ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1352 ศาลบรรพบุรุษตระกูลจ้าว

บทที่ 1352 ศาลบรรพบุรุษตระกูลจ้าว

บทที่ 1352 ศาลบรรพบุรุษตระกูลจ้าว

เนื่องจากอาการบาดเจ็บที่กำเริบขึ้น ทำให้จ้าวจื่อเจี๋ยเดินไม่ไหวและถูกหามไปที่ศาลบรรพบุรุษตลอดทาง เมื่อพวกเขามาถึงจุดหมาย สถานที่อันมืดมิดและเงียบสงบนี้ทำให้ทั้งคู่ตัวสั่น

นี่เป็นครั้งที่สองที่พวกเขาเข้ามาในศาลบรรพบุรุษ ครั้งแรกคือวันที่พวกเขาเหยียบเข้าบ้านตระกูลจ้าว จ้าวสวิ่นพาพวกเขาทั้งสองคุกเข่าลงเพื่อบูชาบรรพบุรุษของพวกเขา และถือว่าพวกเขาก็เป็นลูกหลานของตระกูลจ้าวอย่างเป็นทางการ

คราวนี้ทั้งสองถูกจับโยนเข้าไปในศาลบรรพบุรุษเพราะเรื่องไร้ยางอาย และทั้งสองก็เอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดจา

ฮูหยินจ้าวยืนอยู่ข้าง ๆ ครั้งนี้นางไม่ได้พาคนมาด้วยมากนัก นางพาอาเหลียนสาวรับใช้คนสนิทที่ถูกนางเรียกใช้งานบ่อยที่สุดมาด้วยเท่านั้น

ฮูหยินจ้าวดูโกรธมากในขณะที่นางเฝ้าดูบุตรอกตัญญูสองคนถูกโยนเข้ามาในศาลบรรพบุรุษ แต่ก็ต้องยอมรับว่าความคิดของนางนั้นขัดแย้งกันจริง ๆ

นางเกลียดลูกสองคนของหงซื่อแทบตาย แต่เมื่อสิ่งนี้เกิดขึ้น นางก็ทั้งดีใจและกังวล ความรู้สึกเหล่านั้นผสมปนเปกันไปหมด และเป็นการยากที่จะตัดสินใจ

“คนไร้ยางอายทั้งสองรีบคุกเข่าลง” ฮูหยินจ้าวตะโกนด้วยความโกรธเมื่อเห็นทั้งสองคนเข้ามา

จ้าวจื่อเจี๋ยและจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ไม่กล้าคัดค้าน และคุกเข่าลงเสียงดัง

จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์คุกเข่าอยู่ที่นั่น หลังจากนั้นไม่นาน หัวเข่าและเท้าของนางก็เริ่มรู้สึกชา แต่ใครกันเล่าทำให้นางทำผิดพลาดครั้งใหญ่จนถูกหญิงชราผู้นี้จับได้ ครั้งนี้จึงนับว่าเป็นความโชคร้าย

ด้วยวิธีนี้ จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ก็คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้เช่นกัน

ถึงจะโดนจับได้ก็อย่าหมดสภาพเช่นนี้

ในตอนที่เอ่ยประโยคสุดท้ายจบ สีหน้าของหญิงชราก็เปลี่ยนไปทันที ตราบใดที่พูดว่านายท่าน หรือชื่อเสียงของตระกูลจ้าว สีหน้าของหญิงชราก็จะเปลี่ยนไป

ตราบใดที่หญิงชราผู้นี้ยังคงเป็นฮูหยินตระกูลจ้าว ตราบใดที่ฮูหยินจ้าวยังเป็นแม่ของนาง ฮูหยินจ้าวจะช่วยปกปิดสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดที่นางทำ เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ก็เข้าใจวิธีการและก้าวต่อไป

“หมอตำแยมาหรือยัง” ฮูหยินจ้าวถามขึ้นอย่างกะทันหัน

อาเหลียนพยักหน้า “ข้าเชิญนางมาแล้ว พวกเขาล้วนเป็นคนที่เราไว้วางใจ”

จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ดูสับสน ในเวลาแบบนี้ ฮูหยินจ้าวเชิญหมอตำแยมาทำไม ระหว่างที่กำลังคิดอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงคนเดินเข้ามา ทันใดนั้นฮูหยินจ้าวก็พูดขึ้นว่า

“อวิ๋นเอ๋อร์ เจ้าไปที่ด้านหลังกับอาเหลียนเสีย”

“ท่านแม่จะให้ข้าทำอะไรหรือ” จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ถามอย่างไม่เข้าใจ

“เหตุใดถึงถามมากเช่นนี้ ข้าบอกให้ไปก็ไปสิ!” สีหน้าของฮูหยินจ้าวเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เมื่อนางมองไปที่จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ ใบหน้าของนางก็มืดมนราวกับก้นหม้อ

จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์คิดว่าวันนี้นางไม่มีเหตุผลที่จะแย้งอะไรอีก ดังนั้นจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเดินตามอาเหลียนไปที่ห้องด้านหลัง

ภายในห้องด้านหลังนี้มีโต๊ะขนาดใหญ่ตั้งอยู่ บนโต๊ะล้อมรอบด้วยเทียน แสงเทียนนั้นส่องสว่างทำให้ห้องที่มืดมนพลันสว่างไสว

“คุณหนู เชิญขึ้นไปเถอะ” อาเหลียนชี้ไปที่โต๊ะแล้วพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“พวกท่านคิดจะทำอะไร” จู่ ๆ จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ นางถอยไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัวด้วยสีหน้ากังวล

“ในตอนนั้นท่านบอกกับฮูหยินจ้าวว่าท่านบริสุทธิ์ ฮูหยินจึงเชิญหมอตำแยมาตรวจดูว่าสิ่งที่ท่านพูดนั้นจริงหรือไม่”

ตอนนี้จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์เข้าใจทุกอย่าง การที่เชิญหมอตำแยหวังมาที่นี่ก็เพื่อที่จะตรวจภายในให้นาง

“เจ้าเชื่อข้าหรือไม่” จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ไม่ต้องการนอนบนโต๊ะนี้ ในฐานะลูกสาว นางรู้สึกละอายใจและหยิ่งในศักดิ์ศรี

“สาวรับใช้ผู้นี้เชื่อในตัวคุณหนู แต่มันก็ไม่มีประโยชน์อะไร ฉะนั้นท่านต้องทำให้ฮูหยินเชื่อในตัวท่าน”

อาเหลียนยังคงมีสีหน้าเย็นชา ครั้นจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ขมวดคิ้วแน่นและปฏิเสธที่จะให้ความร่วมมือ นางจึงกล่าวว่า “ถ้าคุณหนูบริสุทธิ์จริง ฮูหยินก็อาจจะกลับมาพูดดี ๆ กับคุณหนูอีกครั้ง และหลังจากนี้คุณหนูก็จะหาครอบครัวดี ๆ ได้”

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร” จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์เลิกคิ้วและมองไปที่อีกฝ่าย

“เอาล่ะคุณหนู อย่ามามัวเสียเวลาอยู่เลย ฮูหยินยังรอเราอยู่ อย่าปล่อยให้ฮูหยินรอนานและรีบตรวจสอบตัวเองเถอะ ถึงจะฟังดูน่าละอายใจ แต่ก็ไม่เท่ากับการทำผิดพลาด สิ่งที่นายน้อยเพิ่งทำไป เมื่อเทียบกันแล้วมันคือการพรากความบริสุทธิ์ของคุณหนู”

ก่อนจะจากมา อาเหลียนรีบวิ่งไปสำรวจที่เตียง นางพบว่าบนเตียงเต็มไปด้วยคราบเลือด และบาดแผลของจ้าวจื่อเจี๋ยก็ฉีกขาดทำให้มีเลือดไหลซึมออกมา นางจึงไม่แน่ใจว่าเลือดนั้นคือเลือดอะไรกันแน่

ตอนนี้สิ่งเดียวที่ทำได้คือ ขอให้หมอตำแยตรวจสอบความบริสุทธิ์ของจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์

จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์คิดอยู่ครู่หนึ่งและกัดฟันแน่น ตอนนี้นางไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมจำนนเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเอง

จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์รีบปีนขึ้นไปบนโต๊ะ ถอดกางเกงออกแล้วนอนอ้าขาอล่างฉ่างอย่างน่าอาย จากนั้นหมอตำแยก็เข้ามาตรวจสอบอย่างรวดเร็ว

อาเหลียนถือเทียนสองเล่มไว้ในมือและยืนนิ่ง

ฮูหยินเจ้าและจ้าวจื่อเจี๋ยรออยู่ภายในห้องโถง

จ้าวจื่อเจี๋ยก้มหน้าลงและไม่พูดอะไร

ฮูหยินจ้าวเองก็ไม่สนใจที่จะคุยกับเขา ดังนั้นเขาจึงได้แต่ยืนรอผลที่จะออกมา และคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไป

และยังคิดเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น

อาเหลียนเป็นคนแรกที่เดินกลับมายังห้องโถง พลางกระซิบข้างหูของฮูหยินจ้าวสองสามครั้ง คิ้วของฮูหยินจ้าวที่ขมวดมุ่นก็พลันคลายตัวลง

หากไม่ได้สูญเสียความบริสุทธิ์ก็ดี

ฮูหยินจ้าวถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ถ้าจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ยังคงบริสุทธิ์ สิ่งที่ต้องทำคือวางเรื่องนี้ลง แล้วรีบหาชายหนุ่มสักคนมาแต่งงานกับนางเพื่อไม่ให้ตระกูลจ้าวต้องอับอาย

จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์กลับไปที่ห้องโถงด้านหน้าและคุกเข่าลงข้าง ๆ จ้าวจื่อเจี๋ย ตอนนี้มีเพียงสี่คนในศาลบรรพบุรุษ ฮูหยินจ้าวดุพวกเขาอยู่พักหนึ่ง

“เจ้าสองคนแค่สับสน อย่าพูดว่ามันผิดศีลธรรมและอุกอาจ เจ้าสองคนก็แค่…” ฮูหยินจ้าวไม่รู้จะพูดอะไรอีกต่อไป นางคิดถึงศักดิ์ศรีของตระกูลจ้าว คงเป็นการดีกว่าที่จะปล่อยให้เรื่องนี้เน่าอยู่ในท้องของนาง

“ท่านแม่ ลูกและท่านพี่บริสุทธิ์ เราไม่ได้ทำเช่นนั้น พวกข้าไม่ได้ทำเรื่องที่ไม่ถูกต้อง พวกข้าผิดไปแล้ว ขอความเมตตาด้วย ถ้าท่านพ่อรู้ว่าท่านแม่เป็นคนจัดการเรื่องนี้ได้เป็นอย่างดี ท่านพ่อจะรักท่านแม่มากขึ้น” น้ำตาของจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ไหลลงมาอีกครั้ง โชคดีที่นางได้ยินหมอตำแยบอกว่านางยังบริสุทธิ์ ความอึดอัดที่ขึ้นมาถึงลำคอของนางก็ลดลง