ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 837 แม่สื่อมาถึงบ้าน

บทที่ 837 แม่สื่อมาถึงบ้าน

บทที่ 837 แม่สื่อมาถึงบ้าน

เมื่อเผชิญหน้ากับชายรูปงามที่ราวตกมาจากท้องฟ้า หัวใจของกู้เสี่ยวหวานก็หวั่นไหว หัวใจของนางเต้นและลอยล่องตามฉินเย่จือไป นางไม่เคยถลำลึกและสูญเสียความเป็นตัวเองขนาดนี้มาก่อน

แม้ว่าตอนนี้ฉินเย่จือจะตกระกำลำบาก แต่ว่าเขามีฐานะสูงส่งและเต็มไปด้วยพรสวรรค์ในศิลปะการต่อสู้ เขาสามารถสร้างความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ได้ทุกที่ที่เขาไป

แต่เขายังคงอยู่กับนางในเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ นับวันกู้เสี่ยวหวานก็ยิ่งรู้สึกว่า แบบนี้เหมือนไปรั้งอีกฝ่ายเอาไว้

แม้ว่านางไม่ต้องการให้เขาจากไป

ก่อนหน้านี้ได้พูดอย่างยืนหยัดไว้แล้วว่า จากนี้ไปเขาจะเป็นคนของครอบครัวกู้

ความจริงก็คือความจริง กู้เสี่ยวหวานไม่สามารถเปลี่ยนแปลงหรือลบล้างได้

ฉินเย่จือคิดว่ากู้เสี่ยวหวานกำลังเขินอาย แต่คิดไม่ถึงเลยว่ากู้เสี่ยวหวานต้องการให้เขาไป

ถ้าเขารู้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม เขาจะบอกกับกู้เสี่ยวหวานในสิ่งที่เขาคิดในใจ

และกู้เสี่ยวหวานคิดว่าถ้านางปฏิเสธฉินเย่จืออย่างลับ ๆ ทุกอย่างจะเป็นไปในทางที่ถูกต้อง แต่ใครจะรู้ว่าชื่อเสียงนั้นยิ่งใหญ่เกินไป หากเจ้าไม่มองหาคนอื่น แต่คนอื่นจะมาหาเจ้าเอง

และสิ่งที่กลับมาในครั้งนี้เป็นสิ่งที่คนในสวนกู้ทั้งหมดไม่เคยนึกถึง

แม้ว่าสวนกู้จะอยู่ในเขตชานเมือง แต่ก็ยังทำมันอย่างดีมากทีเดียว

นอกจากนี้ ครอบครัวของกู้เสี่ยวหวานเป็นเจ้าของที่ดินมากกว่าหนึ่งร้อยหมู่ และกู้เสี่ยวหวานเป็นเด็กสาวที่มีความสามารถ แม้ว่านางจะยังเด็ก แต่ก็ยังมีใครหลายคนหมายปองอยู่

กู้เสี่ยวหวานกำลังดูกระเทียมอยู่ที่สวนหลังบ้าน และได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบจากด้านหลัง “ท่าน พี่ ท่านพี่”

เมื่อหันหลับไปก็เห็นกู้เสี่ยวอี้วิ่งเข้ามาอย่างประหม่ามาก

แม้ว่ากู้เสี่ยวอี้จะโตแล้ว แต่กู้เสี่ยวหวานก็ยังกลัวว่านางจะล้มลง ดังนั้นจึงรีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อพยุงน้องสาว “เกิดอะไรขึ้น ทำไมดูตื่นตระหนกเช่นนี้”

กู้เสี่ยวอี้วิ่งมาอย่างรีบร้อน จนไม่สามารถพูดได้เป็นเวลานาน

“พี่ฉือโถว พี่ฉือโถว”

“พี่ฉือโถวทำไม” กู้เสี่ยวหวานถามอย่างประหม่าเมื่อได้ยินสิ่งนี้

“เปล่า พี่ฉือโถวไม่ได้เป็นอะไร แต่ข้างนอกมีคนมาตามหาท่าน พี่ฉือโถวหยุดนางเอาไว้” กู้เสี่ยวอี้พูดไปหอบไป

เมื่อเห็นท่าทางกังวลของกู้เสี่ยวอี้ กู้เสี่ยวหวานจึงใคร่สงสัยว่าเป็นใครกัน

ฉินเย่จือพากู้หนิงผิงไปที่ภูเขาเพื่อเรียนการต่อสู้ และเหลืออาโม่ที่อยู่กับนาง ซึ่งกำลังตัดฟืนอยู่ในสวนหลังบ้าน เมื่อได้ยินคำพูดของกู้เสี่ยวอี้ เขาก็เดินตามหลังกู้เสี่ยวหวานออกมา

เขาต้องฟังคำสั่งของเจ้านาย และปกป้องแม่นางกู้ในทุกย่างก้าว

เมื่อมาถึงลานหน้าบ้าน ฉือโถวยืนอยู่ที่ประตูราวกับว่าเขากำลังพยายามอย่างเต็มที่ที่จะหยุดใครบางคน

เนื่องจากฉือโถวเอาตัวบังไว้เพื่อปิดกั้นคนที่ประตูด้านนอก กู้เสี่ยวหวานจึงมองไม่เห็นว่าคนที่อยู่ด้านนอกเป็นใคร

แต่เมื่อเห็นการต่อต้านของพี่ฉือโถว ดูเหมือนว่าคนที่มาที่นี่จะไม่ใช่คนที่นางอยากจะพบเจอ

เมื่อไปถึงประตู ฉือโถวได้ยินการเคลื่อนไหวข้างหลังก็หันหลังกลับไปมอง กู้เสี่ยวหวานเห็นผู้คนยืนอยู่ข้างนอกเกือบทำให้นางตกใจ

สตรีร่างท้วมคนหนึ่งยืนอยู่ที่ประตู ใบหน้าของนางโบกด้วยแป้งหนาเตอะ แก้มถูกทาด้วยสีแดงสด ริมฝีปากแต่งแต้มด้วยชาดสีแดง และผิวหนังกำพร้าที่แห้งกร้าน มีไฝสีดำที่เห็นได้ชัดเจนที่มุมปาก และมีดอกไม้ลูกปัดสีแดงขนาดใหญ่ติดอยู่ที่ด้านบนของศีรษะ

เช่นเดียวกับการแต่งกายของแม่สื่อสมัยโบราณ

หัวใจของกู้เสี่ยวหวานเต้นไม่เป็นจังหวะ “ท่านเป็นใคร”

กู้เสี่ยวหวานไม่รู้จักหญิงคนนี้ แต่หลังจากที่หญิงคนนี้เห็นกู้เสี่ยวหวาน หญิงคนนั้นรู้สึกประหลาดใจในตอนแรก จากนั้นก็กลับมารู้สึกตัวและพูดด้วยรอยยิ้ม “แม่นางกู้จากครอบครัวกู้ใช่หรือไม่ ยินดีกับเจ้าด้วย ยินดีด้วยจริง ๆ”

ผู้หญิงคนนั้นถือผ้าไหมสีแดงไว้ในมือซ้ายและสะบัดไปข้างหน้า บางทีอาจเป็นเพราะกลิ่นแป้งแต่งหน้าแรงเกินไป ฉือโถวที่ไม่ชินกับมัน จึงไอออกมาทันทีสองสามครั้ง

เมื่อเห็นว่าฉือโถวสำลักแป้ง ผู้หญิงคนนั้นก็พึมพำด้วยความโกรธ

จากนั้นนางก็มองไปที่กู้เสี่ยวหวานและหัวเราะคิกคัก คล้ายกับเสียงไก่ที่อาหญิงเลี้ยงในลานหลังบ้านเมื่อพวกมันออกไข่

มันน่ารำคาญที่จะได้ยินมัน

ป้าจางยังได้ยินเสียงจากลานหน้าบ้าน นางที่กำลังล้างผัก จึงรีบเช็ดมืออย่างรวดเร็ว และมาที่ลานหน้าบ้าน

ครั้งแรกที่นางเห็นผู้หญิงคนนั้น ป้าจางเดาตัวตนของนางได้ทันที

ป้าจางรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่บุคคลนี้มาถึงบ้านแล้ว ดังนั้นจึงไม่มีเหตุผลที่จะไล่นางออกไป

ทำได้เพียงเช็ดมือและเดินไปที่ด้านข้างของกู้เสี่ยวหวาน ไม่ว่าจะสงสัยเพียงใด แต่ก็ไม่สามารถขัดแม่สื่อได้ “เจ้ามาหาใครหรือ?”

แม่สื่อมีความสามารถในการพูดคุยอย่างมาก ถ้าใครทำไม่ดี นางจะทำลายชื่อเสียงของคนผู้นั้น

“ข้ามาหาหญิงสาวผู้พี่ของครอบครัวกู้” หญิงคนนั้นยังคงยิ้ม และกลิ่นของเครื่องประทินผิวราคาถูกจากร่างกายของนางทำให้กู้เสี่ยวหวานสูญเสียรอยยิ้มไปเลย

“ท่านเป็นใคร ทำไมท่านถึงตามหาข้า?” เนื่องจากกู้เสี่ยวหวานรู้ว่าบุคคลนี้เป็นแม่สื่อ นางจึงรู้โดยธรรมชาติว่าบุคคลนี้มาที่นี่เพื่ออะไร

“โอ้ คุยที่ประตูไม่สะดวก ไปคุยกันในบ้านเถอะ” ผู้หญิงคนนั้นทำตัวคุ้นเคย เดินผ่านฉือโถวไปและเดินเข้าไปในลาน

แม้ว่าฉือโถวจะไอตลอดเวลาเพราะกลิ่นแป้ง แต่คนผู้นี้แปลกมาก และเขาไม่สามารถปล่อยให้นางเข้าไปได้

เขาจึงหันกายกลับมายืนอยู่ข้างหน้านาง แม่สื่อได้ถูกกำแพงเนื้อกั้นเอาไว้เข้าไปไม่ได้ จึงพูดอย่างไม่พอใจ “ทำอะไรของเจ้า ข้ามีเรื่องมาหาแม่นางกู้”

แม่สื่อกำลังจะผลักร่างกายกำยำของฉือโถว อาโม่รีบรุดขึ้นหน้าและขวางนางไว้อีกครั้ง คราวนี้แม่สื่อเห็นว่ามีชายหนุ่มเพิ่มมาอีกหนึ่งคน

ดูเหมือนเจ้าพวกนี้จะไม่ยอมให้เข้าไปหากไม่บอกความจริง

ดังนั้นแม่สื่อจึงคลี่ยิ้มออกมาอีกครั้ง “แม่นางกู้ ข้าคือแม่สื่อที่ดีที่สุดในเมือง ข้ามีแซ่หลี่”

กู้เสี่ยวหวานรู้โดยธรรมชาติว่านางเป็นแม่สื่อ แต่นางทำได้เพียงแสร้งทำเป็นไม่รู้จักและพูดอย่างโกรธ ๆ ว่า “แล้วท่านมาที่บ้านข้าด้วยเหตุอันใด?”

แม่สื่อคนนี้หน้าหนาและขี้โม้จริง ๆ แม้แต่ตอนแนะนำตัว นางก็ไม่เคยลืมเติมคำว่า ‘ดีที่สุด’

แม่สื่อหลี่แนะนำตัวเองกับกู้เสี่ยวหวาน และเหล่มองไปยังคนสองคนที่ดูเหมือนกำแพงเนื้อสองด้านที่ปิดกั้นประตูราวกับเทพเฝ้าประตูและยังคงปฏิเสธไม่ให้นางเข้าไป นางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวลเล็กน้อย “ข้ามาที่นี่เพราะว่ามีเรื่อง ได้โปรดให้ข้าเข้าไปโดยเร็ว”