ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1304 เครื่องเรือนมาถึงแล้ว

บทที่ 1304 เครื่องเรือนมาถึงแล้ว

บทที่ 1304 เครื่องเรือนมาถึงแล้ว

สิ่งที่ฟ่านหลิงกำลังจะเอ่ยออกมานั้นทำให้ป้าจางประหลาดใจมากยิ่งขึ้น

“ข้า… ข้าจะไม่เข้าไป” ฟ่านหลิงคิดไม่ถึงว่าฉือโถวจะบอกให้ตัวเองเข้าไปด้านใน คิดไม่ถึงด้วยซ้ำว่าเขาจะพูดกับนาง เขาบอกว่าด้านนอกมันหนาวและให้นางเข้าไปนั่งด้านใน ดังนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจ และตอบกลับอย่างตะกุกตะกัก

“เข้าไปข้างในสิ ข้างนอกมันหนาว” ฉือโถวพูดเน้นย้ำอีกครั้ง

หลังจากที่เขาพูดจบก็ไม่ได้มองไปที่ฟ่านหลิงอีกต่อไป เขาจดจ่ออยู่กับการขับรถม้าและมองเส้นทางด้านหน้า

“ข้าไม่เข้าไป” ฟ่านหลิงพูดอย่างดื้อรั้น และประโยคต่อมาทำให้ฉือโถวแทบลืมที่จะบังคับม้า “ข้าจะอยู่ข้างนอกกับเจ้า”

ฉือโถวผงะเล็กน้อย เขาเป็นคนพูดไม่เก่ง ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าควรตอบออกไปอย่างไร

เสียงของฟ่านหลิงแผ่วเบาเล็กน้อย และประโยคที่พูดออกมาก็เต็มไปด้วยความเขินอาย

การบังคับม้าของฉือโถวหยุดลงทันที และความเร็วของม้าก็ช้าลง ป้าจางที่นั่งอยู่ในรถม้าตื่นเต้นมาก ดวงตาของนางเปล่งประกายขึ้นในความมืดมิดของท้องฟ้าในเวลากลางคืน

เมื่อกู้ฟางสี่ได้ยินเสียงวุ่นวายข้างนอก นางก็ปิดปากหัวเราะเบา ๆ และกระซิบข้างหูของป้าจาง “ดูเหมือนว่าในอนาคตพวกเขาคงจะน่ารักน่าดู พี่สะใภ้ ปีหน้าท่านน่าจะได้อุ้มหลานชาย”

จากนั้นก็รู้สึกว่ารถม้ากำลังชะลอตัวลง และได้ยินเสียงของฉือโถวดังขึ้น “ท่านแม่ ขอผ้าห่มผืนเล็กที่อยู่ด้านในหน่อย”

ป้าจางรีบยื่นผ้าห่มผืนเล็กข้าง ๆ นางให้ฉือโถวโดยตรง

หลังจากที่ฉือโถวรับไป เขาก็ส่งมันให้ฟ่านหลิง “เจ้าใช้ผ้าห่มนี่คลุมตัวสิ จะได้ไม่หนาว”

ฟ่านหลิงรับมันไว้แล้วนำมาคลุมที่ตัวนาง และมันก็สามารถบังลมเย็นจากภายนอกได้ ความหนาวจึงทุเลาลง ไม่เพียงแต่คลายความหนาวลงเท่านั้น แต่หัวใจของนางก็ยังอบอุ่นขึ้นอีกด้วย

ป้าจางยิ้มและถอยกลับเข้าไปในรถม้า เมื่อกลับเข้ามาได้นางก็ยิ้มไม่หุบด้วยความสุข กู้ฟางสี่ก็มีความสุขกับป้าจางเช่นกัน ทั้งสองแอบสื่อสารกันอย่างเงียบ ๆ และแบ่งปันความสุขให้กันและกัน

ฉินเย่จือนั่งข้างในโดยโอบกอดกู้เสี่ยวหวานไว้และไม่พูดอะไร ถ้าป้าจางและคนอื่น ๆ มองไปที่ฉินเย่จือ จะเห็นได้ว่าเขาแสดงความอ่อนโยนกับกู้เสี่ยวหวานเป็นอย่างมาก

…

ณ ขณะนี้ เวลาที่วุ่นวายก็ได้เริ่มต้นขึ้น

สวนกู้ได้รับการปรับปรุงใหม่ แต่ว่าภายในบ้านนั้นยังว่างเปล่า เหลือเพียงแค่รอเครื่องเรือนและตกแต่งภายในเท่านั้น

ป้าจางเองก็ไม่ได้นิ่งเฉย นางบอกว่าจะเข้าไปในเมืองเพื่อเลือกซื้อของทั้งหมด

กู้ฟางสี่บอกว่านางไม่ต้องไปซื้อหรอก ที่บ้านยังมีห้องว่างอีกหนึ่งห้องและภายในก็มีของตกแต่งครบครัน ให้ฉือโถวไปอาศัยอยู่ที่นั่นก็ได้

แต่ป้าจางไม่เห็นด้วย โดยบอกว่าพวกเขาไม่ควรอาศัยอยู่ในสวนกู้ตั้งแต่แรก อีกทั้งตอนนี้ฉือโถวก็กำลังจะแต่งงานแล้ว ครอบครัวของนางควรจะย้ายออกไปอยู่ที่อื่นคงจะดีกว่า นางบอกว่าหลายปีมานี้นางสะสมเงินไว้จำนวนหนึ่งสำหรับใช้จ่าย ส่วนฉือโถวก็ต้องมีภาระค่าใช้จ่ายของตัวเองเช่นกัน

กู้ฟางสี่ไม่สามารถรั้งนางเอาไว้ได้ ดังนั้นจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมแพ้ ทั้งสองกำลังจะไปหาซื้อเตียงนอนที่ร้านเครื่องเรือน แต่ใครจะรู้ว่าก่อนที่พวกนางจะได้ออกไป ก็มีคนมาที่หน้าประตูเสียก่อน

มีเกวียนหลายคันจอดอยู่หน้าสวนกู้

ป้าจางรีบเดินไปเปิดประตู ครั้นเห็นว่าที่ด้านนอกมีเกวียนหลายคันอีกทั้งยังบรรทุกสิ่งของจนเต็ม ก็รู้สึกสงสัยขึ้นมาเล็กน้อย “มาส่งผิดที่หรือไม่ ที่บ้านนี้ไม่มีใครต้องการสิ่งของเหล่านี้”

คนส่งของมองดูของในมือและตะโกนด้วยความอบอุ่นใจ “พี่สาว ข้าไม่ได้ส่งผิด ลูกค้าที่ซื้อของทิ้งที่อยู่ไว้ที่นี่”

ป้าจางสงสัยเมื่อเห็นคนเหล่านั้นกำลังขนของลงมา

เตียง โต๊ะ เก้าอี้นั่ง และเครื่องเรือนอื่น ๆ ที่ใหม่เอี่ยม พวกเขาขนย้ายลงมาอย่างระมัดระวัง

คนที่คุยกับป้าจางเมื่อครู่บอกให้พวกเขาระมัดระวังให้มาก โดยบอกว่าเป็นเครื่องเรือนที่ใช้ในการแต่งงาน ดังนั้นห้ามทำให้มีตำหนิเด็ดขาด

ป้าจางแปลกใจมาก แม้แต่กู้ฟางสี่ที่อยู่ข้าง ๆ นางก็แปลกใจมากเช่นกัน

คนผู้นี้บอกว่ามีคนในครอบครัวกำลังจะแต่งงานและนำของมาส่งให้ แต่ใครเล่าเป็นคนสั่งสิ่งนี้?

“หรือว่าเสี่ยวหวานจะเป็นคนสั่ง” กู้ฟางสี่ถามทันที

เมื่อได้ยินว่าฉือโถวกำลังจะแต่งงาน เสี่ยวหวานก็มีความสุขมาก โดยบอกว่าจะมีงานมงคลที่บ้าน และนางต้องการที่จะดูแลเรื่องนี้ให้พี่ฉือโถว

อีกทั้งยังไม่ยอมให้ป้าจางออกไปซื้อของ ดังนั้นคนเดียวที่ทำได้คือกู้เสี่ยวหวาน

จนกระทั่งชายคนนั้นถามนางว่าจะให้วางสิ่งของไว้ในห้องไหน ป้าจางจึงรู้สึกตัวได้ทันที และเมื่อมองดูของในเกวียน นางก็ผงะเล็กน้อย

กู้ฟางสี่ที่อยู่ด้านข้างรีบพาคนเหล่านั้นเข้าไปข้างใน “มาทางนี้ มาทางนี้ วางไว้ในห้องนี้ได้เลย”

กู้ฟางสี่พาพวกเขาเข้าไปในบ้าน ป้าจางยังคงยืนอยู่ที่นั่น สีหน้าของนางเปลี่ยนจากความประหลาดใจในตอนแรกไปเป็นความตื่นเต้นในตอนท้าย จากนั้นนางก็รีบเดินเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็ว

นางเดินตรงไปที่ประตูห้องของกู้เสี่ยวหวานแล้วเคาะประตูเบา ๆ ไม่นานประตูก็ถูกเปิดจากด้านใน ทว่าเป็นฉินเย่จือที่เป็นคนเปิดประตูออกมา

“เสี่ยวฉิน เสี่ยวหวานตื่นหรือยัง” เมื่อคืนกู้เสี่ยวหวานดื่มมากเกินไป นางคงยังไม่อยากตื่น แต่อย่างไรก็ตาม ป้าจางมีคำขอบคุณมากมายและนางแทบจะรอไม่ไหวที่จะบอกกู้เสี่ยวหวาน

เมื่อเห็นใบหน้าที่ตื่นเต้นของป้าจาง ฉินเย่จือส่ายหัวและพูดเบา ๆ ว่า “ยัง นางยังหลับอยู่เลย”

หลังจากได้ยินเช่นนี้ ป้าจางรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย นางชะเง้อหน้าเพื่อมองเข้าไปข้างใน แต่นางก็ไม่ได้เข้าไป จากนั้นนางก็พูดว่า “เสี่ยวฉิน ถ้าเสี่ยวหวานตื่นขึ้นก็บอกข้าทีนะ ข้ามีเรื่องจะพูดกับนาง”

ฉินเย่จือพยักหน้า ใบหน้าของป้าจางเต็มไปด้วยความตื่นเต้น จากนั้นก็กล่าวขอบคุณและจากไป นางคงมีเรื่องอยากจะพูดกับเสี่ยวหวานจริง ๆ

เมื่อนึกถึงสิ่งที่เสี่ยวหวานบอกเขาเมื่อไม่กี่วันก่อน ฉินเย่จือก็เดาได้ว่าป้าจางกำลังจะพูดอะไร

ดังนั้นเขาจึงพูดว่า “ท่านป้า เสี่ยวหวานบอกว่าท่านคือครอบครัวของนาง และฉือโถวคือพี่ชายของนางเช่นกัน เมื่อพี่ชายของนางแต่งงาน ในฐานะน้องสาว นางต้องทำให้ดีที่สุดเพื่อพี่ชาย นี่คือความตั้งใจของเสี่ยวหวาน ดังนั้นท่านอย่าได้เกรงใจไปเลย”

ที่ป้าจางมาหากู้เสี่ยวหวาน เดิมทีนางต้องการจะให้เงินกับกู้เสี่ยวหวาน เป็นเวลาหลายปีแล้วที่ครอบครัวจางของนางอาศัยอยู่ที่สวนกู้แห่งนี้ กินดื่มโดยไม่เสียค่าใช้จ่ายใด ๆ

หลายปีที่ผ่านมานี้ นางแทบจะไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายอะไรและเก็บออมเงินได้เป็นจำนวนไม่น้อย ครั้งนี้การแต่งงานของฉือโถวเป็นเรื่องของครอบครังจาง จะให้เสี่ยวหวานเป็นคนจัดการและออกค่าใช้จ่ายได้อย่างไร

………………………………………………….