ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1394 ออกไปข้างนอก

บทที่ 1394 ออกไปข้างนอก

บทที่ 1394 ออกไปข้างนอก

หลี่เมี่ยวเมี่ยวอาศัยอยู่ในเมืองหลวงมาเป็นเวลานาน นางรู้ดีถึงความเจริญรุ่งเรืองของเมืองหลวง และได้เล่นกิจกรรมสนุก ๆ มากมาย กู้เสี่ยวอี้จึงอยากไป หลี่เมี่ยวเมี่ยวคิดถึงสถานที่สนุก ๆ หลายแห่ง นางจึงอธิบายให้กู้เสี่ยวอี้ฟัง กู้เสี่ยวอี้จึงมีปฏิกิริยาตอบรับอย่างตื่นเต้น

นางจึงรีบไปขอกู้เสี่ยวหวาน

กู้เสี่ยวหวานก็มีแผนนี้เช่นกัน อย่างไรก็ตาม มันเป็นไปไม่ได้ที่จะอยู่บ้านทั้งวัน ดังนั้นจึงคิดว่าออกไปเดินเล่นคงจะดีกว่า

“ออกไปได้ แต่ห้ามสร้างปัญหา”

เมื่อกู้เสี่ยวอี้ได้ยินสิ่งนี้ นางก็ทำหน้ามุ่ย “ท่านพี่ ข้าเคยไปสร้างปัญหาตั้งแต่เมื่อไรกัน?”

กู้เสี่ยวอี้เป็นเด็กที่เชื่อฟังและมีเหตุผล นางไม่เคยสร้างปัญหาใด ๆ แต่ก็ต้องตักเตือนนางไว้ล่วงหน้า

“ข้ารู้ว่าเจ้านั้นเป็นเด็กดี แต่ข้าอยากจะเตือนเจ้าไว้ล่วงหน้าว่า ที่นี่คือเมืองหลวง ไม่เหมือนกับเมืองหลิวเจีย เจ้าอย่าไปทำให้ใครขุ่นเคืองเข้าล่ะ ข้าเตือนเจ้าไว้ให้เจ้ารักษาท่าที”

นางไม่ควรมีความยโสโอหัง และควรหลีกเลี่ยงการสร้างปัญหา

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ อาจั่วก็สบตากับอาโม่ที่อยู่ข้าง ๆ จากนั้นทั้งคู่ก็ก้มหัวลง

หลังจากที่หลี่เมี่ยวเมี่ยวได้ยินสิ่งนี้ นางก็พูดว่า “พี่เสี่ยวหวานพูดถูก เราทุกคนต้องระวังให้มากขึ้นและอย่าสร้างปัญหา”

เมื่อเห็นกู้เสี่ยวหวานเตือนให้ระมัดระวัง กู้เสี่ยวอี้รีบพยักหน้าอย่างจริงจัง บ่งบอกว่านางเข้าใจแล้ว “ท่านพี่ ไม่ต้องกังวล พวกข้าจะระวังตัว”

ในตอนแรกพวกเขาทั้งสามต้องการออกไป แต่อาจั่วรีบหยุดกู้เสี่ยวหวาน “คุณหนู ท่านควรเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนที่จะออกไปข้างนอก”

“เป็นการดีที่เราจะเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนออกไป” หลี่เมี่ยวเมี่ยวมองไปที่ร่างกายของกู้เสี่ยวหวาน และพูดด้วยความสงสัย

“พี่ใหญ่ฉินเตรียมเสื้อผ้าให้ท่านแล้ว ท่านควรเปลี่ยนเป็นชุดอื่นก่อนที่จะออกไปข้างนอก” หลังจากพูดจบ อาจั่วก็พาคนทั้งหมดไปที่ห้องด้านหลังและนำถาดที่มีเสื้อผ้าสีฟ้าวางอยู่ออกมา

แม้ว่าวัสดุจะไม่แพงเกินไป แต่ก็เป็นเนื้อผ้าที่มีคุณภาพสูงเช่นกัน “พี่ใหญ่ฉินบอกว่านี่เป็นเสื้อผ้าสำหรับหญิงสาวที่จะออกไปข้างนอก เขายังบอกด้วยว่าถ้าหญิงสาวออกไปข้างนอกโดยไม่มีพี่ใหญ่ฉิน ก็ให้สวมเสื้อผ้าของผู้ชายออกไปข้างนอก แต่งกายเป็นชายไปข้างนอกจะสะดวกกว่าการแต่งกายเป็นหญิง”

“ใช่ ๆๆ” หลี่เมี่ยวเมี่ยวรีบพยักหน้าเห็นด้วยเมื่อได้ยินเช่นนั้น “พี่ใหญ่ฉินเป็นคนช่างคิดจริง ๆ แม้แต่เสื้อผ้าผู้ชายก็เตรียมไว้สำหรับพี่เสี่ยวหวาน มีสำหรับข้าบ้างหรือไม่ ข้าเองก็อยากเปลี่ยนเหมือนกัน”

ทั้งสามคนไปที่ห้องด้านหลังเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า

ฉินเย่จือระมัดระวังมาก โดยรู้ว่ากู้เสี่ยวหวานมีแนวโน้มที่จะออกไปเล่นข้างนอก ดังนั้นเขาจึงเตรียมเสื้อผ้าผู้ชายที่เหมาะสมไว้แล้ว

พวกเขายังเตรียมอีกสองชุดไว้สำหรับกู้เสี่ยวอี้โดยเฉพาะ

เนื่องจากร่างกายของหลี่เมี่ยวเมี่ยวไม่แตกต่างจากของกู้เสี่ยวอี้มากนัก นางจึงสวมเสื้อผ้าผู้ชายของกู้เสี่ยวอี้ด้วย

หลังจากสวมเสื้อผ้าเสร็จแล้ว อาจั่วก็หวีผมให้เป็นทรงของชายหนุ่ม

เมื่อมองไปที่ชายที่น่ารักสามคนในกระจก อาจั่วพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

“ท่านพี่ ท่านใส่ชุดนี้แล้วหล่อมาก ท่านเป็นผู้ชายที่หล่อมาก ถ้าเป็นข้า ข้าอยากจะแต่งงานกับท่าน” หลี่เมี่ยวเมี่ยวชื่นชมนางอย่างออกนอกหน้า

กู้เสี่ยวหวานหัวเราะแล้วลูบไปที่ใบหน้าของนาง “นายน้อยก็หล่ออย่างไม่มีที่ติเช่นกัน ข้าเกรงว่าถ้าเจ้าออกไปข้างนอกจะมีหญิงสาวมาหลงใหลในตัวเจ้าไม่น้อย”

กู้เสี่ยวหวานยิ้มและแกล้งหลี่เมี่ยวเมี่ยว หลี่เมี่ยวเมี่ยวไม่ใช่คนผิวหนังบาง หลังจากได้ยินคำพูดของกู้เสี่ยวหวาน นางก็ยกมือขึ้นแสร้งทำเป็นผู้ชายเดินสองสามก้าวด้วยความเย่อหยิ่ง จากนั้นก็หันกลับมาด้วยท่าทางที่สง่างามพร้อมกับพับแขนเสื้อ และเชยคางของอาจั่วขึ้น แสร้งทำเป็นยิ้มเจ้าเล่ห์และพูดว่า “แม่นาง เจ้ามาจากที่ใดหรือ เจ้างดงามยิ่งนัก กลับไปกับข้า ตกลงหรือไม่”

คำพูดนั้นทำให้ทุกคนหัวเราะออกมา

หลังจากออกไปแล้ว อาจั่วและอาโม่ติดตามกู้เสี่ยวหวานไม่ห่างเพื่อปกป้องนาง

แม้ว่าจะมีผู้คนมากมายบนถนน แต่ส่วนใหญ่ออกมาเดินทางรถม้าและมีคนเดินถนนไม่มากนัก

ยิ่งไปกว่านั้น เนื่องจากกู้เสี่ยวหวานอยากที่จะเดินไปรอบ ๆ ถนนกว่างหลง นางจึงไม่ได้นั่งรถม้าออกไป

เมื่อออกจากตำแหน่งที่ตั้งของที่อยู่อาศัยมาในระแวกที่ตั้งของร้านค้า จะสามารถเห็นผู้คนที่ดูเหมือนคนรับใช้หนุ่มในชุดสีสดใสยืนอยู่ที่ประตู ไม่ชักชวน ไม่ตะโกนเสียงดัง ยืนอยู่ที่นั่นเงียบๆ รอลูกค้า และเมื่อมีลูกค้ามาเยือน เขาจึงค่อยออกมาทักทายและพูดคำมงคล

เมื่อเทียบกับถนนและตรอกซอกซอยเล็ก ๆ ร้านค้าที่ทันสมัยเหล่านั้นมีหญิงสาวสวยยืนอยู่ที่ประตูและตะโกนว่า “วันนี้ขายถูก วันนี้ขายถูก ท่านจะไม่เสียใจถ้าได้ซื้อไป เราไม่หลอกท่านอย่างแน่นอน สามวันเท่านั้น สามวันเท่านั้น พลาดแล้วพลาดเลย สามวัน สามวัน สามวันสุดท้าย”

จำได้ว่าตอนที่เรียนหนังสือ ตอนที่เดินผ่านถนนและตรอกซอกซอยเล็ก ๆ เหล่านั้นก็มีเสียงร้องตะโกนดังก้องไปทั่วทั้งถนน

แถมยังโกหกคนอื่นว่าแค่สามวันเท่านั้น กู้เสี่ยวหวานเดินไปตามตรอกนั้นมาหลายปีแล้ว ก็ได้ยินเสียงตะโกนทุกวันว่าสามวันสุดท้าย สามวันสุดท้าย เมื่อนางนึกถึงช่วงเวลาที่มีเสียงดัง นางคิดว่ามันตลกมาก

ไม่ต้องไปพูดถึงที่ไหน อย่างร้านค้าต่าง ๆ ในเมืองหลิวเจียก็ไม่มีบริการดังกล่าว นอกจากนี้ก็ยังเป็นพวกกิจการครอบครัวเล็ก ๆ ที่ครอบครัวช่วยกันทำมาหากิน ไม่มีเงินเอาไปจ้างคนให้มาช่วยยืนเรียกลูกค้าข้างนอก

กู้เสี่ยวหวานไม่ได้เอนไปทางประตูร้าน และลูกจ้างนั้นก็ไม่ทักทายพวกเขาเช่นกัน

แต่ด้วยความเคยชินกับการมองคนทุกประเภท ลูกจ้างเหล่านั้นจึงปลูกฝังสายตาที่เฉียบคมของพวกเขาแล้วว่า ร่างกายนี้มีวัสดุประเภทใดและเครื่องประดับผมราคาเท่าไร สามารถบอกได้อย่างรวดเร็วว่าคนเหล่านั้นมีค่าแค่ไหนเรียบร้อยเบ็ดเสร็จ

เมื่อพวกเขามาถึงร้านขายผ้า กู้เสี่ยวอี้ก็ดึงเสื้อผ้าของกู้เสี่ยวหวาน “ท่านพี่ ทำไมเราไม่เข้าไปดูล่ะ”

ท่าทางของกู้เสี่ยวอี้เต็มไปด้วยความคาดหวัง

กู้เสี่ยวหวานเงยหน้าขึ้นและมองไปที่ร้านค้า ตัวอักษรขนาดใหญ่สี่ตัว ‘ร้านขายผ้าจิ่นซิ่ว’ เขียนด้วยตัวอักษรเคลือบสีทอง ช่างดูสง่างามและไร้กาลเวลา ดูเหมือนว่าผู้ที่เขียนคำเหล่านี้มีทักษะการประดิษฐ์ตัวอักษรที่ลึกซึ้งมาก

เมื่อเห็นว่ากู้เสี่ยวอี้ต้องการเข้าไปที่ร้านขายผ้า กู้เสี่ยวหวานจึงมองย้อนกลับไปที่ร้านต่าง ๆ ที่นางเดินผ่านมาเมื่อครู่ นี่เป็นร้านที่กู้เสี่ยวอี้อยากจะเข้าเป็นร้านแรก ที่ผ่านมากู้เสี่ยวอี้ไม่เคยเรียกร้องว่าอยากจะเข้าไปในร้านไหนเลย

เมื่อมองไปที่ร้านนี้อีกครั้ง กู้เสี่ยวหวานก็เข้าใจทันทีว่ากู้เสี่ยวอี้หมายถึงอะไร