูดด้วยเสียงต่ำว่า “เสี่ยวหวานแม้ว่าเจ้าจะไม่ชอบให้คนเหล่านี้มาที่ประตูบ้านของเจ้า แต่สิ่งที่ชาวชนบทจะละเลยไม่ได้ก็คือ แม่สื่อ ปากของพวกเขานั้นสามารถพูดให้คนตายเป็นคนเป็น และคนผิวดำเป็นคนผิวขาวได้ ในครอบครัวของเรามีเด็กมากมายที่ในอนาคตต้องการแต่งงาน หากทำให้แม่สื่อไม่พอใจก็จะเสื่อมเสียชื่อเสียง แม้ว่าพวกเราจะไม่ชอบพวกนาง แต่ก็ไม่สามารถทำให้พวกนางขุ่นเคืองได้”

กู้เสี่ยวหวานรู้เรื่องนี้โดยธรรมชาติ นางพยักหน้า สีหน้าของนางดีขึ้นเล็กน้อย

ฉือโถวนำเก้าอี้ออกมา กู้เสี่ยวหวานหยิบมันขึ้นมาและวางเก้าอี้ลง ดวงตาของนางยังคงเย็นชา แต่สีหน้าของนางดีขึ้นกว่าเดิมมาก

ใครจะไปยิ้มออก

เมื่อเห็นว่าท่าทางของกู้เสี่ยวหวานเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก แม่สื่อหลี่ก็ภูมิใจอย่างยิ่ง

กล้าขัดใจแม่สื่อที่ดีที่สุดในเมืองหลิวเจียอย่างข้า ถ้าข้าไม่พอใจ ข้าจะจับคู่เจ้ากับคนง่อยและตาบอด ซึ่งจะทำให้เจ้ารู้สึกไม่สบายใจไปตลอดชีวิต

แม่สื่อหลี่ยิ้มและนั่งลง หยิบถ้วยชาที่ฉือโถวมอบให้และพูดด้วยรอยยิ้ม “แม่นางกู้ ข้ายังไม่ได้บอกว่าเป็นใคร แต่เจ้าก็ปฏิเสธเสียแล้ว! ฟังให้จบก่อนเถิด หลังจากฟังข้าแล้วเจ้าต้องประทับใจ”

ป้าจางพูดด้วยรอยยิ้ม “แม่สื่อหลี่ ข้าขอโทษจริง ๆ สาวน้อยเสี่ยวหวานยังเด็กเกินไป และมีน้องชายและน้องสาวมากมาย พวกเขาทั้งหมดยังเด็กอยู่ เสี่ยวหวานอาจจะยังคิดไม่เป็น”

เมื่อเห็นว่าทั้งคู่ปฏิเสธ แม่สื่อหลี่คิดว่าการมาที่นี่ในวันนี้จะสูญเปล่าเสียแล้ว ดังนั้นนางจึงรีบพูดว่า “เขาบอกว่าเขาไม่รีบ ข้าแค่ต้องการตกลงเรื่องการแต่งงานนี้ หลังจากที่นางโตพอแล้วค่อยมาคุยกันเรื่องแต่งงาน ตระกูลจ้าวที่ข้าเล่าให้ฟังเป็นครอบครัวที่ดีในเมือง ตระกูลจ้าวมีลูกชายคนเดียว จากนี้ไปทรัพย์สินทั้งหมดในครอบครัวนี้จะเป็นของลูกชายของตระกูลจ้าว ทันทีที่หญิงสาวแต่งงาน เจ้าก็กลายเป็นนายหญิงสวมผ้าไหมและผ้าทอ อาหารดี ๆ ที่จะมีให้เจ้าเพลิดเพลินได้ไม่หยุด นายน้อยจ้าวเขาก็หล่อมาก เช่นเดียวกับหนุ่มน้อยคนนี้ หล่อ นิสัยดี ถ้าเจ้าได้แต่งงานกับเขา เจ้าจะมีความสุข”

แม่สื่อหลี่ไม่รู้จะอธิบายลูกชายของตระกูลจ้าวอย่างไร แต่เมื่อนางเห็นอาโม่อยู่ข้างหลังกู้เสี่ยวหวาน ถึงแม้จะเป็นคนรับใช้ในครอบครัว แต่เขาก็หล่อมากเช่นกัน ดังนั้นนางจึงรีบใช้เขาเป็นอุปมาอุปไมย

อาโม่ถูกแม่สื่อชี้ คิ้วของเขาขมวด ดวงตาเย็นชา

หือ ดีมาก

เมื่อกู้เสี่ยวหวานเห็นแม่สื่อหลี่ที่หมกมุ่นอยู่กับความพูดมากของตัวเอง หัวใจของนางเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม

แม่สื่อหลี่คนนี้มาที่นี่ได้อย่างไร?

ไม่ต้องพูดถึงว่ากู้เสี่ยวหวานมีฉินเย่จืออยู่ในใจแล้ว แม้ว่านางจะไม่มีใครอยู่ในใจ แต่นางก็ไม่มีความประทับใจในการจับคู่นี้