ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1215 กู้ซินเถาคุกเข่าขอโทษ

บทที่ 1215 กู้ซินเถาคุกเข่าขอโทษ

บทที่ 1215 กู้ซินเถาคุกเข่าขอโทษ

“เสี่ยวหวาน ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นเด็กดี เรื่องในอดีตข้าต้องขอโทษเจ้าด้วย เจ้าจะให้ข้าทำอะไรก็ได้ แต่จือเหวินก็ยังเป็นลูกพี่ลูกน้องของเจ้า ในเวลานั้น ถ้าเขามีความก้าวหน้า มันก็จะเป็นผลดีสำหรับเจ้าด้วย หลังจากนี้เขาก็ยังช่วยเจ้าในอนาคตได้”

กู้ฉวนลู่ทั้งข่มขู่และหลอกล่อ

ในที่สุด กู้เสี่ยวหวานก็หัวเราะออกมาเสียงดัง ครอบครัวใหญ่ของตระกูลกู้ช่างไร้ยางอายจริง ๆ

ถ้าเขาคิดถึงแต่สิ่งดี ๆ ที่ได้มา แล้วความชั่วล่ะ?

เมื่อเห็นกู้เสี่ยวหวานยิ้ม กู้ฉวนลู่และซุนซื่อก็คิดว่ากู้เสี่ยวหวานติดกับเข้าแล้ว และด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของพวกเขา พวกเขาถามอย่างมีความสุข “เสี่ยวหวาน เจ้าจะตอบตกลงแล้วใช่ไหม”

ทันทีหลังจากคำพูดของกู้เสี่ยวหวาน พวกเขารู้สึกราวกับว่าพวกเขาตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง

“พวกท่านมั่นใจแค่ไหนว่าข้าจะช่วยขนาดนี้”

กู้เสี่ยวหวานถามอย่างเย็นชาทีละคำ “ไม่ต้องพูดถึงเรื่องท่านลุงและท่านป้าละทิ้งพวกข้า ตอนนี้พวกท่านยังร่วมมือกันเพื่อขโมยคะแนนของหนิงอันและทำให้ตำแหน่งของเขาตกไปอยู่ที่กู้จือเหวินของพวกท่าน นั่นทำให้หนิงอันต้องเรียนเพิ่มอีกหนึ่งปี”

“เขาก็สอบผ่านแล้วไม่ใช่หรือ?” กู้ซินเถาพึมพำอย่างขุ่นเคือง

“หุบปาก!” เมื่อกู้ฉวนลู่ได้ยินสิ่งนี้ก็หันศีรษะและจ้องมองที่กู้ซินเถา กู้ซินเถาที่กำลังพึมพำทำได้เพียงหุบปาก

กู้เสี่ยวหวานยิ้ม “ไม่อย่างนั้นก็ให้ข้าเอามีดแทงท่านสักสองสามที ข้าไม่ต้องการชีวิตของท่านหรอก แค่ปล่อยให้ท่านนอนติดเตียงเป็นเวลาหนึ่งปีครึ่ง จากนั้นก็บอกว่าอย่างไร ท่านก็ไม่ตาย ท่านคิดว่าแบบนี้ดีหรือไม่”

ครอบครัวใหญ่ของตระกูลกู้นี้มีเหตุผลจริง ๆ ช่างเป็นตรรกะที่เลวร้าย

“กู้เสี่ยวหวาน อย่าได้ใจเกินไปนะ” กู้ซินเถาตะโกนเสียงดัง

“มันแปลกมาก พวกท่านมาที่บ้านของข้าเพื่อสร้างความวุ่นวาย แล้วบอกว่าข้าอย่าได้ใจเกินไป ข้าคิดว่าพวกท่านเป็นญาติพี่น้องของข้าจึงไม่ได้ไล่ออกไป ไม่เช่นนั้นถ้าพวกท่านมาหาข้าอีกและสร้างความวุ่นวายแบบนี้ ข้าจะฟ้องต่อใต้เท้าลวี่ในข้อหาดูหมิ่น”

“เจ้าเด็กบ้า ทำไมเจ้ายังไม่คุกเข่าลงต่อหน้าและขอโทษเสี้ยนจู่อีกล่ะ” กู้ฉวนลู่กลัวสถานะของกู้เสี่ยวหวาน เสี้ยนจู่ระดับห้าไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

“ท่านพ่อ…” เมื่อกู้ซินเถาเห็นว่าพ่อของนางสั่งให้นางคุกเข่าลงตรงหน้าคนที่นางเกลียดที่สุด นางตะโกนด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด หากแต่ยังไม่ยอมคุกเข่าลง

“เจ้าจะคุกเข่าหรือไม่” เมื่อเห็นว่ากู้ซินเถาไม่ได้คุกเข่า กู้ฉวนลู่ก็ตะโกนและเดินไปหานาง ก่อนที่ทุกคนจะทันได้ตอบสนอง เขาก็ได้ยินเสียงฝ่ามือกระทบใบหน้า และเห็นใบหน้าที่งดงามของกู้ซินเถาปรากฏรอยมือสีแดงสด

กู้ซินเถามองไปที่กู้ฉวนลู่ด้วยความไม่เชื่อ ต้องการที่จะปฏิเสธ แต่เมื่อนางเห็นใบหน้ามืดมนของกู้ฉวนลู่และดวงตาคู่หนึ่งที่ดูราวกับว่าเขากำลังจะกินตัวเอง กู้ซินเถาก็อยากจะกรีดร้อง แต่นางระงับเสียงและขาก็อ่อน นางคุกเข่าลงทันที

นางกลัวจนตัวสั่น

สายตาของพ่อที่มองมาเมื่อครู่หมายจะฆ่านาง

กู้ซินเถาเข้าใจท่าทางนั้น เมื่อครั้งที่ตระกูลเจียงมาค้นบ้านตระกูลกู้ เมื่อคนของทางการกำลังจะพาตัวเขาไป กู้ฉวนลู่ก็มีสีหน้าเหมือนกัน

นางลืมไป…

ครั้งนี้ พวกนางมาที่นี่เพื่ออ้อนวอนกู้เสี่ยวหวานเพื่อพี่ชายของนาง แต่นางทำให้กู้เสี่ยวหวานโกรธซ้ำแล้วซ้ำอีก เมื่อกู้เสี่ยวหวานโกรธ นางก็จะไม่ช่วยพี่ชายของตัวเองโดยธรรมชาติ ถ้ากู้เสี่ยวหวานไม่ช่วยพี่ชาย พ่อของนางก็จะโกรธ เมื่อท่านพ่อโกรธ เขาก็จะระเบิดออกมา

กู้ซินเถากลัวในสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ และนางไม่รู้ว่าท่านพ่อจะตบหน้านางอีกครั้งตอนไหน เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ กู้ซินเถาก็กระแทกเข่าลงอย่างแรงและร้องขอความเมตตา “ข้าขอโทษ ข้าขอโทษ ข้าขอโทษ เสี้ยนจู่ มันเป็นความผิดของข้า ข้าขอโทษท่านด้วย”

ด้วยท่าทางเชื่อฟัง ไม่มีท่าทีอย่างเมื่อครู่

การเปลี่ยนแปลงของกู้ซินเถาค่อนข้างรวดเร็ว

กู้เสี่ยวหวานไม่รู้ ซุนซื่อจะไม่รู้ได้อย่างไร การตบครั้งนี้ทำลายหัวใจของกู้ซินเถาและเกรงว่านางจะต้องทนทุกข์ทรมานมากในภายหลัง

ซุนซื่อตัวสั่นและมองไปที่กู้ฉวนลู่ด้วยความกลัว และเห็นว่าสีหน้ากินคนของกู้ฉวนลู่เปลี่ยนไปอีกครั้ง เปลี่ยนไปมีรอยยิ้มบนใบหน้าทันทีและพูดว่า “เสี่ยวหวาน ข้าขอโทษ ข้ากับแม่ของนางชินแล้ว นางไม่รู้ความ เจ้าอย่าเก็บมาใส่ใจ”

ท่าทางประจบสอพลอราวกับว่ากู้ซินเถาสามารถทำให้กู้เสี่ยวหวานมีความสุขได้เพียงแค่คุกเข่า

กู้เสี่ยวหวานตะคอกอย่างเย็นชา “ได้ ข้าจะฟ้องเจ้าหน้าที่แล้ว”

ซุนซื่อช่วยให้กู้ซินเถายืนขึ้น กู้เสี่ยวหวานสังเกตเห็นว่าขาของกู้ซินเถายังคงสั่นอยู่

กู้ซินเถาหวาดกลัวมาก

เป็นไปได้ไหมว่านางกลัวกู้ฉวนลู่?

กู้เสี่ยวหวานคิดในใจ แต่นางไม่สนใจเรื่องส่วนตัวของคนอื่น

ขณะที่หันหลังกลับและจะจากไปอีกครั้ง กู้ฉวนลู่ก็รีบไปขวางข้างหน้าและพูดอย่างกังวล “เสี่ยวหวาน ท่านอาจารย์ฝาง…”

กู้เสี่ยวหวานเห็นว่ากู้ฉวนลู่ยังไม่ยอมแพ้จนถึงตอนนี้ เขาคิดจริง ๆ หรือว่าตัวเองจะไปถามท่านอาจารย์ฝางเพื่อช่วยกู้จือเหวินที่ขโมยคะแนนของกู้หนิงอัน?

กู้ฉวนลู่คิดว่านางคือแม่พระหรือเขาคิดว่าตัวเองมีเกียรติมาก?

กู้เสี่ยวหวานโบกมือของนางและพูดอย่างเย็นชา “ข้าขอโทษ ข้าจะไม่ขอร้องให้ใครก็ตามที่ขโมยคะแนนของน้องชายข้า หากจะฝากตัวเป็นศิษย์กับท่านอาจารย์ฝาง ข้าเกรงว่าเขาจะไม่ยอมรับคนเช่นนี้”

จากนั้นก็เห็นใบหน้าของกู้ฉวนลู่มืดลงทันที กู้เสี่ยวหวานก็รู้สึกโล่งใจอย่างมาก

สมาชิกครอบครัวใหญ่ของตระกูลกู้คนนี้เป็นคนพาลทำสิ่งผิดมากมาย และยังหน้าด้านหน้าทนเพื่อมาขอการให้อภัย เขาคิดจริง ๆ หรือว่าครอบครัวของเขามีเกียรติขนาดนั้นเลยหรือ?

การปฏิเสธอย่างไร้ความปรานีของกู้เสี่ยวหวานทำให้ใบหน้าของกู้ฉวนลู่มืดลงและกำลังจะตะโกนใส่นาง แต่เมื่อคิดว่านี่คือสถานที่ของเสี้ยนจู่ เขาก็กลืนคำพูดลงไป

ฉือโถวกำลังขับไล่ผู้คนออกไปอยู่แล้ว และคำว่าขับไล่ก็ไม่เกินความจริง

“เสี้ยนจู่ของข้าเหนื่อยแล้ว พวกท่านรีบออกไปเร็ว” หลังจากพูดจบ เขาก็ไล่พวกกู้ฉวนลู่ออกไป

กู้ฉวนลู่เป็นคนไร้ยางอาย กู้เสี่ยวหวานเข้าไปแล้วจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะคุยกับนางอีก แต่เขาไม่สามารถทำให้นางขุ่นเคืองได้อีก ดังนั้นเขาจึงได้แต่กลืนคำพูดลงไป ใบหน้าของเขาดำราวกับก้นหม้อ “ไม่ต้องให้เจ้าไล่ พวกเราจะไปเอง”

———————*************——————–