ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1261 ระส่ำระส่าย

บทที่ 1261 ระส่ำระส่าย

บทที่ 1261 ระส่ำระส่าย

เมื่อเสี่ยวเหลียงจื่อถูกพาตัวออกมาแล้วพบกู้เสี่ยวหวาน เขาก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาในทันที ตอนนี้ใบหน้าของเขาเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม แต่เนื่องจากบาดแผลบนร่างกาย รอยยิ้มนี้จึงดูฝืนเล็กน้อย “เถ้าแก่ ท่านไม่ต้องเสียใจไป ข้าไม่เป็นไร”

เมื่อเห็นว่ากู้เสี่ยวหวานกำลังร้องไห้อย่างหนักและรู้สึกผิดต่อตนเอง เสี่ยวเหลียงจื่อก็รู้สึกได้ทันทีว่าอาการบาดเจ็บบนร่างกายของเขานั้นคุ้มค่าแล้ว

เถ้าแก่มีจิตใจเมตตา เช่นนี้เขาจะกล้าหักหลังนางได้อย่างไร

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เสี่ยวเหลียงจื่อก็ขมวดคิ้วและถามว่า “เถ้าแก่ ทำไมท่านถึงมาที่นี่ ท่านไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่”

เขากลัวว่าการใส่ร้ายของคนอื่นจะส่งผลกระทบต่อกู้เสี่ยวหวาน ดังนั้นจึงกวาดสายตามองไปรอบ ๆ และเห็นว่าลูกจ้างในร้านที่ถูกจับด้วยกันในวันนั้นก็อยู่ที่นี่ด้วย ทุกคนต่างหลบสายตาไม่กล้ามองหรือพูดอะไร

เมื่อเห็นท่าทางของคนพวกนั้น เสี่ยวเหลียงจื่อก็ทนไม่ได้ พวกเขาทั้งหมดต้องการเอาชีวิตรอด ยามเผชิญกับความเป็นความตาย พวกเขาก็เลือกตัวเองและทรยศต่อผู้มีพระคุณ แต่มันก็เป็นสัญชาตญาณของมนุษย์ในการเอาชีวิตรอดเช่นกัน

กู้เสี่ยวหวานส่ายหน้าและรีบปลอบเขา “ไม่เป็นไร ข้าไม่เป็นอะไร ไม่ต้องกังวล ข้าจะไม่ทำให้เจ้าต้องเกิดเรื่อง”

จากนั้นกู้เสี่ยวหวานก็หันกลับมาด้วยใบหน้าเศร้าสร้อยและพูดกับใต้เท้าจ้าวว่า “ใต้เท้าจ้าว ลูกจ้างในร้านของข้าได้รับบาดเจ็บเช่นนี้ ข้าต้องการส่งเขาไปพบท่านหมอก่อน”

เนื่องจากการวางยานี้ไม่ใช่ฝีมือของคนในร้านจิ่นฝู โดยธรรมชาติแล้ว คนร้านจิ่นฝูจึงไม่ใช่ผู้ต้องสงสัย ใต้เท้าจ้าวคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้าเห็นด้วย “เอาล่ะ คนผู้นี้ได้รับบาดเจ็บสาหัส เราต้องรักษาเขา พวกเจ้ามาพาเขาไปหาท่านหมอและดูแลเขาให้ดี”

เจ้าหน้าที่ด้านข้างใต้เท้าจ้าวจึงมาพาเสี่ยวเหลียงจื่อออกไป โดยกู้เสี่ยวหวานไม่ลืมที่จะปลอบโยนเขา “เจ้าไปพักผ่อนก่อน และเมื่อทุกอย่างที่นี่จบลง ข้าจะพาเจ้ากลับบ้าน”

กลับบ้านหรือ?

ดวงตาของเสี่ยวเหลียงจื่อเป็นประกายเมื่อเขาได้ยินคำว่า ‘บ้าน’ และร่างกายส่วนบนของเขาก็ยืดตรง ดวงตากลมโตของเขามองไปที่กู้เสี่ยวหวานด้วยความไม่เชื่อ “เถ้าแก่ ท่าน…”

ไม่ใช่ว่าเขาไม่กล้าพูดประโยคถัดไปออกมา แต่เขากลัวว่าตนเองจะได้ยินผิดและความสุขนี้จะหายไป

กู้เสี่ยวหวานยิ้มและปลอบโยนเขา “เจ้าไม่มีครอบครัวใช่หรือไม่ จากนี้ไปเจ้าจะเป็นสมาชิกของตระกูลกู้”

นางกำลังพูดประโยคนี้กับตนเอง

ทันทีที่เสี่ยวเหลียงจื่อฟังจบ น้ำตาก็ไหลอาบใบหน้า “เถ้าแก่!”

“เจ้าอย่าเพิ่งพูดอะไร ไปรักษาแผลบนร่างกายก่อน แล้วเราจะกลับบ้านด้วยกัน” ดวงตาของกู้เสี่ยวหวานสดใสและน้ำเสียงก็นุ่มนวล ราวกับว่านางได้พาเสี่ยวเหลียงจื่อไปยังสถานที่ที่แสนงดงามซึ่งทำให้เขามีความสุขมาก

‘แล้วเรากลับบ้านด้วยกัน’ หัวใจของเสี่ยวเหลียงจื่อตื่นเต้นมากจนแทบจะบินขึ้นไปบนฟ้า เถ้าแก่ร้านหมายความว่าต่อจากนี้ไปตระกูลกู้จะเป็นบ้านของเขาอย่างนั้นหรือ?

เสี่ยวเหลียงจื่อไม่อยากจะเชื่อ ท่านพ่อท่านแม่ของเขาตายไปหลายปีแล้ว และเขาเคยชินกับการอยู่คนเดียว แต่ตอนนี้มีคนบอกว่าจะพาเขากลับบ้าน และในอนาคตเขาจะได้เป็นครอบครัวเดียวกัน

เสี่ยวเหลียงจื่อหลั่งน้ำตาด้วยความตื้นตัน แต่กลัวที่จะทำให้กู้เสี่ยวหวานทุกข์ใจ เขารีบเช็ดน้ำตาออก มองไปที่นางด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม และเจ้าหน้าที่ก็มาหามเขาออกไป

กู้เสี่ยวหวานเองก็ยิ้มให้เขาเช่นกัน

ลูกจ้างในร้านที่อยู่ด้านข้างได้ยินสิ่งที่กู้เสี่ยวหวานพูดกับเสี่ยวเหลียงจื่ออย่างชัดเจน สิ่งที่นางหมายถึงคือในอนาคตเสี่ยวเหลียงจื่อจะเป็นสมาชิกของตระกูลกู้ ไม่ใช่แค่หมายความว่าจะพาเสี่ยวเหลียงจื่อกลับบ้านใช่ไหม?

ลูกจ้างในร้านบางคนสนิทสนมกับเสี่ยวเหลียงจื่อ เมื่อก่อนพวกเขาทำงานแปลก ๆ หรือขอทานอยู่ด้วยกัน ต่อมาเสี่ยวเหลียงจื่อถูกพาตัวไปที่ร้านจิ่นฝู เขาก็ไม่ลืมและพาพวกเขาไปที่ร้านจิ่นฝูด้วย ทำให้พวกเขามีที่อยู่อาศัย มีงานทำ มีอาหารสามมื้อ และมีเสื้อผ้าให้สวมใส่

พวกเขารู้สึกขอบคุณเสี่ยวเหลียงจื่อมาก และรู้สึกขอบคุณกู้เสี่ยวหวานที่รับพวกเขาเข้ามา

เถ้าแก่ร้านไม่ได้ดูถูกดูแคลนสิ่งที่พวกเขาเคยทำ และบอกพวกเขาเพียงสองสามคำให้ทำความสะอาดมือและเท้า ทำงานหนัก และมีความซื่อสัตย์

ความซื่อสัตย์…

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ เหล่าลูกจ้างก็คิดว่า แม้ว่าเสี่ยวเหลียงจื่อจะได้รับบาดเจ็บทั้งตัว เขาก็ไม่ทรยศกู้เสี่ยวหวาน บางทีนี่อาจเป็นความซื่อสัตย์ที่เถ้าแก่ร้านต้องการจากพวกเขา

แต่พวกเขาก็ไม่สามารถทำได้ และพวกเขาไม่มีหน้าไปเจอเถ้าแก่ร้านและเสี่ยวเหลียงจื่ออีกเลย

หลายคนรีบเอาศีรษะกระแทกพื้นและไม่มีใครพูดอะไร ในใจของพวกเขารู้สึกหดหู่มาก

ลูกจ้างในร้านสองคนถูกทรมานอย่างหนัก คนหนึ่งถูกซ้อมปางตาย และอีกคนยอมตายดีกว่ายอมจำนน เมื่อครู่ใต้เท้าจ้าวยังเห็นบาดแผลบนร่างกายของลูกจ้างในร้าน แม้ว่าเขาจะถูกทำร้ายแบบนั้น แต่เขาก็ยังคงพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อปกป้องกู้เสี่ยวหวาน ยังถือเป็นผู้รู้ตอบแทนน้ำใจ

ใต้เท้าจ้าวถอนหายใจครู่หนึ่ง จากนั้นก็พูดว่า “ใต้เท้าลวี่ การใช้การลงโทษอย่างรุนแรงเป็นอาชญากรรมร้ายแรง มีแม้กระทั่งการทรมาน เจ้าจงคิดดูเถิดว่าจะอธิบายต่อศาลอย่างไร”

ร่างกายของลวี่เทาสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว

กู้เสี่ยวหวานถอนหายใจอย่างเย็นชา “ใต้เท้าจ้าว ใต้เท้าลวี่ใช้การลงโทษอย่างรุนแรงเพื่อทำร้ายคนของข้าแบบนี้ และยังกล่าวหาว่าข้าสั่งให้พวกเขาวางยาพิษ ใต้เท้าลวี่จะให้คำอธิบายแก่ข้าอย่างไร”

“ใช่ ๆ” ลวี่เทาเช็ดเม็ดเหงื่อบนหน้าผาก ใบหน้าของเขาแดงก่ำ เขาเอ่ยตอบด้วยท่าทางหวาดกลัว “ทั้งหมดเป็นเพราะข้าดูแลไม่ดีจึงปล่อยให้เจ้าหน้าที่ระดับล่างทำแบบนั้น ข้าจะต้องดูแลอย่างเข้มงวดเพื่อไม่ให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก”

ลวี่เทาหลีกเลี่ยงและเพิกเฉยต่อสิ่งเล็กน้อย แต่กู้เสี่ยวหวานไม่เชื่อ “ใต้เท้าลวี่ ท่านยังไม่ตอบข้าเลย ท่านจะให้คำอธิบายแก่ข้าได้อย่างไร”

ลวี่เทากระวนกระวายเหมือนมดบนกระทะร้อน “ข้า…”

เมื่อกู้เสี่ยวหวานพูดจบ ทันใดนั้นก็มีเสียงแหลมเล็กของหญิงคนหนึ่งดังขึ้นจากห้องโถง “ใต้เท้าลวี่ได้ขอโทษท่านแล้ว ทำไมท่านยังมากดดันเขาอยู่อีก”

ภายในห้องโถงนั้นเงียบสนิท จึงทำให้ได้ยินเสียงของหญิงคนนี้ได้อย่างชัดเจน

กู้เสี่ยวหวานไม่คาดคิดว่าจะมีเสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นด้านหลังนาง เช่นนั้นจึงรู้สึกสงสัยเล็กน้อย เมื่อหันหน้าไปมองที่ต้นเสียงก็เห็นเหอฮวาที่กำลังโกรธเคืองเงยหน้าขึ้นจ้องมองตัวเองด้วยความโกรธราวกับว่าต้องการจะฉีกนางเป็นชิ้น ๆ

เหอฮวาเป็นสาวรับใช้ข้างกายว่านซื่อ ซึ่งดูเหมือนจะมีความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้กับลวี่เทา

กู้เสี่ยวหวานหัวเราะเยาะ ดวงตาสีดำของนางจับจ้องไปที่เหอฮวา และเมื่อเหอฮวาเห็นสายตาที่จ้องมองมาก็รู้สึกหวาดวิตกเล็กน้อย

แต่เมื่อเหอฮวาคิดว่าผู้หญิงคนนี้อายุน้อยกว่าตัวเองมาก ตนเองเป็นผู้ใหญ่ นางจะกลัวหญิงผู้นั้นได้อย่างไร ดังนั้นนางจึงจ้องกลับอีกครั้ง

“เจ้ากล้าดูหมิ่นเสี้ยนจู่หรือ! พวกเจ้าจับนางไปเฆี่ยนห้าสิบที” เมื่อลวี่เทาเห็นว่าเหอฮวากล้ามาขัดขวางคำถามของกู้เสี่ยวหวาน เขาก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง

เขาดีใจที่มีคนมาช่วยเขา และดีใจยิ่งกว่าที่เห็นว่าเป็นสาวใช้ที่รู้ความลับของเขามากเกินไป ถ้านางแพร่งพรายความลับของเขาออกมา ชีวิตของเขาคงพังพินาศ สิ่งเดียวที่ทำได้ตอนนี้คือปิดปากของนางเสีย เพื่อป้องกันไม่ให้นางพูดอีก

และคนตายพูดไม่ได้

โดนเฆี่ยนห้าสิบที ผู้หญิงที่บอบบางเช่นนี้ก็คงจะตายในไม่ช้า

ใบหน้าของเหอฮวาแสดงความตกใจ และร่างของนางที่ตั้งตรงตอนนี้ได้ทรุดลงกับพื้น มองดูลวี่เทาด้วยความไม่เชื่อ

“ใต้… ใต้เท้า” ใบหน้าของเหอฮวาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก นางไม่เข้าใจ นางพูดแทนเจ้านายและช่วยชีวิตเขาไว้แท้ ๆ ทำไมเขาถึงเฆี่ยนตัวเอง และถ้าถูกเฆี่ยนถึงห้าสิบที นางก็คงจะเสียชีวิตไปแล้ว

“ใต้เท้าโปรดยกโทษให้ข้าด้วย ใต้เท้าโปรดยกโทษให้ข้าด้วย!” เหอฮวาดูหวาดกลัว นางมองไปที่ลวี่เทาเหมือนเขาเป็นปีศาจจากนรก ตัวสั่นด้วยความตกใจ ถ้านางโดนเฆี่ยนห้าสิบทีจริง ๆ นางจะยังมีชีวิตอยู่อีกหรือ?

ใต้เท้าลวี่ต้องการให้นางตาย ด้วยสัญชาตญาณในการเอาชีวิตรอดทำให้เหอฮวาคลานไปข้างหน้า อยากจะคลานไปต่อหน้าลวี่เทาเพื่อขอร้องเขา แต่หลังจากคลานขึ้นไปได้ไม่ไกล นางก็ถูกขัดขวางโดยเจ้าหน้าที่

การทรมานกำลังจะเริ่มขึ้น และเมื่อท่อนไม้กำลังจะฟาดลงบนร่างของหญิงสาวที่อ่อนแอ ใต้เท้าจ้าวก็พูดว่า “หยุดเถอะใต้เท้าลวี่ ยังไม่ถึงตาของท่านที่ต้องพูด”

คำพูดเย็นชาของใต้เท้าจ้าวทำให้ลวี่เทากระสับกระส่ายมากขึ้น

ประการแรก เรื่องของเหลยต้าเซิ่งทำให้ใต้เท้าจ้าวเย้ยหยันเขา และตอนนี้ยังมีเรื่องของเหอฮวาอีก เหอฮวาผู้นี้เพิ่งโต้กลับแทนเขาสองครั้ง ใต้เท้าจ้าวเริ่มทำให้เขาอับอายแล้ว ถ้าเหอฮวาเล่าถึงความสัมพันธ์ระหว่างเขากับว่านซื่อล่ะ?

แปดปีแล้ว

ลวี่เทาและว่านซื่อมีความสัมพันธ์กันมาแปดปีแล้ว ถ้าใต้เท้าจ้าวและคนในตระกูลกัวรู้เรื่องระหว่างตัวเองกับว่านซื่อขึ้นมา

เป็นเรื่องยากสำหรับลวี่เทาที่จะจินตนาการว่า อนาคตที่สดใสของเขาในชีวิตนี้จะพังพินาศลงในคราวเดียว

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ลวี่เทาก็เหงื่อออกและพูดโดยไม่ต้องคิด “ใต้เท้า คนไร้ยางอายคนนี้ได้ดูถูกท่านเสี้ยนจู่อย่างเปิดเผยในศาลาว่าการ และเจ้าหน้าที่คนนี้ก็คิดถึงชื่อเสียงของท่านเสี้ยนจู่ ข้าหวังว่าใต้เท้าจะเห็นว่าเจ้าหน้าที่คนนี้ทำเพื่อชื่อเสียงของท่านเสี้ยนจู่ อย่าตำหนิข้าที่ต้องเสียมารยาทและทำเกินหน้าที่ต่อหน้าท่านเสี้ยนจู่”