ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1381 คนที่แตะต้องไม่ได้

บทที่ 1381 คนที่แตะต้องไม่ได้

บทที่ 1381 คนที่แตะต้องไม่ได้

ฮูหยินจ้าวไม่สนใจจ้าวสวิ่น นางทำได้เพียงถอยหลังด้วยร่างกายที่สั่นเทา มองไปที่จ้าวจื่อเจี๋ยด้วยความกลัว ริมฝีปากสั่นระริก “อย่าฆ่าข้า อย่าฆ่าข้า”

ภายในห้องโถงของศาลาว่าการอันโอ่อ่า มีความวุ่นวายเกิดขึ้นจนกระทั่งมีเสียงของใต้เท้าจ้าวดังขึ้น ทุกคนในห้องโถงก็กลับมามีสติอีกครั้ง

“ไปจับตัวเขาไว้ เร็วเข้า อย่าให้เขาทำร้ายใครได้อีก”

จ้าวจื่อเจี๋ยถือดาบในมือเดินไปหาฮูหยินจ้าว เห็นได้ชัดว่าเขามีเจตนาจะฆ่านาง

เจ้าหน้าที่เองก็กลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง ทุกคนร่วมมือกับคนรับใช้ของซ่งเหลียนเฉิงเพื่อจับจ้าวจื่อเจี๋ยที่เสียสติไปแล้ว

จ้าวจื่อเจี๋ยยังคงไม่พูดอะไรสักคำ เขาเอาแต่จ้องมองที่ฮูหยินจ้าวอย่างกระหายเลือดพร้อมกับเบิกตากว้าง

ฮูหยินจ้าวฟื้นจากความตื่นตระหนก เพียงเพื่อตระหนักว่านางไม่ได้รับบาดเจ็บ นางตบหน้าอกด้วยความกลัวและเดินไปหาจ้าวสวิ่นอีกครั้ง “นายท่าน นายท่าน ท่านไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่”

จ้าวสวิ่นเจ็บปวดมากจนแทบจะหมดสติ แต่เขายังคงกัดฟันและสาปแช่ง “ตัดมือทั้งสองข้างของเขาซะ!”

ทันทีที่คำพูดของเขาจบลง ก็มีเสียงกรีดร้องดังลั่น มือทั้งสองข้างของจ้าวจื่อเจี๋ยตกลงไปที่พื้น บนพื้นเจิ่งนองไปด้วยเลือด และจ้าวจื่อเจี๋ยก็หมดสติไป

เลือดไหลออกมาเป็นจำนวนมาก เจิ่งนองไปทั่วทั้งห้องโถง จ้าวจื่อเจี๋ยเป็นลมและผู้คนโดยรอบก็เงียบเสียงลง ฉากนองเลือดข้างหน้าก็ยังไม่สามารถต้านทานความอยากรู้อยากเห็นของผู้คนได้

ยกเว้นคนบางคนที่รู้สึกไม่สบายใจหลังจากการที่เห็นฉากนองเลือดจึงจากไปทันที แต่ก็ยังมีผู้คนจำนวนมากที่มารวมตัวกันที่ห้องโถง

เมื่อผู้คนได้ยินมาว่ามีโศกนาฏกรรมนองเลือดเกิดขึ้นที่นี่ ก็มีผู้คนจำนวนไม่น้อยต้องการมาดูความตื่นเต้นนี้

ลูกชายฆ่าพ่อ พ่อฆ่าลูก และพี่ชายน้องสาวที่มีความสัมพันธ์ยุ่งเหยิง นี่เป็นเรื่องแปลกที่ไม่เคยเกิดขึ้นในเมืองหลิวเจียเป็นเวลาหลายปี

ผู้คนต่างก็ต้องการไปดูด้วยความตื่นตา แต่ไม่มีใครห่วงใยชีวิตและความตายของตระกูลจ้าว

จ้าวสวิ่นหมดสติจากความเจ็บปวด และฮูหยินจ้าวกรีดร้องขณะที่กอดอีกฝ่ายไว้แน่น

จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์และจ้าวจื่อเจี๋ยเองก็หมดสติไปแล้วเช่นกัน

เมื่อมองเหตุการณ์ตรงหน้า ใต้เท้าจ้าวได้แต่ถอนหายใจ

ช่างมัน ช่างมัน จ้าวจื่อเจี๋ยผู้นี้ก็ได้รับผลกรรมแล้ว เขาสูญเสียมือของเขา เช่นนั้นก็ปล่อยเขาไป

ครอบครัวจ้าวกลับไปที่บ้านตระกูลจ้าว และจ้าวสวิ่นก็ตื่นขึ้นในไม่ช้าภายใต้การรักษาของหมอ

เมื่อมองไปที่แขนหนึ่งข้างที่หายไปของเขา และมองไปที่ภรรยาและลูกชายคนโตของเขาด้วยน้ำตาคลอเบ้า จ้าวสวิ่นรู้สึกสะเทือนใจอย่างมาก “ฮูหยิน หลายปีมาแล้วที่มีเพียงเจ้าและชงเอ๋อร์เท่านั้นที่เข้าใจข้าดีที่สุดและรักข้ามากที่สุด”

หลังจากพูดจบ เขาก็โอบกอดฮูหยินจ้าวแน่น และน้ำตาไหลรินด้วยความดีใจที่รอดจากภัยอันตรายมาได้

“นายท่าน แล้วสองพี่น้องคู่นั้นล่ะ?” ฮูหยินจ้าวถามหลังจากร้องไห้มามากพอแล้ว

“ให้เงินพวกเขาและไล่พวกเขาออกจากตระกูลจ้าว ศักดิ์ศรีของตระกูลจ้าวถูกทั้งสองคนนี้ทำลายจนป่นปี้ไม่เหลือชิ้นดี ไม่ต้องพูดถึงการฆ่าคน เขาต้องการฆ่าแม้กระทั่งพ่อของเขาเอง หากพวกเขาอยู่ที่นี่ต่อไป อาจจะเกิดหายนะได้” จ้าวสวิ่นถอนหายใจด้วยแรงอารมณ์

ในอดีตเขารู้สึกเสมอว่าตนเองเป็นหนี้หงซื่อเป็นจำนวนมาก แต่ตอนนี้เขาต้องทนทุกข์กับเหตุการณ์ครั้งใหญ่ หนี้ที่เขารู้สึกว่าติดหงซื่ออยู่นั้นได้หายไปหมดแล้ว

เมื่อคิดถึงหงซื่อ จ้าวสวิ่นกล่าวต่อ “ไม่จำเป็นต้องส่งคนไปรับใช้หงซื่อแล้ว ปล่อยให้นางดูแลตัวเอง”

ฮูหยินจ้าวพยักหน้า “นายท่าน ชงเอ๋อร์มีข้อเสนอแนะ เราไปเริ่มต้นใหม่ในที่ที่ไม่มีใครรู้จักเราดีหรือไม่ หลังจากหนึ่งปีหรือสองปี เราค่อยมาเลือกการแต่งงานที่ดีสำหรับชงเอ๋อร์ เมื่อถึงเวลาพวกเราก็จะช่วยกันดูแลหลานให้เติบใหญ่ ตกลงไหม”

จ้าวสวิ่นพยักหน้าเห็นด้วย

ในที่สุดชื่อเสียงบารมีของตระกูลจ้าว มันก็จบลงด้วยมือของเขาเอง

ในอดีตเขาเคยคิดที่จะขอความช่วยเหลือจากเสี้ยนจู่เพื่อนำพาตระกูลจ้าวไปสู่ระดับที่สูงขึ้น แต่ตอนนี้เมื่อเขาคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ทั้งหมดเป็นเพราะความผิดพลาดของเขาเอง

ในขณะที่ยับยั้งหงซื่อไม่ให้นางเข้าใกล้เสี้ยนจู่ ในขณะเดียวกันก็ปล่อยให้ฮูหยินไปสู่ขอ และสุดท้ายมันก็ไปกระตุ้นความไม่พอใจของหงซื่อ เป็นเรื่องตลกวนไปวนมา และในที่สุดก็กลับสู่จุดเดิม

“ได้ยินมาว่าเสี้ยนจู่กำลังจะเข้าเมืองหลวงเร็ว ๆ นี้” ฮูหยินจ้าวกำลังอธิบายเรื่องของจ้าวจื่อชง จู่ ๆ นางก็ได้ยินจ้าวสวิ่นพูดในสิ่งที่นางไม่เข้าใจ

“ใช่ เรื่องนี้ชาวบ้านต่างก็พูดกันมานานแล้ว นายท่าน ท่านไม่รู้หรือ” ฮูหยินจ้าวรู้สึกงงเล็กน้อย เรื่องนี้ไม่ได้แพร่ไปทั่วเมืองตั้งนานแล้วหรือ? แต่ทำไมเขาถึงถามอีกครั้ง

“อืม ข้าเพียงแค่ถามเท่านั้น” จ้าวสวิ่นหลับตาและพูดอย่างอ่อนแรง ฮูหยินจ้าวมองอย่างงงงวย มันแปลกเล็กน้อย เหมือนเขาต้องการถามอะไรบางอย่าง เมื่อมองดูท่าทางที่อ่อนแอและเหนื่อยล้าของจ้าวสวิ่น หลังจากที่เห็นว่าเขาแสดงความลำบากใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร นางก็หันกลับไปคุยกับจ้าวจื่อชงอีกครั้ง

จ้าวสวิ่นหลับตาลงและปล่อยมือข้างหนึ่งอย่างอ่อนแรง

คนที่แตะต้องไม่ได้ ไม่ว่าอย่างไรก็แตะต้องไม่ได้

หลังจากที่จ้าวสวิ่นฟื้นคืนสติ เขาก็ไม่ลืมว่าเขาเคยมีลูกที่ดีทั้งสองคนอย่างจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์และจ้าวจื่อเจี๋ย แต่ตอนนี้คนหนึ่งบ้าและอีกคนโง่ พวกเขาได้ทำสิ่งผิดมากมายต่อตระกูลจ้าว และจ้าวสวิ่นจะไม่มีวันให้อภัยเด็กสองคนนี้อย่างเด็ดขาด

จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์สูญเสียความบริสุทธิ์ของนางและกลายเป็นคนโง่อีกครั้ง จ้าวสวิ่นให้นางแต่งงานกับผู้เฒ่าเฉิง ตั้งแต่ที่นางแต่งงานออกไป นางก็แยกตัวออกไปจากความสัมพันธ์พ่อกับลูกสาว

จ้าวจื่อเจี๋ยสูญเสียมือของเขา และเขาไม่สามารถทำอันตรายใครได้อีกต่อไป จ้าวสวิ่นสั่งให้ใครบางคนโยนเขาเข้าไปในป่าบนภูเขาที่ห่างไกล และปล่อยให้เขาตายด้วยตัวเขาเอง ด้วยวิธีนี้จะไม่มีใครเห็นเขาและจะไม่มีใครได้รับอันตรายใด ๆ เขาไม่สามารถทำลายเกียรติของตระกูลจ้าวได้อีก

การได้เห็นจ้าวสวิ่นปฏิบัติต่อลูกสองคนของเขาอย่างโหดร้าย แม้ว่าฮูหยินจ้าวจะรู้สึกว่าเด็กทั้งสองสมควรได้รับสิ่งที่พวกเขาสมควรได้รับ แต่นางก็ยังไม่เห็นด้วยกับความเฉยเมยของจ้าวสวิ่น

ไม่ว่าลูกจะผิดแค่ไหนก็ยังเป็นลูกของตัวเอง

เพื่อคำนึงถึงเกียรติของตระกูลจ้าว จ้าวสวิ่นจึงจัดการเด็กทั้งสองในลักษณะนี้ แต่ฮูหยินจ้าวยังรู้สึกสะเทือนใจ

ชายผู้นี้จากมุมมองของสถานการณ์โดยรวมเป็นคนดี แต่เมื่อพูดถึงสิ่งที่เขาทำกับลูกทั้งสองนั้นมันโหดเหี้ยมเกินไป อย่างไรก็ตาม ชายคนนี้คือสามีของนาง นางจึงไม่สามารถพูดอะไรได้

เมื่อเรื่องทั้งหมดนี้จบลง ครอบครัวของจ้าวสวิ่นก็เก็บข้าวของและวางแผนที่จะกลับไปหาครอบครัวของฮูหยินจ้าว

ก่อนจากไป ฮูหยินจ้าวนึกถึงหงซื่อ ดังนั้นนางจึงไปที่บ้านของอีกฝ่าย

หงซื่อถูกขังอยู่ในบ้านนี้ และฮูหยินจ้าวสั่งไม่ให้ใครบอกเรื่องจ้าวจื่อเจี๋ยและจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์กับนาง ดังนั้นจนถึงตอนนี้ หงซื่อจึงไม่รู้สถานการณ์ปัจจุบันของลูกทั้งสองของนาง

เมื่อฮูหยินจ้าวยืนอยู่ตรงหน้าหงซื่อ หงซื่อยังดูโง่เขลา และต้องใช้เวลานานกว่าจะกลับมามีสติสัมปชัญญะ จากนั้นนางก็กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง “ฮูหยิน ท่านมาทำอะไรที่นี่ ข้ากลายเป็นแบบนี้แล้ว สมใจท่านแล้วล่ะสิ คืนนายท่านของข้ามา คืนนายท่านของข้ามา”