ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1202 เวลาผ่านไป

บทที่ 1202 เวลาผ่านไป

บทที่ 1202 เวลาผ่านไป

แต่จะรู้ได้อย่างไรว่าฉินเย่จือได้เตรียมการไว้แล้ว สวีเซียนหลินก็ตกใจเช่นกันเมื่อมีการกล่าวว่า ท่านอาจารย์ฝางจากเมืองรุ่ยเสียนตกลงรับกู้หนิงอันเป็นลูกศิษย์

ท่านอาจารย์ฝางเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในเมืองรุ่ยเสียน เขาเคยเป็นอาจารย์ขององค์ชายและองค์หญิง เพราะอายุมากแล้ว เขาจึงปลดเกษียณตนเอง แต่ชื่อเสียงของเขายังคงอยู่

การสอนนักเรียนที่เก่งกาจเช่นนี้ไม่ไร้ประโยชน์ หากได้เขามาเป็นอาจารย์ กู้หนิงอันก็จะมีอนาคตที่สดใส

แม้ว่าสวีเซียนหลินจะไม่ประสบความสำเร็จในการแนะนำ แต่เขาก็ยังภูมิใจและโล่งใจที่กู้หนิงอันสามารถเป็นลูกศิษย์ของท่านอาจารย์ผู้นี้ “ท่านอาจารย์ฝางเคยเป็นอาจารย์ของฮ่องเต้องค์ก่อนและฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน เขาเชี่ยวชาญในด้านดาราศาสตร์และด้านภูมิศาสตร์ ในโลกนี้คงไม่มีใครกล้าสู้ท่านอาจารย์ฝาง ถ้าจะไปเป็นศิษย์ของท่านอาจารย์ฝาง เจ้าต้องตั้งใจเรียนและอย่าทำให้ท่านอาจารย์ฝางต้องผิดหวัง เข้าใจหรือไม่”

หลังจากอ่านหนังสือมาหลายปี กู้หนิงอันจึงรู้บางอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้โดยธรรมชาติ และชื่อเสียงของท่านอาจารย์ฝางก็โด่งดังสนั่นก้องฟ้า

ในเวลานั้น เมื่อเขาได้ยินว่าตนเองกำลังจะได้ไปเรียนกับท่านอาจารย์ฝาง กู้หนิงอันก็ไม่อยากจะเชื่อและคิดว่าตัวเองได้ยินผิด แต่เมื่อเขาเห็นการแสดงออกที่ตื่นเต้นของกู้เสี่ยวหวาน เขาก็รู้ว่าตัวเองได้ยินถูกต้องแล้ว

และทั้งหมดนี้ ฉินเย่จือเป็นคนจัดการเอง

จากนั้นก็ถึงเวลาที่จะไปฝากตัวเป็นศิษย์ เนื่องจากฉินเย่จือได้พูดไปแล้ว ท่านอาจารย์ฝางยังชอบนักเรียนคนนี้ที่เป็นคนหัวไว ดังนั้นเขาจึงยอมรับกู้หนิงอันมาเป็นศิษย์ของตัวเอง

กู้หนิงอันทะนุถนอมโอกาสนี้มากและเรียนหนักกว่าเดิม

กู้เสี่ยวหวานเห็นมันในดวงตาของเขาและรู้สึกยินดีในใจ

ทุกอย่างอยู่ในแนวทางที่ถูกต้อง กู้เสี่ยวหวานจึงทำงานด้วยความสบายใจ กู้หนิงอันก็ศึกษาอย่างสบายใจ กู้หนิงผิงฝึกฝนศิลปะการต่อสู้อย่างมีความสุข และกู้เสี่ยวอี้เย็บปักถักร้อยด้วยความเบิกบานใจ

ฟันเฟืองแห่งกาลเวลาหมุนไปอีกรอบโดยไม่รู้ตัว

ทั่วทั้งเมืองรุ่ยเสียน ทุกคนรู้ว่ามีเสี้ยนจู่ที่งดงามและมีความสามารถทั้งด้านวรรณกรรมและศิลปะการต่อสู้ นางทำงานในห้องโถงและลงไปที่ห้องครัว นางสามารถปักผ้าที่บ้าน ออกไปเจรจาเรื่องกิจการและคำนวณบัญชี นางเป็นเสี้ยนจู่ที่ฮ่องเต้ทรงแต่งตั้งให้ นางมีเกียรติยศสูงสุดและยังเป็นผู้หญิงที่ดี ตระกูลไหนจะไม่ต้องการตัวนางบ้าง

ดังนั้นชื่อเสียงของกู้เสี่ยวหวานจึงแพร่กระจายไปทั่วเมืองรุ่ยเสียน ในชั่วข้ามคืนก็มีคนมาขอนางแต่งงานมากมายไม่รู้จบ

เมื่อมองดูผู้คนที่หมุนเวียนกันมาคนแล้วคนเล่า ใบหน้าของใครบางคนก็ดำคล้ำราวกับก้นหม้อ

แม่สื่อที่มาจับคู่บอกว่ากู้เสี่ยวหวานเป็นเทพสวรรค์ที่สืบเชื้อสายลงมายังโลกมนุษย์ ทันทีที่พวกเขาพบกัน และนางคือวิญญาณของเทพสวรรค์กลับชาติมาเกิด

คนเหล่านั้นพูดถูก

กู้เสี่ยวหวานตอนนี้อายุสิบหกปี และความสูงของนางก็เพิ่มขึ้นแล้ว

กู้เสี่ยวหวานสวมกระโปรงยาวสีฟ้าอ่อน ชายกระโปรงมีสีขาวราวกับหิมะที่ปักลายดอกเหมยสีแดง เอวเพรียวบางของนางผูกด้วยเข็มขัดผ้าสีขาว ผมสีดำดุจน้ำหมึกรวบไว้ด้านหลังศีรษะของนาง และมีเพียงปิ่นปักผมไม้ที่มีไข่มุกสีขาวประดับอยู่ แม้จะเรียบง่าย แต่ก็ดูสดชื่นและสง่างาม ผมที่เหลือของนางปลิวไสวอยู่บนหน้าอกของนาง ปลิวไปตามสายลม เพิ่มความรู้สึกสบาย ๆ

เหอะ ๆ ดูเหมือนดอกบัวที่กำลังโผล่พ้นจากน้ำอย่างสง่างาม

ไม่จำเป็นต้องสวยงามมากมาย แต่มีความอ่อนเยาว์อยู่ในนั้นและบรรยากาศที่ดีของร่างกายทำให้ผู้คนอิจฉาและโหยหามัน

กู้เสี่ยวหวานกำลังเพลิดเพลินกับการอ่านหนังสือร่มเงาใต้ต้นไม้ในสวนหลังบ้าน ด้านข้างมีกู้ฟางสี่ที่กำลังเย็บปักถักร้อยอยู่กับกู้เสี่ยวอี้ที่อายุสิบสองปี

กู้เสี่ยวอี้เติบโตขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อร่างกายยืดขึ้น ไม่มีไขมัน ความงดงามของนางชัดขึ้นเรื่อย ๆ

อีกไม่นานนางจะต้องโตเป็นสาวสะพรั่งอย่างแน่นอน

กู้เสี่ยวหวานถือหนังสือบันทึกการเดินทางไว้ในมือ นางนั่งอยู่บนเก้าอี้เอนหลังและอ่านอย่างระมัดระวัง แต่ด้วยสายลมที่โชยอ่อนและแสงแดดที่ส่องกระทบร่างกายของนางอย่างอบอุ่น กู้เสี่ยวหวานจึงรู้สึกง่วงนอน

นางรู้สึกเพียงว่ามีใครบางคนนั่งอยู่ข้าง ๆ และผล็อยหลับไปด้วยความงัวเงีย ไม่นานก็ตื่นขึ้น

มีเพียงอาจั่วและคนอื่นอยู่ข้าง ๆ นางหลับตาและพึมพำ “อาจั่ว ช่วยรินน้ำให้ข้าหน่อย ข้ากระหายน้ำ”

รอบตัวนางไม่มีใครพูดสิ่งใด และได้ยินแต่เพียงเสียงน้ำไหล

กู้เสี่ยวหวานลืมตาขึ้นและเห็นถ้วยชาตั้งอยู่ด้านหน้า กู้เสี่ยวหวานหยิบมันขึ้นมาโดยไม่ได้คิดและจิบมันทีละน้อย

เมื่อนางดื่มชาเสร็จ และมีคนรับถ้วยกลับไป ทันใดนั้น กู้เสี่ยวหวานก็ตระหนักว่านิ้วของบุคคลนั้นเรียวยาว สะอาด และไม่เปื้อนฝุ่น

กู้เสี่ยวหวานรู้สึกตื่นเต้นในใจ นางเอียงศีรษะและเห็นฉินเย่จือที่กำลังมองมายังตัวเองด้วยรอยยิ้ม

“หวานเอ๋อร์”

ไม่เจอกันสามเดือน เด็กสาวคนนี้โตขึ้นมาก

ฉินเย่จือไปที่เมืองหลวงเพื่อทำธุระตั้งแต่ต้นฤดูใบไม้ผลิ และพวกเขาไม่ได้เจอกันเลยในช่วงสามเดือนที่ผ่านมา แต่ตอนนี้เมื่อเจอกัน พวกเขาจึงมีความสุขโดยธรรมชาติ

กู้เสี่ยวหวานลุกขึ้นจากเก้าอี้เอน และโผเข้าสู่อ้อมกอดของฉินเย่จือ

เมื่อเผชิญกับความกระตือรือร้นของกู้เสี่ยวหวาน แน่นอนว่าฉินเย่จือก็มีความสุขมาก เขายื่นมือออกไปและกอดกู้เสี่ยวหวานโดยตรง ทั้งสองคนหมุนไปมาหลายรอบก่อนจะหยุด

ฉินเย่จือสูงมาก แม้ว่ากู้เสี่ยวหวานจะสูงขึ้นแล้ว แต่นางก็ยังไม่สามารถไล่ตามฉินเย่จือได้ทัน ตอนนี้เมื่อพวกเขาทั้งสองยืนด้วยกัน กู้เสี่ยวหวานยังคงเตี้ยกว่าฉินเย่จืออยู่ราว ๆ หนึ่งศีรษะ

กู้เสี่ยวหวานไม่มีความหวังอีกต่อไป ปีนี้นางอายุสิบหกแล้ว และความสูงของนางไม่พัฒนามาสองปีแล้ว เกรงว่าไม่ว่าจะกินอะไรเข้าไปก็คงจะตามไม่ทัน นางจึงปล่อยมันไปตามธรรมชาติ

ความสูงของฉินเย่จือน่าจะมากกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบห้า และตัวเองสูงเพียงคางของเขาเท่านั้น ตัวเองน่าจะสูงประมาณหนึ่งร้อยหกสิบสาม โชคดีที่ข้าผ่านเกณฑ์มาตรฐาน

แม้ว่าเมื่อเทียบกับชาติก่อนของนาง นางมีรูปร่างที่เล็กกว่าเล็กน้อย แต่ในชาตินี้ความผอมคือความงาม ความสูงของนางก็ถือได้ว่าโดดเด่นไม่น้อย

———————*************——————–