ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1260 มีความผิดฐานดูหมิ่นอย่างร้ายแรง

บทที่ 1260 มีความผิดฐานดูหมิ่นอย่างร้ายแรง

บทที่ 1260 มีความผิดฐานดูหมิ่นอย่างร้ายแรง

“เหลยต้าเซิ่ง เจ้าเป็นผู้อพยพและทักษะทางการแพทย์ของเจ้าก็ต่ำ เหตุใดถึงเปิดร้านยาในเมืองหลิวเจียได้ ไม่ใช่เพราะเจ้ามีลูกพี่ลูกน้องที่ดีอย่างนั้นหรือ เจ้าโกหกผู้คนมานับไม่ถ้วน และยาที่แม้ว่ามันจะไม่คร่าชีวิตผู้คน แต่มันก็ไร้ประโยชน์ มีคนป่วยกี่รายที่เจ้ารักษาล่าช้า การรักษาห่วยแตกเช่นนี้ ควรปิดกิจการไปนานแล้ว” กู้ฉวนลู่ยังหยิบเรื่องของเหลยต้าเซิ่งออกมาพูด

ชั่วพริบตาเดียว สองคนนี้ที่อยู่ในโรงศาลก็เริ่มทะเลาะวิวาทกันขึ้นมา บรรยากาศก่อนหน้านี้เงียบสงัด ทว่าตอนนี้ทุกคนต่างกางหูผึ่งเพื่อฟังเสียงสุนัขสองตัวกัดกัน

ทั้งสองสาดคำพูดใส่กันอย่างไม่มีใครยอมใคร เมื่อคนหนึ่งล้มลงก็จะช่วงชิงผลประโยชน์จากเวลานั้นเหยียบย้ำอีกฝ่าย

ใต้เท้าจ้าวไม่ได้ห้ามทั้งสอง และเอาแต่เฝ้ามองอยู่เช่นนั้น เจ้าหน้าที่ก็ไม่ได้เข้าไปห้าม เพียงแค่ยืนดูด้วยความสนใจ ยกเว้นลวี่เทาซึ่งกระวนกระวายเหมือนมดกระทะร้อน

เมื่อมองคนสองคนที่ปะทะฝีปากกันและมองไปที่ใต้เท้าจ้าวซึ่งกำลังดูการต่อสู้ของทั้งสองด้วยความสนใจ เขาก็ตำหนิลูกพี่ลูกน้องที่โง่เขลาในใจเป็นพันครั้ง แต่เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าใต้เท้าจ้าวหมายถึงอะไร

กู้ฉวนลู่และเหลยต้าเซิ่งทะเลาะวิวาทกันอยู่ครู่หนึ่ง ใบหน้าของพวกเขาขึ้นสีแดงก่ำ เมื่อเห็นรอยฟกช้ำบนใบหน้าของทั้งสอง ใต้เท้าจ้าวก็กระแอมไอและบอกให้พวกเขาหยุด

เหลยต้าเซิ่งคนนี้ไม่เชี่ยวชาญด้านการรักษา แต่เขาเปิดโรงหมอและร้านขายยา ทำร้ายผู้คนและโกงเงินคนอื่นมามากมาย กู้เสี่ยวหวานก็ตกเป็นเหยื่อ ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องสอบปากคำ เหลยต้าเซิ่งจึงถูกตัดสินว่ามีความผิดโดยตรง

หลิวชิงซานกล่าวว่าได้รับยามาจากกู้ฉวนลู่ และกู้ฉวนลู่กล่าวว่ายานั้นได้รับจากเหลยต้าเซิ่ง ยาผ่านมือของคนจำนวนมากและไม่มีใครยอมรับว่ายาที่เขาถืออยู่คือผงชีซิง เพียงบอกว่ายาที่รับมาเป็นยาระบาย

แต่ในร่างกายของผู้เสียชีวิตพบเพียงผงชีซิงเท่านั้น และไม่พบส่วนผสมของยาระบายใด ๆ แสดงว่ายาที่หลิวชิงซานใส่ลงไปในเวลานั้นคือผงชีซิง

หลิวชิงซานและอีกสามคนจึงตกเป็นผู้ต้องสงสัยว่าเป็นฆาตกร

เมื่อเห็นฉากนี้ ลูกจ้างในร้านเหล่านั้นก็ชำเลืองมองกันและกัน จากนั้นพวกเขาทั้งหมดก็โค้งคำนับและตะโกน “ใต้เท้า เถ้าแก่ถูกใส่ร้าย เถ้าแก่ถูกใส่ร้าย!”

เมื่อเห็นลูกจ้างในร้านเหล่านี้พูดคุยกัน ใต้เท้าจ้าวจึงถามขึ้น “พวกเจ้าทุกคนไม่ได้ถูกทรมาน แต่ทุกคนกลับบอกว่าเสี้ยนจู่สั่งให้พวกเจ้าใส่ยาลงไป พวกเจ้าคงรู้ว่าเป็นการใส่ร้ายท่านเสี้ยนจู่จะต้องถูกตัดศีรษะ”

เมื่อลูกจ้างในร้านได้ยินเช่นนี้ พวกเขาทั้งหมดก็ตัวแข็งทื่อไปด้วยความตกใจ การใส่ร้ายท่านเสี้ยนจู่มีโทษถึงตาย และการถูกลวี่เทาทุบตีก็มีสิทธิ์ถึงตายเช่นกัน เป็นการดีกว่าที่จะตายเพื่อท่านเสี้ยนจู่ ซึ่งถือได้ว่าเป็นการเติมเต็มความสัมพันธ์ระหว่างเจ้านายและลูกจ้างในร้านอย่างพวกเขา

ในจุดนั้น มีลูกจ้างในร้านสองคนคลานไปหากู้เสี่ยวหวาน พวกเขาร้องไห้และพูดว่า “เถ้าแก่ ข้าขอโทษ พวกเราไม่ได้อยากใส่ร้ายท่าน แต่ถ้าเราไม่บอกว่าท่านสั่ง เราจะถูกฆ่าตาย พวกเราหวาดกลัวมากจริง ๆ”

“เถ้าแก่ ข้าขอโทษ ข้าขอโทษ เราไม่ได้ตั้งใจ ครอบครัวข้ามีท่านแม่ที่แก่ชรา ถ้าข้าตาย ท่านแม่คงจะ… ฮือ”

ลูกจ้างภายในร้านเหล่านั้นคลานไปอยู่ต่อหน้ากู้เสี่ยวหวานขอโทษและสารภาพผิดต่อนางทีละคน

กู้เสี่ยวหวานไม่สามารถพูดได้ว่านางเกลียดคนกลุ่มนี้ แต่นางก็ไม่สามารถพูดได้ว่านางไม่ได้เกลียดพวกเขา

ทำผิดหนึ่งครั้งจดจำตลอดไป

กู้เสี่ยวหวานเชื่อในมุมมองนี้เสมอ แม้ว่าจะเข้าใจคนเหล่านี้ที่ใส่ร้ายตัวเอง แต่กู้เสี่ยวหวานก็ไม่ตำหนิพวกเขา ทุกคนให้ความสำคัญกับชีวิตและไม่มีใครกล้าล้อเล่นกับชีวิตของตัวเอง

อย่างไรก็ตาม นี่คือการเอาตัวรอดของพวกเขา และกู้เสี่ยวหวานก็มีหลักการในการดำรงชีวิตของนางเองเช่นกัน

กู้เสี่ยวหวานพูดเบา ๆ ว่า “ข้าไม่ตำหนิพวกเจ้า”

เมื่อได้ยินว่ากู้เสี่ยวหวานไม่ได้ตำหนิพวกเขา คนเหล่านั้นทั้งหมดก็ก้มหน้าอย่างตื่นเต้น “ขอบคุณเถ้าแก่ ขอบคุณเถ้าแก่”

แค่ให้เงินเดือนพิเศษแก่พวกเขาแต่ละคน และให้พวกเขาไปหางานใหม่

กู้เสี่ยวหวานก้มหน้าลงและไม่สนใจพวกเขาอีก

ใต้เท้าจ้าวรู้สึกแปลก ๆ “ใต้เท้าลวี่ไม่ได้ทรมานพวกเจ้า แต่พวกเจ้ากลับใส่ร้ายเสี้ยนจู่ ถ้าข้าเป็นเจ้าของร้านของพวกเจ้า ข้าจะทุบตีพวกเจ้าจนตายแน่นอน”

“เถ้าแก่ เขาทรมานคนอีกสองคนในห้องขังด้วยหัวแร้งร้อนฉ่า เฆี่ยนพวกเขาด้วยแส้หนังแช่น้ำเกลือ คนหนึ่งทนไม่ได้อีกต่อไปจึงทำได้แต่ยอมเชื่อฟัง เขายังอยู่ในห้องขังและไม่ได้มากับเรา ส่วนอีกคนหนึ่งไม่เคยไปที่นั่นและยังถูกมัดอยู่ในห้องคุมขัง ไม่รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่”

“ใต้เท้าลวี่ ท่านไม่ได้บอกว่าคนเหล่านี้จะไม่ถูกทรมานหรอกหรือ? ท่านคัดเลือกคนกลุ่มหนึ่งและไม่ทรมานพวกเขา แต่อีกกลุ่มกลับถูกทรมาน ท่านทำได้ดีมากจริง ๆ” ใต้เท้าจ้าวเหล่มองไปที่ลวี่เทา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

เมื่อฟังคำพูดของใต้เท้าจ้าว ลวี่เทาก็รู้สึกหวาดกลัวอย่างมากจนเขาเหงื่อออก “ใต้เท้า ข้า… ข้าไม่ได้ทำเช่นนั้น หลังจากได้รับรายงาน ข้าก็บอกไปแล้วว่าจะไม่มีการทรมาน พอรู้สาเหตุ คนพวกนี้ก็ยอมสารภาพ แต่ข้าไม่รู้ว่ามีอีกสองคนถูกทรมาน เป็นเพราะข้าไม่เคร่งครัดในระเบียบวินัย ในอนาคตข้าจะดูแลให้ดีกว่านี้”

ลวี่เทากล่าวโทษตัวเอง

“จงนำสองคนนั้นขึ้นมา ข้าต้องการดูว่าพวกเขาเป็นอย่างไร ท่านกล้าสั่งให้ทรมานโดยไม่ได้รับอนุญาตได้อย่างไร คนที่ไม่แน่ใจว่าตนมีความผิดหรือไม่จะต้องไม่ถูกทรมาน ใต้เท้าลวี่ นี่เป็นการละเมิดกฎอย่างร้ายแรง”

เมื่อลูกจ้างในร้านสองคนถูกพาตัวมา กู้เสี่ยวหวานก็รู้สึกสะเทือนใจมากขึ้นเมื่อเห็นว่าบนตัวของเสี่ยวเหลียงจื่อเต็มไปด้วยรอยแผล

เขาถูกทำร้ายจนเป็นเช่นนี้ แต่เขาก็ยังไม่ทรยศต่อตนเอง ความเมตตานี้ กู้เสี่ยวหวานจะจดจำไว้ในใจเสมอ

บาดแผลบนหน้าอกของเสี่ยวเหลียงจื่อไหม้เกรียม และเพราะอยู่ในห้องคุมขัง บาดแผลจึงไม่ได้รับการรักษา จึงทำให้มันเปื่อยเน่าและมีตุ่มหนองเล็กใหญ่ล้อมรอบ เสื้อผ้าทั้งหมดบนร่างกายของเขาขาดวิ่นเพราะถูกแส้ฟาด บาดแผลบนร่างกายที่ถูกเฆี่ยนตีและบาดแผลที่โดนน้ำเกลือก็เน่าเฟะ ทั่วร่างกายไม่มีส่วนไหนดี กู้เสี่ยวหวานมองดูและน้ำตาของนางก็ร่วงหล่นลงมา