ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1345 เจ้าสู้ข้าไม่ได้หรอก

บทที่ 1345 เจ้าสู้ข้าไม่ได้หรอก

บทที่ 1345 เจ้าสู้ข้าไม่ได้หรอก

“สิ่งที่ห้องครัวเตรียมไว้คืออะไร นายน้อยของข้าให้มาถาม นั่นคือสิ่งที่จ้าวจื่อชงกินหรือไม่ ถ้าใช่ นายน้อยของข้าก็จะกินด้วย”

จ้าวจื่อเจี๋ยโกรธจัด เขาชี้ไปที่อาหารตรงหน้าของเขาด้วยมืออันสั่นเทา

ในชามมีผักกาดขาวที่มองไม่เห็นน้ำมัน จานผักดอง ต้มจืดหนึ่งถ้วยที่ไม่รู้ว่าทิ้งไว้นานเท่าไรแล้วและข้าวขาวหนึ่งชาม

ลูกชายคนรองของตระกูลจ้าวต้องกินสิ่งนี้

จ้าวจื่อเจี๋ยโกรธจัด ตั้งแต่เขาเกิดมาจนถึงตอนนี้ เขาไม่เคยกินอาหารเช่นนี้มาก่อน เขาคว่ำอาหารที่ยกมาและเทอาหารทั้งหมดลงบนศีรษะของคนรับใช้ ทำให้ร่างกายของอีกฝ่ายเปรอะเปื้อนไปด้วยเศษอาหาร

คนรับใช้ไม่กล้าแม้แต่จะขยับเขยื้อน เขาจึงปล่อยให้อาหารไหลลงแก้มและเข้าตา แม้จะแสบตามาก แต่ก็ไม่กล้าเอื้อมมือไปเช็ด เอาแต่ก้มหน้าแล้วตอบว่า “คนรับใช้ของนายน้อยใหญ่ก็ไปที่ห้องครัวเพื่อรับอาหารเช่นกัน!”

เมื่อจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์เข้าไป นางก็บังเอิญเห็นภาพดังกล่าว จ้าวจื่อเจี๋ยหน้าแดงด้วยความโกรธ และคนรับใช้ก็ก้มหน้าลงพลางตัวสั่นด้วยความตกใจ

เมื่อจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์เข้าไป นางก็บอกให้คนรับใช้ผู้นั้นออกไปก่อน

“ท่านพี่ อย่าโกรธไปเลย เมื่อท่านดีขึ้นแล้วค่อยมาสั่งสอนพวกคนรับใช้ที่ชอบดูถูกคนอื่น” จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์รีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อตบหลังจ้าวจื่อเจี๋ยเพื่อให้เขารู้สึกดีขึ้น

“พวกหมารับใช้ ข้ายังเป็นนายน้อยของตระกูลจ้าว แต่ดูสิ สิ่งที่ข้ากินทุกวันไม่มีเนื้อหรือไข่ เห็นข้าเป็นพระถือศีลหรือไง”

จ้าวจื่อเจี๋ยเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์คับแค้นใจยิ่งนัก “ท่านพี่ น้องสาวอย่างข้าก็ไม่กินสิ่งนี้ มันเป็นอาหารมังสวิรัติทั้งหมด และมันก็ไม่ได้ดีไปกว่าครึ่งหนึ่งของที่เราเคยกิน ฮือ… ท่านพี่ ข้าคิดถึงท่านแม่จริง ๆ ถ้าเป็นท่านแม่ ท่านแม่คงไม่ปล่อยให้พวกเราลำบากเช่นนี้”

“ครั้งนี้เราไม่ประสบความสำเร็จ และเราไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าท่านแม่รู้เรื่องนี้” จ้าวจื่อเจี๋ยกระโดดลงจากเตียงและพูดด้วยความโกรธว่า “กู้เสี่ยวหวานนั้นน่ารังเกียจมาก ถ้านางไม่ได้ลอบเล่นงานจนทำให้ข้าหมดแรง ไม่อย่างนั้น มันอีกนิดเดียว นิดเดียวจริง ๆ”

ใบหน้าของจ้าวจื่อเจี๋ยเต็มไปด้วยความเสียดาย เขารู้สึกเสียดายจนแทบจะทุบหน้าอกตัวเอง

“ท่านพี่ ท่านรู้ไหมว่าเมื่อครู่ข้าได้ยินอะไรมาบ้าง” จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ได้ยินจ้าวจื่อเจี๋ยพูดถึงกู้เสี่ยวหวาน จากนั้นนางก็ตระหนักถึงจุดประสงค์ของการมาเยี่ยมของนางและรีบพูดด้วยถ้อยคำที่เจ็บปวด “ท่านพ่อไปขอให้แม่สื่อช่วยพูดเรื่องงานแต่งของพวกเรา แต่ไม่มีแม่สื่อคนใดที่กล้ารับปากท่านพ่อ”

“อะไรนะ?” จ้าวจื่อเจี๋ยรีบพยุงร่างกายของตนขึ้นเมื่อเขาได้ยินสิ่งนี้และมองไปที่จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ด้วยความไม่เชื่อ “เขาบอกว่าไม่มีแม่สื่อคนไหนยอมรับการจัดงานแต่งของเราหรือ”

“ข้ายังได้ยินมาอีกว่า มีผู้นำในบรรดาแม่สื่อเหล่านั้น นางชื่อว่าแม่สื่อหลี่ นางเคยจัดการเรื่องกู้เสี่ยวหวานเมื่อไม่กี่ปีก่อน ข้าได้ยินมาว่านางไม่รับและแม่สื่อทั้งหมดก็ไม่กล้ารับ ท่านพี่ ถ้าแม่สื่อไม่รับคำขอของท่านพ่อจริง ๆ เราจะทำอย่างไรดี” จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์น้ำตาไหลออกมา

นางใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดอย่างรวดเร็ว ผิวหนังบนใบหน้าที่ถูกคมมีดของอาจั่วกรีดเกือบตกสะเก็ดแล้ว แต่เนื่องจากบาดแผลไม่ลึกมาก ท่านหมอยังบอกด้วยว่าจะไม่มีรอยแผลเป็น ดังนั้นจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์จึงรู้สึกโล่งใจ

“ไม่ต้องห่วงนะอวิ๋นเอ๋อร์ เมื่อแม่สื่อไม่มารับ พวกเราก็หากันเองได้ น้องสาวของข้าหน้าตาดีเช่นนี้ ต้องหาสามีที่ดีได้อย่างแน่นอน” จ้าวจื่อเจี๋ยรีบเข้าไปปลอบจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ด้วยสีหน้ามั่นใจ

หลังจากพูดคำเหล่านี้แล้ว จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ก็หน้าแดงด้วยความอับอาย แล้วทุบจ้าวจื่อเจี๋ยด้วยกำปั้นเล็ก ๆ ของนางและพูดด้วยความโกรธว่า “ท่านพี่ ท่านกำลังพูดถึงอะไร น้องสาวอย่างข้าบอกว่าอยากแต่งงานตั้งแต่เมื่อไรกัน”

ความเขินอายบนใบหน้านั้นดูกังวลว่าตอนนี้ที่จะไม่มีใครจับคู่ให้

จ้าวจื่อเจี๋ยเห็นน้องสาวของเขาทุบกำปั้นต่อยร่างกายของเขา แต่ก็ไม่เจ็บ เขาจึงรีบจับมือนางและพูดติดตลกด้วยรอยยิ้ม “ถ้าเจ้าไม่แต่งงานหรือเจ้าจะอยู่เป็นสาวแก่ แต่ข้าคงทนไม่ได้หรอกนะ”

ใบหน้าของจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์เปลี่ยนเป็นสีแดงอีกครั้ง นางลุกขึ้นยืนทันทีพร้อมกับกระทืบเท้าของนางและพูดอย่างเขินอายว่า “ท่านพี่ ท่านนี่น่ารำคาญเสียจริง ข้าไม่คุยกับท่านแล้ว”

จากนั้นเขาก็เม้มริมฝีปากแล้วหันกลับมา หลังจากที่นางจากไป กลิ่นที่หลงเหลืออยู่บนร่างกายของนางดูเหมือนจะยังคงอบอวลอยู่ในห้องและวนเวียนอยู่รอบ ๆ ตัวเขา จ้าวจื่อเจี๋ยหายใจเข้าลึก ๆ ตามกลิ่น เขาหลับตาและแสดงความพึงพอใจ

กลิ่นกายสาวช่างหอมหวาน

…

ฮูหยินจ้าวกำลังรับประทานอาหารที่โต๊ะ มีคนรับใช้คุกเข่าอยู่ด้านล่าง ตัวของเขาเลอะเทอะมาก มีเศษอาหารมากมายถูกราดอยู่บนศีรษะ และเสื้อผ้าของเขาก็เปื้อนไปด้วยน้ำแกง

“เจ้าบอกว่าเขาทิ้งอาหารทั้งหมดอย่างนั้นหรือ”

“ใช่แล้ว ฮูหยิน ท่านดูสิ” แน่นอนว่าเป็นคนรับใช้ที่ไปส่งอาหารที่ห้องของจ้าวจื่อเจี๋ยเมื่อครู่นี้

ในขณะนี้เขาคุกเข่าอยู่ต่อหน้าฮูหยิน เขาบอกสิ่งที่จ้าวจื่อเจี๋ยพูดเมื่อครู่ จากนั้นก็ลุกขึ้นเพื่อจากไป

มีสาวใช้อยู่ข้าง ๆ นางคอยหยิบขนมรูปดอกไม้ชิ้นหนึ่งพร้อมขนมหยกชิ้นหนึ่งแล้วใส่ลงในชามของฮูหยินจ้าว

บนโต๊ะมีอาหารหลากหลาย เช่น แกงนกพิราบ ปลากระรอก หมูตุ๋นน้ำแดง เป็ดยัดไส้ หมูยัดไส้เต้าหู้ห่อใบบัว ต้มฉุนไฉ่ ขนมรูปดอกไม้ และอีกมากมาย อาหารบนโต๊ะนั้นมีการผสมผสานระหว่างเนื้อสัตว์และผัก ซึ่งทั้งหมดนี้มีความพิถีพิถันและน่ารับประทานมากกว่าอาหารของจ้าวจื่อเจี๋ยในตอนนี้หลายเท่า

ฮูหยินกินขนมรูปดอกไม้ในชามแล้วพูดอีกครั้ง “นายน้อยกินข้าวหรือยัง”

“กินแล้วเจ้าค่ะ” เมื่อครู่ลวี่จู๋เพิ่งนำอาหารไปให้

“กินอะไร”

“กินเหมือนกับฮูหยิน ที่ห้องครัวทำอาหารให้ฮูหยินกับนายน้อยเหมือนกัน เพียงแต่ว่านายน้อยชอบอาหารรสจัด และอาหารที่โน่นก็มีรสชาติเข้มข้นกว่า”

“ช่วงนี้ไม่ต้องให้พ่อครัวทำอาหารรสเผ็ดนะ นายน้อยเจ็บคอมาสองสามวันแล้ว กินได้น้อย ให้พ่อครัวทำรังนกใส่ชามให้นายน้อยตอนเช้าและก่อนนอนเพื่อที่เขาจะได้นอนหลับสบาย”

จากนั้นฮูหยินจ้าวก็ยกชามแกงนกพิราบที่ลวี่จู๋นำมาให้ นางดื่มอย่างระมัดระวัง เมื่อดื่มเสร็จแล้ว ริมฝีปากพลันยกยิ้ม สายตาพลางมองออกไปอย่างพอใจ

หงซื่อคิดจะแข่งกับข้าไม่ใช่หรือ

นางแข่งกับข้าไม่ได้ ลูกของนางก็แข่งกับลูกของข้าไม่ได้เช่นกัน

“ได้ยินมาว่าลูกชายของหงซื่อก็ชอบอาหารรสเผ็ดด้วย” ฮูหยินจ้าวถามอย่างกะทันหันเมื่อนึกถึงบางสิ่ง

ลวี่จู๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง พยักหน้าแล้วพูดว่า “ตอนที่ข้ามาครั้งแรก ข้าได้ยินเขาบอกคนในครัวว่าอาหารของเขาควรเผ็ด แต่ช่วงนี้เขากำลังดูแลสุขภาพของเขา และหมอก็บอกเขาว่าอย่ากินอาหารเผ็ด ๆ เพราะกลัวว่าแผลจะอักเสบแล้วรักษาไม่ง่าย ช่วงนี้คนในครัวจึงเตรียมอาหารรสชาติอ่อน ๆ ให้เขา”

ฮูหยินได้ยินดังนั้น นางจึงวางชามและตะเกียบในมือของนางด้วยรอยยิ้ม ใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดมุมปากอย่างระมัดระวังและแสดงรอยยิ้ม “เขาบอกว่าหากไม่มีเนื้อสัตว์หรือไขมันก็ไม่อร่อยใช่หรือไม่ เช่นนั้นก็ให้ทางครัวเตรียมอาหารประเภทเนื้อสัตว์แล้วใส่พริกให้มาก ยิ่งเผ็ดยิ่งดี”

นางยกยิ้มอันเคร่งขรึมที่มุมปาก ดวงตาของนางคู่นั้นดูเยือกเย็น