ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1346 แค่อยากปกป้อง

บทที่ 1346 แค่อยากปกป้อง

บทที่ 1346 แค่อยากปกป้อง

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉินเย่จือเข้าไปในห้องของกู้เสี่ยวหวาน

เขานอนตะแคงแล้วมองใบหน้าที่กำลังหลับใหลของกู้เสี่ยวหวาน เขาก็ประหม่าจนไม่กล้าแม้แต่จะกะพริบตา

เขาอยู่ที่นั่นตั้งแต่กลางดึกจนถึงเช้าถึงกลับออกมา และเมื่อเขากลับมาก็ได้ยินรายงานของอาจั่วว่าแมวตัวน้อยเกือบจะถูกจ้าวจื่อเจี๋ยทำร้ายในที่สาธารณะ

ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยสนใจคนเหล่านี้ รู้สึกว่าคนเหล่านี้ไม่เป็นภัยคุกคามมากพอ

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาได้ยินรายงานของอาจั่ว เขารู้สึกประหม่าจนหัวใจแทบจะหลุดออกมาจากอก

ลูกแมวที่เขารักมีค่ายิ่งกว่าชีวิตกลับถูกผู้อื่นทำร้ายแบบนี้จริง ๆ

ม้าที่ตกใจกลัวนั้นก็วิ่งออกนอกเมืองไป เขาก็พูดไม่ได้ว่ามันวิ่งหนีไปที่ไหนแล้ว

นางถูกจ้าวจื่อเจี๋ยดักทำร้าย

ให้ตายเถอะ นางช่างน่าสงสารเสียจริง

ดวงตาของฉินเย่จือฉายแววลุ่มลึกในทันใด และมือของเขาก็กำหมัดแน่นยิ่งขึ้น เนื่องจากเขากำหมัดแน่น จึงเห็นเส้นเลือดที่ชัดเจนบนหลังมือ จะเห็นได้ว่าตอนนี้เขาโกรธมาก

เมื่อกู้เสี่ยวหวานตื่นขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ นางเห็นสีหน้าที่ไม่คุ้นเคยอีกต่อไป ทุกครั้งที่พวกเขาเห็นหน้ากัน นางจะตกใจกับใบหน้าที่หล่อเหลาและไม่มีใครเทียบได้

ความรู้สึกชาที่มาจากก้นบึ้งของหัวใจทำให้ใจของนางเต้นแรงเมื่อเห็นมัน

“ท่านกลับมาแล้วหรือ” กู้เสี่ยวหวานยิ้มกว้าง นางยื่นมือซ้ายออกมาโอบรอบคอของฉินเย่จือโดยตรงและพยุงร่างกายส่วนบนขึ้น

บนใบหน้าของฉินเย่จือมีรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ ซึ่งสามารถเห็นได้เฉพาะเมื่อเผชิญหน้ากับกู้เสี่ยวหวาน และในดวงตาของเขาก็สั่นไหวเหมือนคลื่นทะเล

กู้เสี่ยวหวานกดหน้าผากของนางกับหน้าผากของฉินเย่จือ นางหลับตาอย่างพึงพอใจและถอนหายใจ “ดีเหลือเกินที่แม้กระทั่งในความฝัน ข้าก็ยังได้พบกับท่าน”

ช่วงนี้ฉินเย่จือออกไปก่อนเวลาและกลับมาช้า หรือบางครั้งก็จะไม่ได้พบเขาเป็นเวลาหลายวันติดต่อกัน

หลังจากสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ แม้ว่ากู้เสี่ยวหวานจะไม่แสดงความรู้สึกอะไรออกมาทางสีหน้าของนาง แต่ในใจของนางก็ยิ่งกลัวมากขึ้นเรื่อย ๆ

นางแค่ต้องการเอนกายในอ้อมแขนของฉินเย่จือ และบอกเขาถึงความกลัวในใจของตน

ไม่รู้ว่านางกลายเป็นคนติดหนึบแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร

มันเริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อไร

หรือมาจากฉินเย่จือที่เขาบอกกับนางว่าจะรอนางเติบโตขึ้น จากนั้นเขาจะอยู่เคียงข้างเพื่อรอนาง

หรือท่ามกลางฝูงหมาป่าในคืนนั้น เขาเสียสละชีวิตเพื่อปกป้องนาง หรือในวันที่เขาออกตามหานางในหุบเขาลึก

ว่ากันว่านางเอกที่เดินทางข้ามเวลาล้วนมีนิ้วทองคำ และนางคือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก

นางมีความสามารถอันทรงพลังในการปกป้องตัวเองและทุกคนที่นางต้องการปกป้อง นางแข็งแกร่งมากจนสามารถต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับตัวเอกและคลี่คลายความทุกข์ยากทั้งหมดได้

จากสวรรค์สู่ปฐพี มีพลังมากพอที่จะมีอำนาจเหนือทุกอย่าง

แต่ทำไมนางถึงไม่เป็นแบบนั้น?

นางเกือบจะโดนทำร้าย แต่นางก็ยังไม่อยากที่จะบอกเขาว่านางกลัว

“พี่เย่จือ ข้ากลัว” กู้เสี่ยวหวานซบศีรษะลงตรงซอกคอของฉินเย่จือและพูดด้วยความเสียใจ

ลืมไปว่านางไม่ได้ถูกกำหนดให้เป็นหญิงที่ทรงพลังจนสามารถทำทุกอย่างได้ต่อหน้าคนที่นางรัก นางก็เป็นคนที่ต้องได้รับการปกป้องเช่นกัน

ฉินเย่จือกอดนางแน่นขึ้น “ข้าขอโทษ มันเป็นความผิดของข้าเองที่ข้าดูแลเจ้าได้ไม่ดีพอ”

มันเป็นความผิดของเขาทั้งหมด เขาไม่ควรพาอาโม่ออกไป เดิมทีคิดว่าอาจั่วจะสามารถจัดการเรื่องที่นี่ได้ แต่ทุกอย่างก็ยังยากที่จะรับมือไหว

เขาไม่ควรล้อเล่นกับชีวิตของนาง

“ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าเอง ข้าดูแลเจ้าไม่ดี ต่อไปมันจะไม่เกิดขึ้นอีก ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าบาดเจ็บแม้แต่น้อย” ชีวิตของนางคือชีวิตของเขา

“ข้าไม่โทษท่านหรอก” กู้เสี่ยวหวานไม่ได้โทษฉินเย่จือ นางรีบก้มหน้าและพูดว่า “ข้าโทษจ้าวจื่อเจี๋ยและจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์เท่านั้น พวกเขาเลวเกินไป ครั้งนี้ข้าต้องสอนบทเรียนให้แก่เขา”

“เอาล่ะ ครั้งนี้ข้าจะอยู่กับหวานเอ๋อร์และสอนบทเรียนที่ดีให้พวกเขา” ฉินเย่จือยังจับใบหน้าที่บอบบางนั้นไว้และจูบผิวเนียนของนางทุกที่อย่างไม่ว่างเว้น เหมือนกับว่าการจูบใบหน้าของนางนั้นคือคำสาบานครั้งแล้วครั้งเล่า

แต่เขากำลังคิดในใจ คราวนี้ไม่ต้องพูดถึงจ้าวจื่อเจี๋ยและจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ แต่เขาจะให้บทเรียนทั้งตระกูลจ้าว

จ้าวจื่อเจี๋ยกำลังนอนอยู่บนเตียง เขารู้สึกเบื่อจริง ๆ จู่ ๆ ก็นึกอะไรบางอย่างได้และรีบเรียกหา “ไปดูสิว่าคุณหนูคนนั้นกำลังทำอะไร แค่บอกว่าข้าชวนนางไปกับข้า”

แม้ว่าเขาจะเป็นเจ้านายในตระกูลจ้าวด้วย แต่เจ้านายและคนรับใช้ในบ้านก็ไม่ถือว่าตัวเขาเป็นเจ้านาย ยิ่งจ้าวจื่อเจี๋ยคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาก็ยิ่งเศร้า แต่เขาไม่สามารถลุกขึ้นได้ กระดูกซี่โครงของเขาแตก ท่านหมอบอกแค่ว่าต้องพักรักษาตัวอีกนาน

จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์อยู่ในห้องและนางรู้สึกเบื่อ เมื่อได้ยินว่าจ้าวจื่อเจี๋ยเรียกนาง นางจึงรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าและออกไปทันที

วันนี้จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์สวมชุดสีดอกบัวเช่นเดียวกับดอกบัวที่เปล่งประกายในฤดูร้อน มันสง่างามเหมือนดอกบัวที่โผล่พ้นน้ำ

เมื่อนางเข้ามาใกล้ ๆ ดูเหมือนว่าเขาจะได้กลิ่นหอมจาง ๆ ของแป้งทาหน้าบนตัวของนาง ช่างน่าหลงใหลจริง ๆ

จ้าวจื่อเจี๋ยหลับตา เข้าหาจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์และหลับตาอย่างพึงพอใจ สูดดมกลิ่นกายของจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์และถอนหายใจอย่างพึงพอใจ “อวิ๋นเอ๋อร์ เจ้าตัวหอมมาก!”

เมื่อเห็นว่าพี่ชายของนางชอบ จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ก็เขย่าเสื้อผ้าบนร่างกายของนาง กลิ่นของเสื้อผ้าก็แรงขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อจ้าวจื่อเจี๋ยได้กลิ่น เขาพลันหลงทางไปทันที

“อวิ๋นเอ๋อร์ เจ้าตัวหอมจริง ๆ อืม กลิ่นหอมยิ่งนัก” จ้าวจื่อเจี๋ยดูไม่พอใจและจ้องไปที่จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ด้วยดวงตาที่ลุกโชนด้วยเปลวไฟ ราวกับว่านางเป็นลูกแกะที่รอการเชือด

จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ปิดปากของนางและยิ้มอย่างยั่วยวน “ท่านพี่ ข้าคิดว่ามันมีกลิ่นหอม ข้าได้ยินมาว่ามีช่างฝีมือสองสามคนจากภายนอกที่เชี่ยวชาญในการทำเครื่องหอมชนิดนี้”

“อะไรนะ?” จ้าวจื่อเจี๋ยรีบถาม แต่เขาไม่เห็นสีหน้าที่ผิดหวังของหญิงสาว

“ได้ยินว่าในมือของเขามีเครื่องหอมเพียงห้ากล่อง และเครื่องหอมในกล่องก็แตกต่างกัน แต่ราคานั้นสูงมาก ข้าไม่มีเงินมากขนาดนั้น ดังนั้นข้าจึงได้มาเพียงกล่องเดียว และส่วนที่เหลือก็ถูกคนอื่นซื้อตัดหน้าไปหมดแล้ว” จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์มุ่ยปากและบ่นพึมพำ

จ้าวจื่อเจี๋ยปกป้องน้องสาวของเขาทันที “ใครกันที่กล้ามาซื้อของตัดหน้าน้องสาวของข้า น้องไม่ต้องเสียใจไป เมื่อใดที่อาการบาดเจ็บของข้าหายดี ข้าจะซื้อให้เจ้าอีกสองสามกล่อง”