ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1216 ทิ้งสองแม่ลูก

บทที่ 1216 ทิ้งสองแม่ลูก

บทที่ 1216 ทิ้งสองแม่ลูก

เมืองรุ่ยเสียนกับเมืองหลิวเจียอยู่ห่างไกลกัน วันนี้ตอนรุ่งสางพวกเขาจึงต้องจ้างรถม้าเพื่อที่จะกลับไป เขาคิดว่ากู้เสี่ยวหวานคงจะรอพบพวกเขา จึงให้รถม้าหยุดรอที่เชิงเขา ไม่ให้รถม้านั้นขึ้นไป

ในใจกู้ฉวนลู่เองก็มีความเห็นแก่ตัวอยู่

หากเป็นคำพูดของพวกเขา อาจจะทำให้หัวใจของกู้เสี่ยววหวานสั่นคลอนและไม่ทิ้งพวกเขาไว้ด้านหลัง

แต่ความฝันก็ได้พังทลายลง อีกฝ่ายไม่แม้แต่จะกลืนน้ำลายและพวกเขาก็เพิ่งถูกกู้เสี่ยวหวานไล่ออกจากบ้าน

เมื่อเห็นว่าประตูสวนกู้ถูกปิดแน่น กู้ฉวนลู่อยากที่จะรีบเข้าไปคว้าตัวกู้เสี่ยวหวานและตบนางอย่างแรงสองครั้ง

นางก็ยังแซ่กู้

ใช้แซ่กู้ไปจนวันตาย

ถ้านางคือคนของตระกูลกู้ แสดงว่ากู้ฉวนลู่เป็นลุงของนาง นางต้องเชื่อฟังเขา

เมื่อนึกถึงกู้เสี่ยวหวานเยาะเย้ยพวกเขาที่ไม่มีอาจารย์สอนพิเศษ กู้ฉวนลู่ก็กัดฟันด้วยความโกรธ

มันเป็นเพราะลูกสาวตัวดีของเขาที่ทำให้กู้เสี่ยวหวานโกรธ ถ้ากู้ซินเถาไม่ทำให้นางโกรธ บางทีนางอาจจะตอบตกลงก็ได้

ยิ่งกู้ฉวนลู่คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาก็ยิ่งโกรธ มือของเขากำหมัดแน่น เส้นเลือดที่หลังมือยื่นออกมา เขาจ้องมองกู้ซินเถาอย่างดุดันเหมือนพร้อมที่จะตบนางเมื่อไรก็ได้

กู้ซินเถารู้สึกหวาดกลัวและซ่อนตัวอยู่ด้านหลังซุนซื่ออย่างรวดเร็วและตัวสั่น

“สามี เป็นอะไรไป นางยังเด็กอยู่” ซุนซื่อก็กลัวเล็กน้อย ท่าทางดุร้ายของกู้ฉวนลู่ดูเหมือนจะทำร้ายนางเช่นกัน

กู้ฉวนลู่กำลังจะลงมือจริง ๆ ไม่รู้ว่าพวกกู้เสี่ยวหวานจะดูเรื่องตลกของพวกเขาอยู่ข้างในหรือไม่ หลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ก็ควรจะระงับมันไว้ก่อนและค่อยสะสางเมื่อกลับไป

ดังนั้นกู้ฉวนลู่จึงทำได้แค่มองกู้ซินเถาตาเขม็ง เมื่อเห็นท่าทางหวาดกลัวของกู้ซินเถา เขารู้สึกดี เขาก็หันหลังกลับไป

กู้ฉวนลู่โกรธมากจนเกือบจะวิ่งลงจากภูเขา หลังจากที่เขาลงจากภูเขา เขาก็ขึ้นรถทันทีแล้วยกเท้าขึ้น ซุนซื่อและกู้ซินเถาวิ่งตามเขาขาแทบขวิดและมีอาการเหนื่อยหอบ

กู้ฉวนลู่เข้าไปในรถม้า ไม่สนใจซุนซื่อและกู้ซินเถาที่ตามมาข้างหลังและตะโกนออกมาว่า “ไป”

เมื่อเห็นเช่นนี้ คนขับรถม้ามองคนทั้งสองที่วิ่งเหยาะ ๆ มาจากด้านหลัง แล้วถามด้วยความสงสัย “ฮูหยินกับคุณหนูยังไม่มาเลยนะ”

กู้ฉวนลู่กระทืบเท้าของเขา รถม้าก็สั่นสะเทือนไปทั้งคันและตะโกนว่า “ไป!”

แก้วหูของคนขับรถม้าสั่นและเมื่อเขาหันกลับมา เขาก็เห็นดวงตากลมโตของกู้ฉวนลู่ที่เกือบจะกินคน หัวใจและมือของเขาสั่น “ได้ ได้ ไป ไป ไป”

จากนั้นรถม้าก็เคลื่อนตัวออกไป

ซุนซื่อกับกู้ซินเถาที่วิ่งตามมาและหอบหายใจอย่างหนัก พวกนางเหลืออีกไม่กี่ก้าว แต่แล้วพวกนางได้ยินเสียงม้าร้องและวิ่งออกไป

ปล่อยให้ใบหน้าของพวกนางถูกปกคลุมไปด้วยฝุ่นจากกีบเท้าของม้า

ใบหน้าและดวงตาของซุนซื่อกับกู้ซินเถาถูกปกคลุมไปด้วยฝุ่นจนพวกนางไม่สามารถลืมตาขึ้นได้

เมื่อลืมตาขึ้นก็มองไม่เห็นรถม้าแล้ว รถม้าวิ่งหายไปโดยไร้เงา

ที่นี่ห่างไกลจากเมืองหลิวเจียมาก

กู้ฉวนลู่ก็ไปกับรถม้า เป็นไปได้หรือไม่ว่าเขาต้องการให้คู่แม่ลูกเดินไปจนถึงเมืองรุ่ยเสียน

เมื่อกู้ซินเถาเห็นรถม้าออกไปและพ่อของนางทิ้งพวกนางไว้ข้างหลังในสถานที่ที่ไม่มีหมู่บ้านและไม่มีร้านค้า เมื่อนึกถึงการแสดงออกที่ดุร้ายของกู้ฉวนลู่ นางก็ร้องไห้ “ท่านแม่”

ซุนซื่อเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ กู้ฉวนลู่มีแนวโน้มที่จะคลั่งไคล้เมื่อพูดถึงเรื่องของจือเหวิน ตราบใดที่มันไม่ดีสำหรับกู้จือเหวิน กู้ฉวนลู่จะโกรธและเขาจะระบายความโกรธนี้กับพวกนาง

นอกจากนี้ ตอนอยู่ที่บ้านของกู้เสี่ยวหวาน ก็ทำกับกู้ซินเถาเกินไป

เมื่อกู้เสี่ยวหวานไม่เห็นด้วย กู้ฉวนลู่จึงระบายความโกรธใส่กู้ซินเถาโดยธรรมชาติ

โชคดีที่กู้ฉวนลู่ออกไปก่อน ไม่กระทำสิ่งที่เลวร้ายออกมาทั้งหมด

“ซินเถา เจ้าไม่ต้องเสียใจไป พ่อของเจ้าไปก่อนก็ไม่เป็นไร ถ้าเราขึ้นรถม้าไปกับเขา เขาอาจจะระบายอารมณ์กับเราก็ได้” ซุนซื่อปลอบใจ

เมื่อกู้ซินเถาได้ยินก็คิดว่า ใช่แล้ว เมื่อเห็นท่าทางดุร้ายของท่านพ่อที่ต้องการจะทุบตีนาง คงเป็นการดีกว่าจะอยู่ห่างออกมา

กู้ซินเถาพยักหน้า แต่นางก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ “ท่านแม่ ที่กู้เสี่ยวหวานไม่เห็นด้วยที่จะช่วยท่านพี่ ทำไมท่านพ่อถึงโกรธข้า? มันไม่ใช่ข้านะที่ไม่ต้องการช่วยท่านพี่”

กู้ซินเถารู้สึกผิดอย่างมาก นางหน้ามุ่ยและเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

หลังจากได้ยินเรื่องนี้ ซุนซื่อก็ตบมือของกู้ซินเถาเบา ๆ อย่างไม่มีความสุขและพูดอย่างไม่พอใจ “เจ้าบอกว่าเจ้าจะอยู่เคียงข้างท่านพ่อของเจ้าตลอดไปใช่หรือไม่ เจ้าอย่าพูดเช่นนั้น กู้เสี่ยวหวานคนที่เจ้าคุยด้วยน่ะ อย่าลืมว่าตอนนี้นางเป็นเสี้ยนจู่ เราไม่สามารถทำให้นางขุ่นเคืองได้”

“เสี้ยนจู่อะไรข้าไม่สน” กู้ซินเถาแสดงความไม่พอใจ “ถ้าเป็นข้า ข้าจะทำได้ดีกว่านางแน่นอน ไม่รู้ว่านางไปทำเช่นไร ฮ่องเต้จึงแต่งตั้งนางให้เป็นเสี้ยนจู่ ฮ่องเต้ก็ตาบอดเช่นกัน ตาบอดกันทั้งหมู่บ้าน”

กู้ซินเถาเต็มไปด้วยคำสบถด้วยสีหน้าไม่พอใจ นางโดนปิดปากก่อนที่นางจะบ่นจบ

เมื่อซุนซื่อได้ยินว่านางไม่พอใจ จึงรีบปิดปากของกู้ซินเถา ดวงตาของนางมีความกลัวเล็กน้อย “ซินเถา เจ้าอย่ากล้าแม้แต่จะใส่ร้ายฮ่องเต้!”

การบอกว่าฮ่องเต้ตาบอด ถ้ามีคนได้ยินเรื่องนี้เข้า มันจะเป็นอาชญากรรมร้ายแรง

“ท่านแม่ ข้าพูดเฉย ๆ คงไม่มีใครมาได้ยิน” กู้ซินเถาสะบัดมือของซุนซื่อออกอย่างไม่พอใจ นางไม่ได้จริงจังกับเรื่องที่ซุนซื่อตักเตือนและบ่นพึมพำ “ข้าไม่พอใจ ทำไมข้าจะพูดไม่ได้”

แต่ซุนซื่อตบไหล่นางและพูดอย่างจริงจัง “ในอานาคตเจ้าห้ามพูดจาไร้สาระเช่นนี้อีก ถ้ามีคนได้ยินเรื่องนี้ ครอบครัวกู้ของเราจะตายอย่างไร้หลุมฝังศพ”

เมื่อได้ยินว่าครอบครัวกู้จะตายโดยไม่มีที่ฝัง กู้ซินเถาก็กลัวเล็กน้อย