ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1382 บ้านถูกขาย

บทที่ 1382 บ้านถูกขาย

บทที่ 1382 บ้านถูกขาย

จนถึงตอนนี้ หงซื่อก็ยังคงคิดถึงชายผู้นั้น

ฮูหยินจ้าวมองไปที่หญิงเสียสติผู้นี้และไม่รู้จะพูดอะไรเกี่ยวกับนางจริง ๆ

ถ้าบอกว่านางเอาชนะหงซื่อได้ นางเอาชนะได้จริง ๆ หรือ?

เป็นเพียงการที่จ้าวสวิ่นเห็นด้านที่เสียเปรียบของหงซื่อและละทิ้งหญิงผู้นี้ ครึ่งชีวิตที่ผ่านมา นางกัดกินความหึงหวงมาตลอด และเมื่อนางหันกลับไปก็รู้สึกเสียใจกับสิ่งที่หญิงผู้นี้ต้องพบเจอ

ชายหนุ่มคิดถึงแต่ตัวเอง คิดจะรักก็รัก พอหมดรักก็ทอดทิ้งกันไป

ด้วยสถานะปัจจุบันของหงซื่อ นอกเหนือจากการกระทำของนางเอง จ้าวสวิ่นก็คือผู้ร้ายไม่ใช่หรือ?

ฮูหยินนั่งยอง ๆ มองดูหญิงตรงหน้านางที่ดูมีอายุมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัดอย่างเห็นอกเห็นใจ นางมองไปที่หงซื่อและพูดว่า “หงซื่อ ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อถกเถียงกับเจ้า พวกข้ากำลังย้ายออกไปจากที่นี่ ก่อนจากกัน ข้ามาบอกลาเจ้า”

“พวกท่านจะไปจากที่นี่หรือ” เมื่อได้ยินดังนั้น หงซื่อจึงถามอย่างกระวนกระวายว่า “พวกท่านจะไปที่ไหน นายท่านล่ะ นายท่านไปด้วยหรือไม่”

“ใช่ ครอบครัวของพวกข้ากำลังจะย้ายออกไป” ฮูหยินจ้าวกล่าว นางนั่งลงข้าง ๆ หงซื่ออย่างอ่อนโยนและพูดอย่างใจเย็น

“ถ้าจะย้ายออกไป แล้วเจี๋ยเอ๋อร์กับอวิ๋นเอ๋อร์ของข้าล่ะ พวกเขาก็ไปเหมือนกันใช่หรือไม่” หงซื่อถามอย่างกระตือรือร้น ตอนนี้นางเหมือนจะมีสติ นางเป็นเหมือนแม่ที่ดีที่ห่วงใยและรักลูก ๆ

ฮูหยินจ้าวขมวดคิ้ว นางชำเลืองมองหงซื่อและต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ในที่สุดก็กลืนสิ่งที่นางต้องการจะพูด และกล่าวเบา ๆ ว่า “อวิ๋นเอ๋อร์จะอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนเจ้า”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หงซื่อก็ตบหน้าอกของนาง “ดี ดี ดี นายท่านสงสารข้า ท้ายที่สุดเขาแล้วส่งลูกมาอยู่เป็นเพื่อนข้า”

ฮูหยินจ้าวพยักหน้าตอบรับ

“ข้าไปก่อนล่ะ เจ้าก็ดูแลตัวเองให้ดี” หลังจากพูดจบ ฮูหยินจ้าวก็ลุกขึ้นและเดินออกไป

เมื่อเห็นว่านางสงบตลอดเวลา ไม่ได้เหน็บแนมหรือเยาะเย้ยตัวเอง นางก็อายเกินกว่าจะตะโกนโวยวาย และเอ่ยถามเบา ๆ ว่า “นายท่านจะแวะมาหาข้าก่อนที่เขาจะจากไปหรือไม่”

“คงไม่ได้มา นายท่านสุขภาพไม่ดี เขาพักฟื้นมาสองสามวันแล้ว เขาบอกให้ข้ามาบอกลาเจ้าแทน” ฮูหยินจ้าวมองไปที่หงซื่อราวกับต้องการพูดอะไรบางอย่าง หากแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา นางแค่มองไปรอบ ๆ หลังจากตรวจสอบเครื่องเรือนในห้องแล้ว สุดท้ายนางก็ถอนหายใจเบา ๆ แล้วเดินออกไปที่ประตู

หงซื่อตกตะลึงและต้องการพูดอะไรบางอย่าง แต่เห็นประตูค่อย ๆ ปิดลงต่อหน้า เมื่อฮูหยินจ้าวจากไป ในที่สุดสิ่งที่หงซื่อต้องการถามก็ออกจากปากของนางในที่สุด “นายท่านช่างไร้ความรู้สึกยิ่งนัก”

เหลือแค่ห้องว่างเปล่าและตัวนางเพียงลำพัง ไม่มีใครตอบนาง ไม่มีใครได้ยินสิ่งที่นางพูด

หงซื่อลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วและพุ่งไปที่ประตู และตะโกนออกไปข้างนอก “มีใครอยู่ไหม ข้าหิว ข้าอยากกินข้าว”

ข้างนอกเงียบงัน และไม่มีใครตอบรับนาง

แม้แต่สาวใช้ที่มักเยาะเย้ยนางในวันธรรมดาก็ไม่ปรากฏตัว ทันใดนั้นหงซื่อก็รู้สึกหวาดกลัว มองไปที่ห้องขนาดใหญ่ มันช่างเงียบและน่ากลัวมาก

หงซื่อตัวสั่นวิ่งออกไปและตะโกนเสียงดัง “คนหายไปไหนกันหมด? ไปตายอยู่ที่ไหนกัน? ถ้าข้าเจอตัว ข้าจะลอกหนังพวกเจ้าออกให้หมด!”

นางมองหาคนในบ้าน หาทุกห้องอย่างลนลาน ประตูทุกห้องเปิดอยู่แต่ไม่มีใครอยู่เลย

เมื่อไปถึงเรือนที่สาวใช้มักจะอาศัยอยู่ ก็พบว่าไม่มีสิ่งใดเหลืออยู่ข้างในเลย สาวใช้ก็จากไปแล้วเช่นกัน

หงซื่อเพิ่งรู้ว่าเหลือนางเพียงคนเดียวที่อาศัยอยู่อย่างโดดเดี่ยวในบ้านขนาดใหญ่หลังนี้

สายลมพัดกระโชกแรงอยู่นอกบ้าน ทำให้หงซื่อสั่นสะท้านไปทั้งตัว ในขณะนี้นางตระหนักได้ว่าฮูหยินจ้าวมาบอกลานางจริง ๆ และพาผู้คนที่อยู่รอบตัวนางจากไปเช่นกัน

ตอนนี้นางอยู่คนเดียวในลานขนาดใหญ่ ไม่มีคนรับใช้และไม่มีเงิน นางจะอยู่อย่างไร

ในขณะนี้มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น เมื่อหงซื่อได้ยินคนเคาะประตู นางก็ดีใจคิดว่าเป็นสาวใช้ที่กลับมาจึงรีบวิ่งออกไปด้วยความดีใจ

ประตูถูกผลักเปิดออกช้า ๆ เผยให้เห็นร่างของคนผู้หนึ่ง เป็นร่างของชายร่างสูงใหญ่ และมีอีกหลายคนยืนอยู่ข้างพวกเขา นางไม่รู้จักคนเหล่านี้

ชายคนนั้นเดินเข้ามาและตรงไปที่ด้านหน้าของหงซื่อ พร้อมเอ่ยเสียงเข้ม “เจ้าเก็บข้าวของหรือยัง”

“อย่าแกล้งโง่เลยจะดีกว่า บ้านหลังนี้เป็นของข้าแล้ว เรากำลังจะย้ายเข้ามา ทำไมเจ้ายังไม่รีบย้ายออกไปล่ะ” ชายคนนั้นไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อหงซื่อได้ยินสิ่งนี้ ดวงตาของนางก็เบิกกว้าง “เจ้ากำลังพูดไร้สาระอะไร เจ้าบอกว่าบ้านหลังนี้เป็นของเจ้าหรือ เห็น ๆ กันอยู่ว่าบ้านหลังนี้เป็นของข้า นายท่านเป็นคนซื้อให้ข้า”

เสียงของหงซื่อแหลมเสียดหูและร่างกายของนางสั่นสะท้านด้วยความไม่พอใจ

“เมื่อก่อนมันเคยเป็นของเจ้า แต่ตอนนี้มันเป็นของข้าแล้ว ตอนนี้ข้าเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้แล้ว” ชายคนนั้นสบถสุดเสียง และเสียงแข็งกร้าวราวกับต้องการข่มหงซื่อลงอย่างเห็นได้ชัด

หงซื่อยังคงไม่เชื่อความจริงนี้ “โกหก เจ้าคนโกหก ที่นี่คือบ้านของข้า ออกไปเสีย! เร็วเข้า! ไม่เช่นนั้นข้าจะตะโกนเรียกคนมาช่วย”

ชายคนนั้นทำสีหน้าล้อเลียน “เจ้าเรียกเลย แม้ว่าเจ้าจะเรียกฮ่องเต้มา บ้านหลังนี้ก็ยังเป็นของข้าอยู่ดี”

เมื่อหงซื่อได้ยินดังนั้น นางจึงผุดลุกขึ้นเพื่อจะไล่ชายคนนั้นออกไปอย่างบ้าคลั่ง ชายชราที่อยู่ข้าง ๆ ชายผู้นั้นจึงพูดขึ้น “ฮูหยิน ลูกชายของข้าไม่ได้โกหกเจ้า บ้านหลังนี้เป็นของครอบครัวข้าแล้วจริง ๆ ไม่กี่วันก่อนนายท่านตระกูลจ้าวขายบ้านและพวกข้าก็ซื้อมัน เจ้าเห็นไหม โฉนดของบ้านหลังนี้เป็นชื่อของลูกชายข้าแล้ว”

ชายชราค่อนข้างอ่อนโยน เมื่อเห็นว่าหงซื่อดูเหมือนหญิงเสียสติ เขาจึงรีบเอาโฉนดบ้านออกมาให้หงซื่อดู

หงซื่อตกตะลึงและมองอยู่นาน นางเห็นชื่อที่ไม่รู้จักเขียนอยู่บนโฉนดบ้าน ทันใดนั้น นางก็โยนโฉนดบ้านทิ้ง เป็นการกระทำที่เมื่อชายตรงหน้านางเห็นก็รีบเอาตัวเข้ามาขวางอยู่ด้านหน้าของชายชรา “ท่านพ่อ อย่ามัวยืนงงอยู่เลย รีบเก็บโฉนดขึ้นมา ถ้าหญิงผู้นี้เกิดคลุ้มคลั่งแล้วนางฉีกโฉนดบ้านเข้าล่ะจะทำอย่างไร?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ชายชรารู้สึกกลัวเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางที่บ้าคลั่งของหงซื่อ เขาตัวสั่นและรีบซ่อนโฉนดบ้านไว้ในอก

“เจ้ามันคนโกหก โกหก! บ้านหลังนี้นายท่านเป็นคนซื้อให้ข้า ข้าจะอยู่ที่นี่ เขาไม่มีทางขาย ไม่มีทาง!” หงซื่อยังคงไม่เชื่อความจริงดังกล่าวพร้อมสบถและเอ่ยปากแช่งอย่างบ้าคลั่ง