ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1351 ต้องปกปิด

บทที่ 1351 ต้องปกปิด

บทที่ 1351 ต้องปกปิด

ต้องเป็นนางที่ใส่ร้ายพวกเขาทั้งสองแน่ ๆ

ต้องใช่แน่ ๆ…

จานหงอวี้ที่อยู่ด้านข้างเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ นางไปหลบอยู่ข้างหลังฮูหยินจ้าวด้วยท่าทางที่ดูหวาดกลัวพลางพูดอย่างฉุนเฉียวว่า “คุณหนูจ้าว นี่หมายความว่าอย่างไร ท่านอย่ามาใส่ความข้านะ หลังจากที่ข้าออกไปแล้ว ใครจะไปรู้ว่าด้านในเกิดเรื่องอะไรขึ้น”

“เจ้าอย่ามาพูดจาไร้สาระนะ!” จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ยืนขึ้นอย่างกะทันหัน แต่จากการเคลื่อนไหวที่มากเกินไป ผ้าห่มจึงเลื่อนลงมาที่ไหล่ เผยให้เห็นหัวไหล่ที่น่าหลงใหลของนาง “ตอนที่เจ้าและท่านพี่อยู่ในห้องกันตามลำพังสองคน พวกเจ้าทั้งสองเกือบจะทำเรื่องบัดสี ต้องเป็นเจ้า เป็นเจ้าแน่ ๆ เจ้ามีชายอื่นจนสามีเจ็บแค้นแล้วตรอมใจตาย พอมาตอนนี้เจ้าก็กลับมาวางแผนทำร้ายข้า ข้าไม่รู้เรื่องอะไร เจ้ามาที่นี่เพื่อใส่ร้ายข้า ข้าบริสุทธิ์ ข้าไม่รู้เรื่อง”

จานหงอวี้ตอบกลับด้วยประโยคเดียว “คุณหนูจ้าว แต่ข้าไม่ได้ทำสิ่งเลวร้ายเช่นนี้ อย่างน้อยข้าก็ไม่เคยให้ท่าพี่ชายตัวเอง”

“เจ้ากำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไร” ดวงตาของจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์แทบจะถลนออกมาจากเบ้าเมื่อได้ยินคำพูดนี้ ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

จานหงอวี้กำผ้าเช็ดหน้าแน่นแล้วพูดว่า “ถูกต้อง ก่อนที่คุณหนูจ้าวจะมา ข้ากับนายน้อยก็กำลังแสดงความรักใคร่”

ใบหน้าของจานหงอวี้แสดงความโกรธและความกล้ำกลืนฝืนทนออกมา แสดงทีท่าเหมือนเด็กสาวตัวน้อย ซึ่งดูไม่เข้ากับอายุของนางเลยสักนิด “ข้ารักกับนายน้อย ข้ายอมทำทุกอย่างเพื่อนายน้อย แต่ประจวบเหมาะกับคุณหนูจ้าวมาพอดี ข้าก็เลยอยากที่จะออกไปจากบ้านนี้โดยเร็วที่สุด แต่คิดไม่ถึงว่าข้าเดินทางไปได้ไม่ถึงครึ่งทางก็ได้เจอกับฮูหยินจ้าว ฮูหยินจ้าวเป็นห่วงความปลอดภัยของนายน้อยจ้าวก็เลยพากันมาดู แต่ใครจะไปรู้ ใครจะไปรู้ว่าพวกเจ้าสองพี่น้องจะ…”

ยิ่งจานหงอวี้พูดมากเท่าไร นางก็ยิ่งเจ็บปวดมากขึ้นเท่านั้น ยิ่งนางพูดมากเท่าไร นางก็ยิ่งเศร้ามากขึ้นเท่านั้น น้ำตาไหลอาบหน้าราวกับสร้อยลูกปัดที่ด้ายขาด นางรู้สึกราวกับว่าคับแค้นใจมากที่คนรักของนางมีความสัมพันธ์กับหญิงอื่นแล้วถูกนางจับได้

สายตาของนางจ้องมองไปที่จ้าวจื่อเจี๋ยอย่างเศร้าสร้อย

จ้าวจื่อเจี๋ยไม่ได้พูดอะไรสักคำ หากแต่เขายังมีสติและรู้ว่าสิ่งที่ตนจะพูดออกไปนั้นผิดพลาด ยิ่งไปกว่านั้น ความต้องการทางเพศก็ลดลงอย่างรวดเร็ว และอาการบาดเจ็บก็กำเริบขึ้นมาอีกครั้ง

การเคลื่อนไหวเมื่อครู่มันหนักเกินไป บาดแผลทั่วร่างกายดูเหมือนจะฉีกออกจนแทบจะรับมือกับความเจ็บปวดไม่ได้

“เจ้าพูดจาไร้สาระอะไร เราเป็นพี่น้องกัน เราจะทำสิ่งที่น่ารังเกียจเช่นนี้ได้อย่างไร” จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์เองก็ลุกขึ้นยืนทันทีและตะโกนใส่จานหงอวี้ “ต้องเป็นเจ้าแน่ ๆ ที่เป็นคนทำ มันต้องเป็นเจ้า ท่านแม่ เรื่องทั้งหมดนี้เกิดจากหญิงผู้นี้ ท่านแม่ ท่านต้องเชื่อในตัวลูกสาวของท่าน ข้าบริสุทธิ์ หญิงเลวผู้นี้เป็นคนจัดการทั้งหมด ชื่อเสียงของนางไม่ดี ดังนั้นนางจึงอยากที่จะทำลายความบริสุทธิ์ของลูก ท่านต้องเชื่อในตัวข้า ข้าจะทำลายชื่อเสียงตระกูลจ้าวได้อย่างไร ฮือ… ฮือ… ฮือ… ท่านแม่ ถ้าท่านพ่อรู้ ท่านคงไม่ปล่อยนางไว้แน่”

ในขณะนี้จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์เป็นเหมือนกระต่ายตัวน้อยที่ได้รับบาดเจ็บ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยคราบน้ำตา นางกำลังจ้องมองฮูหยินจ้าวด้วยสายตาอ้อนวอน

นางเรียกคำว่าแม่ครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างรักใคร่และเศร้าโศก

ฮูหยินจ้าวชำเลืองมองจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ และรู้ว่าแม้ในครั้งนี้จ้าวสวิ่นจะเลิกรากับหงซื่อแล้ว แต่ในใจของเขา นางก็ยังคงเป็นหญิงที่อยู่ร่วมเตียงเดียวกันมานาน อาจเป็นเพราะหงซื่อยุยงเด็กสองคนเพื่อทำให้กู้เสี่ยวหวานขุ่นเคือง หากกู้เสี่ยวหวานไม่ติดตามเรื่องนี้ จ้าวสวิ่นอาจจะหวนคิดถึงหงซื่อแล้วกลับไปหานาง

เหตุการณ์วันนี้แปลกประหลาด แต่ถ้านางรับมือได้ นายท่านจะมองนางในทางที่ดีขึ้น ถ้านางรับมือไม่ดี นางจะกลายเป็นหญิงที่หึง เขากับอนุภรรยาและลูก ๆ ของเขา ถ้านางสามารถเอาใจของจ้าวสวิ่นกลับคืนมาได้ เขาอาจจะยอมแพ้อีกครั้ง

ฮูหยินจ้าวเป็นคนฉลาด จากประโยคสุดท้ายของจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ นางเข้าใจได้ทันทีว่าครั้งนี้อีกฝ่ายต้องการที่จะทำอะไร

แม้ว่านางจะมีความสุขมากจนอยากจะหัวเราะสามครั้ง อยากให้ชื่อเสียงของจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์และจ้าวจื่อเจี๋ยเหม็นเน่าคละคลุ้ง แต่คราวนี้มันมีชื่อเสียงของตระกูลจ้าวเข้ามาเกี่ยวข้อง ยิ่งความสัมพันธ์แน่นแฟ้นเท่าไร นายท่านก็จะยิ่งมีความสุขมากขึ้นเท่านั้น

ยิ่งกว่านั้น นางเป็นฮูหยินตระกูลจ้าว ตอนนี้ลูกสองคนนี้ถูกเลี้ยงดูมาภายใต้นามของนาง และเรื่องนี้เกิดขึ้นในบ้านตระกูลจ้าว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นางต้องปกปิดเรื่องนี้

ฮูหยินจ้าวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้น สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไป นางตะโกนว่า “เรื่องของวันนี้ ใครก็ตามที่พูดพล่ามในสิ่งที่ไม่ควรพูดออกไป ข้าจะตัดลิ้นผู้นั้น”

คนรับใช้ที่สนใจดูการแสดงในตอนนี้ เมื่อได้ยินคำพูดของฮูหยินจ้าว พวกเขาที่ชะเง้อคอเพื่อรอดูเรื่องสนุกอยู่นั้นจะกล้าดูต่อได้อย่างไร พวกเขากลัวจนหัวหดและยืนอยู่ข้างหลังด้วยความกลัว ทุกคนก่นด่ากันอยู่ในใจว่าไม่ควรตามมา เห็นเจ้านายน่ารังเกียจเช่นนี้ เกรงว่าพวกเขาจะอยู่ที่นี่ไม่ได้อีกต่อไป

หลังจากทำให้คนรับใช้ที่บ้านหวาดกลัว ฮูหยินจ้าวก็หันไปมองจานหงอวี้

จานหงอวี้เอามือกุมหน้าอกของนางด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย “ฮูหยิน”

“โดยเฉพาะเจ้า ถ้าเจ้ากล้าพูดอะไรออกมาล่ะก็… ข้านี่แหละที่จะเป็นคนจับมีดเล่มนั้น” ฮูหยินจ้าวเอ่ยประโยคนี้อย่างเคร่งขรึม จากนั้นก็มองไปที่จ้าวจื่อเจี๋ยและจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์แล้วพูดอย่างเย็นชา “รีบสวมเสื้อผ้าแล้วไปที่ศาลบรรพบุรุษ”

หลังจากที่ฮูหยินจ้าวพูดจบ นางก็หันหลังจากไป ผู้คนที่อยู่ข้างหลังนางก็พากันออกไปทันที

จานหงอวี้ไม่ได้อยู่ต่อ เมื่อเห็นฮูหยินจ้าวจากไป นางก็รีบออกไปกับสาวใช้ทันที

จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ต้องการที่จะสอนบทเรียนที่รุนแรงกับนาง แต่เนื่องจากตนเองไม่ได้สวมเสื้อผ้า นางจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเฝ้าดูจานหงอวี้วิ่งหนีไป

พี่เลี้ยงที่อยู่ข้าง ๆ พาจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ไปที่ด้านหลังของฉากกั้นทันทีเพื่อช่วยจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์แต่งตัว มุมปากของนางยกขึ้น แต่ในขณะที่นางก้มศีรษะและพบว่าพี่เลี้ยงนั้นกำลังทำหน้าตาบูดบึ้งอยู่

ระหว่างทางไปศาลบรรพบุรุษ จ้าวจื่อเจี๋ยและจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ต่างก็ก้มหน้าเหมือนไก่ที่พ่ายแพ้ ในระหว่างการเดินทาง ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรสักคำ

ท่าทางของจ้าวจื่อเจี๋ยในขณะนี้ไม่ค่อยสู้ดีนัก

ผ้าพันแผลนั้นเต็มไปด้วยเลือด ดูเหมือนว่าบาดแผลบนร่างกายของเขาจะปริออก