ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1303 กลับบ้าน

บทที่ 1303 กลับบ้าน

บทที่ 1303 กลับบ้าน

ฉือโถวที่มีอาการเมาเล็กน้อยจ้องมองกู้เสี่ยวหวานด้วยสายตาที่ว่างเปล่า และไม่ได้สังเกตเลยว่ามีดวงตาที่เป็นทุกข์คู่หนึ่งเฝ้ากำลังเฝ้ามองตนเองอยู่

เมื่อครู่ที่ห้องเก็บฟืน ฟ่านหลิงบังเอิญได้ยินการสนทนาระหว่างฉือโถวและป้าจาง มันทำให้ตอนนี้นางไม่สามารถอธิบายอารมณ์ของตัวเองได้

ฉือโถวอายุน้อยกว่านาง หลังจากรู้จักกันมาหลายปี นางรู้ว่าฉือโถวเป็นคนอย่างไร

เขาเป็นคนไม่ชอบพูด แต่ว่ามีจิตใจที่ดี เมื่อเขารู้ว่าสภาพความเป็นอยู่ของครอบครัวไม่ดี ฉือโถวจึงดูแลครอบครัวของนางเป็นอย่างดี หากมีอะไรเกิดขึ้นที่ทุ่งนา ฉือโถวจะมาถึงเป็นคนแรกเสมอ และฟ่านอวี้มักจะเรียกเขาว่าพี่ใหญ่ทุกครั้ง

เมื่อรู้ว่าตนเองจะได้แต่งงานกับฉือโถว ฟ่านอวี้เป็นคนแรกที่เห็นด้วย แม้ว่าในตอนแรกตัวนางจะไม่เห็นด้วย แต่ฟ่านอวี้ก็ยังคอยเกลี้ยกล่อมนางเสมอ อย่างไรก็ตาม นางได้ตัดสินใจแล้ว ฟ่านอวี้ที่พยายามเกลี้ยกล่อมก็ไม่ได้พูดอะไรมาก

ฟ่านหลิงรู้สึกซาบซึ้งและตื้นตันใจกับครอบครัวนี้

ฟ่านหลิงยืนขึ้นด้วยสายตาที่มุ่งมั่น ทุกสายตาจับจ้องมาที่นางและเห็นว่าใบหน้าที่ค่อนข้างคล้ำของนางแดงขึ้นเล็กน้อย ภายใต้แสงเทียนที่สว่างไสว นางยังคงมีท่าทางที่อ่อนหวานดังเช่นหญิงสาวที่ได้เรียนเรื่องมารยาทมาเป็นอย่างดีอีกด้วย

“เสี่ยวหวาน” หลังจากที่ฟ่านหลิงออกเสียงผิดมาเป็นเวลานาน จากนั้นนางก็เรียนรู้ที่จะเรียกชื่อกู้เสี่ยวหวานอย่างถูกต้อง

แววตาของนางฉายแววตื่นเต้นเล็กน้อย “เสี่ยวหวาน ข้าขอบคุณเจ้ามากนะ ขอบคุณที่ช่วยเหลือข้ามาโดยตลอด ขอบคุณที่ช่วยให้ข้าได้มีบ้านดี ๆ ให้อยู่อาศัย” นางพูดจบก็กระดกเหล้าลงคอภายในอึกเดียว

เหล้าอวี้จุ้ยนี้มีรสชาติกลมกล่อมและไม่ได้ร้อนลวกคอจนทำให้ผู้ดื่มสำลัก ให้ความรู้สึกเหมือนผ้าเนื้อนุ่มที่ลื่นไหลลงไปในลำคอและเข้าไหลลงสู่ช่องท้อง

เหล้านี้ช่างดีจริง ๆ

แม้แต่ฟ่านหลิงที่ไม่เคยดื่มก็คิดว่าเหล้านี้ช่างหอมหวานจริง ๆ

การกระทำของฟ่านหลิงทำให้ทุกคนเบิกตากว้าง แม้แต่กู้เสี่ยวหวานที่ดื่มเข้าไปมากก็เห็นได้ชัด เมื่อเห็นว่าฟ่านหลิงดื่มอย่างกล้าหาญ จึงไม่ควรมองความข้ามความตั้งใจของนาง จากนั้นก็ยกจอกเหล้าขึ้นดื่ม

กู้เสี่ยวหวานจ้องอีกฝ่าย “เหตุใดท่านต้องมาดื่มเหล้าของข้าด้วย”

ฉินเย่จือได้ยินก็แค่นหัวเราะ และเอ่ยเสียงแผ่วเบา “หวานเอ๋อร์ เจ้าเมาแล้ว ถ้าเจ้าดื่มมากกว่านี้ ตอนกลางคืนเจ้าจะมีปัญหาเอาได้”

แม้ว่าเหล้านี้จะอร่อย แต่ก็ยังมีความทรหด จำได้ว่าครั้งหนึ่งนางตะกละดื่มไปสองจอก จนทำให้เมามายนอนกลายเป็นหมูตัวหนึ่ง

แต่นั่นก็คือความสุข

อย่างไรก็ตาม หากหวานเอ๋อร์สบายใจและมีความสุข เขาควรจะขอบคุณนางที่ไม่อ่อนไหว

ฟ่านหลิงถือแก้วเปล่าไว้ในมือ เฝ้าดูปฏิสัมพันธ์ของฉินเย่จือกับกู้เสี่ยวหวานด้วยรอยยิ้ม

ฉินเย่จือคือใคร ฟ่านหลิงเคยเห็นเขาหลายครั้งจากระยะไกล และรู้สึกว่าเขาเป็นที่เหมือนเทพสวรรค์ เขาผู้นี้มีความสง่างามราวกับออกมาจากภาพวาด

และกู้เสี่ยวหวานเป็นตำนานในหมู่หญิงสาว

หญิงเช่นนี้ควรคู่กับชายผู้กล้าหาญที่ยืนหยัดอย่างภาคภูมิ นั่นเป็นเรื่องที่ถูกต้อง

แน่นอนว่าใบหน้าของฉือโถวเริ่มมืดมนมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่ในที่สุดรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นที่มุมปาก และเขาก็มีความสุขกับกู้เสี่ยวหวานอย่างจริงใจ

ตราบใดที่เสี่ยวหวานยังสบายดี เขาจะมีความสุข

ในอนาคตเขาก็จะมีคนรัก และเขาจะลบความคิดทั้งหมดเกี่ยวกับกู้เสี่ยวหวานออกไป และจะปฏิบัติต่อภรรยาในอนาคตของเขาอย่างสุดหัวใจ

ฉือโถวนึกถึงฟ่านหลิง และการกระทำที่เกินจะควบคุมของนางตอนที่นางดื่มตอนนี้ ฉือโถวรู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อย

นี่คือภรรยาในอนาคตของเขา ซึ่งเขาจะใช้เวลาทั้งชีวิตด้วยกันกับนาง

ฉือโถวหันมองฟ่านหลิงอย่างรวดเร็ว เพียงเพื่อจะพบว่าฟ่านหลิงกำลังมองเขาด้วยความสุขและความอ่อนโยนในดวงตา

ใบหน้าของฉือโถวแปรเปลี่ยนเป็นสีแดง เขารีบหันหน้าไปหยิบตะเกียบ ใช้มันคีบอาหารที่อยู่ตรงหน้าเขาอย่างรวดเร็ว คีบชิ้นเนื้อขึ้นมาแล้วรีบใส่เนื้อลงไปชามของฟ่านหลิง

จากนั้นเขาก็เบือนหน้าหนีอย่างรวดเร็ว ไม่กล้ามองไปที่ฟ่านหลิงอีกต่อไป

ฟ่านหลิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยในตอนแรก แต่ต่อมาก็ยิ้มด้วยความยินดี

การกระทำของฉือโถวที่คีบอาหารให้นาง มันเกินจินตนาการของนางไปมาก

ป้าจางที่อยู่ข้าง ๆ ยิ่งมีความสุข เมื่อเห็นปฏิสัมพันธ์ระหว่างฉือโถวและฟ่านหลิง ใบหน้าของนางก็เต็มไปด้วยความสุข

ฉือโถวเป็นเด็กดี เขารู้ว่าต้องทำอะไร

ฟ่านหลิงก็เป็นเด็กดี นางสมควรได้รับการดูแลอย่างจริงใจ

หลังจากรับประทานอาหาร กู้เสี่ยวหวานเมามากจนไม่สามารถพูดอะไรได้ นางเอนกายพิงไปที่ฉินเย่จือเหมือนกับว่าเขาเป็นหมอนอิงและหลับสนิท

เมื่อเห็นว่านางเมามาย ฉินเย่จือจึงใช้ประโยชน์จากสถานการณ์นี้ยุติงานเลี้ยงฉลอง หลังจากทุกคนดื่มอย่างพอใจ

ฉือโถวขับรถม้ามาที่ประตูร้าน โดยฉินเย่จืออุ้มกู้เสี่ยวหวานไว้ในอ้อมแขนของเขาและใช้เสื้อตัวนอกคลุมร่างกายนางเอาไว้จนเหลือเพียงใบหน้าที่เปิดเผยออกมา

ฉินเย่จือกอดกู้เสี่ยวหวานแน่นมาก แม้แต่ลมหายใจที่มีกลิ่นของเหล้าของนางก็พ่นรดที่คอของเขาจนเขาขนลุกเล็กน้อย

หลังจากเข้าไปในรถม้าแล้ว กู้ฟางสี่ก็ยินดีที่เห็นว่าฉินเย่จือยังคงอุ้มกู้เสี่ยวหวานไว้ในอ้อมแขนของเขาและรีบพูดว่า “เสี่ยวฉิน กว่าจะถึงบ้านก็ใช้เวลาอีกสักพัก เจ้าวางเสี่ยวหวานลงก่อนก็ได้ เจ้าจะได้ไม่ต้องเหนื่อย”

ถ้าเขาประคองไปเช่นนี้ ระหว่างทางคงเมื่อยน่าดู

แม้ว่าเขาจะเข้าไปในรถม้า ฉินเย่จือก็ยังคงอุ้มกู้เสี่ยวหวานไว้ในอ้อมแขนของเขา โดยยังคงอยู่ในท่าเดียวกับตอนที่เขายืนขึ้นในตอนนี้โดยไม่ขยับเลย

ฉินเย่จือส่ายหัว “ไม่เป็นไร”

เมื่อเห็นว่าฉินเย่จือบอกว่าไม่เป็นไร กู้ฟางสี่ก็ไม่ได้พูดอีกต่อไป แต่มองไปที่หญิงร่างเล็กในอ้อมแขนของเขาโดยไม่พูดอะไร

แม้ว่านางจะอยู่กับฉินเย่จือมานานแล้ว แต่กู้ฟางสี่ก็ยังกลัวเขาอยู่เล็กน้อย

ร่างกายของฉินเย่จือดูเหมือนจะมีกลิ่นอายของตระกูลผู้สูงศักดิ์ เพียงแค่ใช้สายตาของเขา ก็สามารถทำให้ผู้คนรู้สึกหายใจไม่ออก

กู้ฟางสี่ถอยห่างจากเขาและนั่งลงข้างกายป้าจาง

ฉือโถวกำลังขับรถม้ามุ่งหน้ากลับสวนกู้ โดยมีฟ่านหลิงนั่งอยู่ด้านนอกเคียงคู่กับฉือโถว