ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1395 ร้านขายผ้าจิ่นซิ่ว

บทที่ 1395 ร้านขายผ้าจิ่นซิ่ว

บทที่ 1395 ร้านขายผ้าจิ่นซิ่ว

กู้เสี่ยวอี้ต้องการออกมาเดินเล่นที่ไหนกัน เด็กหญิงแค่ต้องการดูศิลปะการปักผ้าในเมืองหลวง

“เสี่ยวอี้ เมื่อครู่มันสวยงามแค่ไหน มีทั้งเครื่องประดับและชาด ทำไมเจ้าไม่เข้าไปดูข้างในล่ะ” หลี่เมี่ยวเมี่ยวพูดอย่างไม่พอใจ ตอนแรกนางอยากจะเข้าไป แต่เมื่อเห็นสองพี่น้องไม่เข้าไป นางจึงต้องยอมแพ้

เมื่อกลับมาที่ร้านขายผ้า หลี่เมี่ยวเมี่ยวก็ทนไม่ได้อีกต่อไปและพูดว่า “เจ้านี่จริง ๆ เลย ช่างมันเสียเถอะ ข้าเชื่อเจ้าแล้ว ข้าเปลี่ยนมันไม่ได้” หลี่เมี่ยวเมี่ยวแสร้งทำหน้ามุ่ยไม่มีความสุข

กู้เสี่ยวอี้ยิ้มอย่างเขินอายพลางจับมือหลี่เมี่ยวเมี่ยว “พี่เมี่ยวเมี่ยว อย่าโกรธเลย ข้าแค่อยากดู ถ้าท่านอยากดูสิ่งอื่น ในภายหลังข้าจะไปที่นั่นกับท่านอีกครั้ง”

เมื่อเห็นท่าทีประจบประแจงของกู้เสี่ยวอี้ หลี่เมี่ยวเมี่ยวก็หัวเราะเบา ๆ ยื่นมือออกมาบีบแก้มของกู้เสี่ยวอี้ “เด็กโง่เสี่ยวอี้ ข้าโกรธที่ไหนกันล่ะ ข้าล้อเล่นเท่านั้น เราเข้าไปข้างในกันเถอะ”

ร้านขายผ้าจิ่นซิ่วแตกต่างจากร้านอื่นเล็กน้อย

ร้านอื่นจะมีคนรับใช้หนุ่มแต่งกายสง่างามยืนต้อนรับอยู่หน้าประตูร้าน แต่ร้านขายผ้าจิ่นซิ่วแห่งนี้ไม่มี แม้ว่าจะไม่มีลูกจ้างภายในร้านคอยต้อนรับ แต่ลูกค้าก็ยังแน่นขนัด

คนกลุ่มใหญ่เข้าไปภายในร้านจิ่นซิ่วและเห็นหญิงที่ดูเหมือนแม่นม สาวใช้อยู่ที่ห้องรับรอง บรรยากาศในร้านเงียบสงัด มีเพียงเสียงกระซิบกระซาบเบา ๆ เท่านั้นเพราะกลัวว่าจะทำลายความสงบของที่นี่ลง

และยังมีชายคนหนึ่งที่แต่งกายดูดี ท่าทางเหมือนคนดูแลร้าน เมื่อเห็นลูกค้าเข้ามาจึงรีบเดินออกจากหลังโต๊ะคิดเงินมาหากู้เสี่ยวหวาน โดยเหลือบมองกู้เสี่ยวหวานตั้งแต่หัวจรดเท้า

คนที่อยู่ข้างหน้าเขาอายุไม่มากนัก แต่พวกนางล้วนแต่งตัวสวยงามและก็คงไม่ใช่คนธรรมดา

ยิ่งไปกว่านั้นพวกนางเป็นผู้หญิง หากแต่พวกนางแต่งกายเป็นผู้ชายเพื่อความสะดวก ผู้ดูแลร้านรู้ดี ดังนั้นจึงโค้งคำนับและส่งยิ้มให้พวกนาง “พวกท่านสนใจสินค้าตัวไหน ร้านจิ่นซิ่วของเรามีทั้งผ้าไหม ผ้ายกทอง ไหมพรม ผ้าทอลายนูน ผ้าทอมือ ผ้าโปร่งสีขาว รวมถึงผ้าอวิ๋นหลิง ที่นี่มีหมดทุกอย่าง”

ผู้ดูแลร้านเอ่ยอย่างเชื่องช้าพร้อมรอยยิ้มมุมปาก

“ช่างโชคดีจริง ๆ ที่มีทุกอย่างที่นี่” หลี่เมี่ยวเมี่ยวพึมพำเมื่อได้ยินสิ่งนี้ นางต้องการที่จะพูดอะไรบางอย่างต่อ แต่เมื่อนางนึกถึงสิ่งที่กู้เสี่ยวหวานบอกเสี่ยวอี้ก่อนออกจากบ้าน หลี่เมี่ยวเมี่ยวจึงมองไปที่กู้เสี่ยวหวานอย่างขอโทษ จากนั้นถอยหลังไปสองสามก้าวและยืนอยู่ข้างหลังกู้เสี่ยวหวาน

ผู้ดูแลร้านไม่ได้โกรธเพราะคำพูดของหลี่เมี่ยวเมี่ยว ตรงกันข้ามเขาหัวเราะอย่างมีความสุขและพูดว่า “หากนายน้อยมีบางสิ่งที่ข้าไม่มี เถ้าแก่ของข้าบอกว่าตราบใดที่ในร้านข้าไม่มี เขาก็เต็มใจที่จะซื้อในราคาสูง ตราบใดที่นายน้อยมีมัน ไม่ว่าราคาจะสูงแค่ไหน เราก็จะรับไว้”

กู้เสี่ยวหวานยิ้มและพูดว่า “ท่านคงจะล้อข้าเล่น น้องเล็กของข้าพูดไม่คิด หวังว่าท่านจะไม่คิดมาก พวกเราขอเดินดูก่อน”

ผู้ดูแลร้านผายมือเชิญชวน “เชิญพวกท่านตามสบาย หากท่านต้องการทำเสื้อผ้าก็มีช่างตัดเย็บเสื้อผ้าอยู่ข้างหลัง ข้าเต็มใจให้บริการอย่างเต็มที่”

ใบหน้าของเขาประดับรอยยิ้มแต่ต้นจนจบ เมื่อลองคิดดู คนผู้นี้คงมีประสบการณ์มากพอตัว

กู้เสี่ยวอี้มองไปรอบ ๆ ร้านอย่างตื่นเต้น ชี้ไปที่ผ้าที่ตัวไม่เคยเห็นมาก่อน แล้วมองซ้ำแล้วซ้ำเล่า เนื่องจากผ้าล้ำค่านั้นมีค่ามากและเป็นสิ่งที่ชำรุดได้ง่าย เมื่อมองดูแล้ว ผู้ดูแลร้านมักจะสวมถุงมือที่บางราวกับปีกของจักจั่นเพราะกลัวว่าจะทำให้สิ่งมีค่าดังกล่าวเสียหายโดยไม่ได้ตั้งใจ

กู้เสี่ยวหวานมองดูอย่างตั้งใจ และเขาจะนำทุกสิ่งมาให้นางดู แต่พวกนางต้องการดูจากระยะไกล เพราะราคาของมันค่อนข้างสูงและกลัวว่าจะเกิดความเสียหายเอาได้

“นายน้อยทุกท่าน ผ้าอวิ๋นอู้นี้เป็นสมบัติของร้านขายผ้าจิ่นซิ่ว ไม่สามารถหาได้จากอาณาจักรต้าชิง มันเป็นของบรรณาการจากต่างแดน” ผู้ดูแลร้านเดินนำพวกนางไปดูผ้าชิ้นหนึ่ง หากแต่ไม่ได้หยิบมันออกมาและพูดด้วยความลำบากใจว่า “เพราะว่ามันมีผืนเดียวในร้าน และไม่สามารถประเมินค่าได้และเสียหายง่าย ดังนั้นข้าจึงไม่สามารถหยิบมาให้ทุกท่านดูได้ โปรดยกโทษให้ข้าด้วย”

“ที่ไหนนะ” เมื่อกู้เสี่ยวหวานได้ยินคำว่า ‘ต่างแดน’ นางก็หูผึ่งทันทีและรีบถามว่า “ที่ใดหรือ”

“นายน้อย ข้าไม่เคยไปที่นั่นมาก่อน ดังนั้นข้าจึงไม่รู้อะไรมากนัก” ฉางกุ้ยพูดอย่างเขินอายเล็กน้อย “แต่ข้าได้ยินคนที่กลับมาจากที่นั่นบอกว่าคนจากต่างแดนมีจมูกสูงและตาโต ข้าได้ยินมาว่าพวกเขาสูงกว่าพวกเรามาก” ผู้ดูแลร้านแสดงท่าทางด้วยมือ แต่เขาแค่ฟังมาจากสิ่งที่คนอื่นพูด

เมื่อเห็นว่าฉางกุ้ยไม่รู้อะไรมากนัก กู้เสี่ยวหวานจึงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ดังนั้นนางจึงต้องยอมแพ้และฟังคำแนะนำของเขาต่อไป

“ผ้าอวิ๋นอู้นี้เป็นผ้าโปร่งแสง เมื่อห่มนอกผ้าจะดูเหมือนเมฆหมอก ถ้าใช้ห่มจะทำให้ร่างของหญิงสาวงดงามราวกับนางฟ้าที่ลงมาจากสวรรค์ น่าเสียดายที่ของมีค่าเช่นนี้มีจำนวนน้อยลงทุกปี แม้แต่นางสนมในวังก็มิอาจมีได้ และผู้หญิงในดินแดนนี้ต่างก็โหยหามันเป็นอย่างมาก”

“ทำไมท่านไม่ขายสิ่งที่มีค่าเช่นนี้ ท่านสามารถขายได้เงินเป็นจำนวนมาก” หลี่เมี่ยวเมี่ยวถามอีกครั้ง

“คนในวังเคยมาขอซื้อของจากร้านของข้าด้วยราคาสูง เมื่อครู่ข้าก็เพิ่งปฏิเสธคนกลุ่มหนึ่งไป” ผู้ดูแลพูดอย่างภาคภูมิใจ “เจ้านายของข้าบอกว่าจะไม่ขายมัน เราตั้งใจแน่วแน่ที่จะไม่ขายสมบัติของร้านขายผ้าจิ่นซิ่วนี้และจะมอบมันเป็นมรดกให้กับทายาทรุ่นหลัง แม้ว่าราคาจะสูงลิ่ว เราก็จะไม่ขายมัน”

หลี่เมี่ยวเมี่ยวยิ้ม “แล้วเจ้านายของท่านยังไม่มีฮูหยินหรือ?”

“ไม่มีขอรับ นายน้อยของข้ายังเด็ก” ฉางกุ้ยพูดด้วยรอยยิ้มและชี้ไปที่ผ้าชนิดอื่นให้พวกเขาดู

ในขณะนี้กู้เสี่ยวอี้มองดูวัตถุชิ้นหนึ่งด้วยความตกตะลึง กู้เสี่ยวหวานจึงสะกิดนางเบา ๆ “เสี่ยวอี้ เป็นอะไรไป”