ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1201 รักแท้ที่ได้ครองคู่กันตลอดไป

บทที่ 1201 รักแท้ที่ได้ครองคู่กันตลอดไป

บทที่ 1201 รักแท้ที่ได้ครองคู่กันตลอดไป

เกาต้าผิงนั่งรออยู่ที่ประตูบ้านเก่าตระกูลกู้โดยไม่ทำอะไรเลย เพียงเฝ้ารอให้กู้เสี่ยวหวานออกมา

เกาเหลียนจืออยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ด้านหนึ่งคือกู้เสี่ยวหวานที่ช่วยนาง แม้จะไม่ใช่ญาติ แต่นางก็ช่วยตนเองด้วยความจริงใจ อีกฝั่งคือพ่อแม่ผู้ให้กำเนิด แต่จุดประสงค์คือต้องการให้นางแต่งงานกับผู้ชายที่ดีเพื่อได้รับของขวัญที่ดีในอนาคต เกาเหลียนจือทำตัวไม่ถูกเลยจริง ๆ

ในท้ายที่สุด เพื่อแก้ไขปัญหานี้ หัวหน้าหมู่บ้านเหลียงถึงกับเดินทางมาที่นี่เป็นกรณีพิเศษ

ไม่มีอะไรมากไปกว่าการขอให้กู้เสี่ยวหวานส่งตัวเกาเหลียนจือมาโดยเร็วที่สุด ไม่เช่นนั้น เขาจะฟ้องทางการว่ากู้เสี่ยวหวานมีความผิดฐานลักพาตัว

ร่างกายของถังซ่านจู่เกือบจะหายดีแล้ว และเขากับเกาเหลียนจือก็ตัวติดกันตลอดเวลา เมื่อเห็นท่าทางรักใคร่ของพวกเขา กู้เสี่ยวหวานก็มีความสุขไปกับพวกเขาเช่นกัน ในด้านของตระกูลเกาก็หยุดระรานพวกเขาไประยะหนึ่ง

ในท้ายที่สุด เกาต้าผิงจึงเรียกร้องเงินห้าร้อยตำลึงเงิน โดยบอกว่าหลังจากพาเกาเหลียนจือออกไปก็ไม่ต้องกลับไปที่บ้านตระกูลเกาอีก และข้อตกลงก็จบลงเช่นนี้

เกาเหลียนจือร้องไห้อย่างขมขื่น นางรู้สึกเศร้าที่ถูกท่านพ่อท่านแม่ขายตัวเองด้วยเงินห้าร้อยตำลึงเงิน แต่โชคดีที่นางมีคนรักคอยปลอบโยนอยู่เคียงข้าง ความโศกเศร้าที่เกิดจากพ่อแม่จึงจางหายไปเล็กน้อย

ในตอนต้นของการพูดถึงห้าร้อยตำลึงเงิน ถังซ่านจู่กัดฟันและบอกว่าเขาจะไปหามาและมอบให้เกาต้าผิงทีละส่วน

เมื่อทั้งสองฝ่ายกำลังเจรจา เกาต้าผิงเพียงต้องการเห็นเงิน และเขาไม่สนใจเกาเหลียนจือที่ผอมลงทุกวัน ในใจของเขามีเพียงเงินเท่านั้นที่สำคัญที่สุด

เมื่อเกาเหลียนจือรู้ว่าตัวเองไม่สามารถกลับไปที่บ้านนั้นได้ก็รู้สึกเศร้ามาก โชคดีที่มีถังซ่านจู่คอยปลอบโยน เกาเหลียนจือจึงรู้สึกดีขึ้น

วันเจรจากับตระกูลเกานั้นเหมือนกับการเล่นชักเย่อ หลังจากพูดคุยกันประมาณเจ็ดหรือแปดวัน ในท้ายที่สุดก็ต้องให้เงินเกาต้าผิงไปสามร้อยตำลึงเงินเพื่อซื้อชีวิตของเกาเหลียนจือ จากนั้นพวกเขาจึงตกลงให้เกาเหลียนจือแต่งงานกับถังซ่านจู่

กู้เสี่ยวหวานมอบเงินสามร้อยตำลึงเงินให้ นางสงสารทั้งสองคน และต้องการให้ความหวังในชีวิตแก่พวกเขา และไม่ได้คาดหวังว่าพวกเขาจะจ่ายคืน

นางจะรู้ได้อย่างไรว่าถังซ่านจู่เขียนจดหมายถึงกู้เสี่ยวหวาน และสัญญาว่าจะชำระเงินภายในไม่กี่ปีทั้งเงินต้นและดอกเบี้ย

ถังซ่านจู่เป็นบัณฑิต โดยธรรมชาติแล้วเขาจึงไม่ยอมรับอาหารของคนอื่น และเขาต้องจ่ายคืนสิ่งที่เขาเป็นหนี้ กู้เสี่ยวหวานเห็นว่าเขาตั้งใจแน่วแน่จึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมแพ้

ยอมรับจดหมายที่เขียนโดยถังซ่านจู่

เมื่อถูกถามเกี่ยวกับแผนการในอนาคต ถังซ่านจู่กล่าวว่าเขาจะพาเกาเหลียนจือออกจากหมู่บ้านและไปทำงานที่อื่น

ถูกต้อง กลับบ้านเกิดไม่ได้เพราะเกาต้าผิงและภรรยาของเขาอยู่ที่นั่น และพวกเขาเกลียดถังซ่านจู่ หากพวกเขาอาศัยอยู่ในหมู่บ้านก็ไม่รู้ว่าจะเกิดข้อพิพาทอะไรขึ้นอีก

ต่อมา เมื่อส่งถังซ่านจู่และเกาเหลียนจือไปแล้ว และได้ยินมาว่าพวกเขากลับบ้านเพื่อไปจัดพิธีแต่งงาน แต่ไม่มีใครจากตระกูลเกาไปร่วมงานเลย ในวันที่สองหลังจากที่พวกเขาแต่งงานกัน ได้ยินมาว่าถังซ่านจู่และเกาเหลียนจือได้ซื้อของบางอย่างและส่งไปที่บ้านตระกูลเกาเพื่อเป็นของขวัญ แต่บ้านตระกูลเกาไม่แม้แต่จะเปิดประตูด้วยซ้ำ

ถังซ่านจู่จึงพาเกาเหลียนจือจากไป เกาต้าผิงและภรรยาของเขาใจร้ายมาก ลูกสาวของพวกเขากำลังจะจากไป ใจร้ายถึงขนาดไม่ยอมพบหน้ากันเป็นครั้งสุดท้าย

สำหรับสถานที่ที่ถังซ่านจู่และเกาเหลียนจือไป กู้เสี่ยวหวานก็ไม่สนใจเช่นกัน

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ถังซ่านจู่ไม่รู้ก็คือ กู้เสี่ยวหวานได้ให้คำแนะนำแก่เกาเหลียนจือด้วย

เกาเหลียนจือเป็นคนอ่อนโยน และคราวนี้เมื่อนางติดตามถังซ่านจู่ออกจากบ้านเกิดเพื่อไปทำงานหนัก ตอนนี้พวกเขาเพิ่งแต่งงานใหม่ ถังซ่านจู่อาจจะยังเป็นสามีที่ดี แต่เมื่อเวลาผ่านไปก็ไม่รู้จริง ๆ ว่าผู้ชายคนนั้นจะกลายเป็นคนอย่างไร

กู้เสี่ยวหวานให้สัญญากับเกาเหลียนจือว่า ถ้าในอนาคต ถังซ่านจู่ปฏิบัติต่อนางไม่ดี ให้นางมาที่เมืองหลิวเจียเพื่อตามหากู้เสี่ยวหวาน และนางจะจัดการให้อย่างแน่นอน

กู้เสี่ยวหวานชอบสาวน้อยคนนี้มาก นางแต่งงานตั้งแต่อายุยังน้อยกว่าตัวนางเอง และหลังจากนั้นยังมีหนทางอีกยาวไกล ใครจะรู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร

ในท้ายที่สุด นางยังมอบเครื่องประดับส่วนตัวให้กับเกาเหลียนจือเพื่อให้นางนำติดตัวไปด้วย หากในอนาคตถังซ่านจู่ปฏิบัติต่อนางไม่ดีก็ให้นางขายเครื่องประดับเหล่านี้และหนีไปโดยเร็วที่สุด

เกาเหลียนจือรับไป กู้เสี่ยวหวานไม่ได้คาดหวังว่าผู้หญิงดื้อรั้นคนนี้จะฟังนาง แต่กู้เสี่ยวหวานก็หวังว่านางจะมีชีวิตที่มีความสุข ไม่จำเป็นต้องรวย แต่อย่างน้อยก็เป็นช่วงชีวิตแห่งความสงบและความสุข นี่คือบทสรุปที่ดีที่สุด

เพียงชั่วพริบตา กู้เสี่ยวหวานและครอบครัวของนางอยู่ที่หมู่บ้านอู๋ซีมาเกือบเดือนแล้ว พวกนางคิดว่าจะมาที่นี่เพื่อพักผ่อน แต่เรื่องใหญ่ก็เกิดขึ้นโดยไม่คาดคิด กู้เสี่ยวหวานถอนหายใจยาวเหยียด

หัวหน้าหมู่บ้านเหลียงก็มาหานาง บอกว่าเขาต้องการให้ลูกชายทำงานในเมือง และขอให้กู้เสี่ยวหวานจัดการให้

กู้เสี่ยวหวานไม่ใช่คนจัดหางาน นางไม่รู้ว่าร้านไหนต้องการรับสมัครคนงาน ดังนั้นนางจึงต้องการปฏิเสธเรื่องนี้

ท้ายที่สุด เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเกาเหลียนจือก็มีสาเหตุมาจากเกาซื่อ ไม่มีใครรู้ว่านางมีความคิดแย่ ๆ มากมายแค่ไหน

กู้เสี่ยวหวานไม่สนใจที่จะพูดคุยกับคนจากตระกูลเหลียง ดังนั้นนางจึงตัดสินใจปิดประตูลงกลอนบ้านเก่าของตระกูลกู้ และเดินทางกลับไปที่เมืองหลิวเจียในตอนกลางคืน

เมื่อกลับมาที่สวนกู้ นางก็ทิ้งตัวลงนอนอยู่บนเตียงแสนสบายโดยไม่มีสิ่งเลวร้ายเข้ามาก่อกวน กู้เสี่ยวหวานรู้สึกว่าชีวิตของนางกำลังไปได้ดี

อากาศเริ่มหนาวเย็นลงเรื่อย ๆ และอีกเพียงเดือนเดียวก็จะถึงวันปีใหม่แล้ว

ในช่วงนี้ กู้เสี่ยวหวานไม่ได้ไปไหน นางแค่อยู่ที่สวนกู้และร้านจิ่นฝู

ชำระบัญชี ตรวจสอบสินค้า ซื้อของ ทำเสื้อผ้าใหม่ และเพิ่มสินค้าในร้านตุ๊กตาที่เมืองหลวง ไม่เคยว่างเว้นแม้แต่ครู่เดียว

เมื่อคนจากตระกูลสวีมาอวยพรปีใหม่ กู้เสี่ยวหวานก็เพิ่งรู้ว่าสวีเฉิงเจ๋อไปแล้ว

หลังจากแอบถามกู้หนิงอัน ปรากฏว่าสวีเฉิงเจ๋อได้จากไปแล้วในตอนที่กู้เสี่ยวหวานและคนอื่น ๆ ไปที่เมืองรุ่ยเสียนเพื่อแสดงความยินดีกับกู้หนิงอันที่ได้รับการยอมรับในฐานะซิ่วไฉ

ได้ยินมาว่าเขาออกเดินทาง มีเพียงฮูหยินสวีและสวีเซียนหลินเท่านั้นที่รู้ว่าเขาไปไหน กู้เสี่ยวหวานไม่ต้องการถามมากเกินไป ดังนั้นนางจึงได้แต่หัวเราะและบอกให้สวีเฉิงเจ๋อดูแลสุขภาพของเขาด้วย

เวลาผ่านไป อีกพริบตาก็จะถึงฤดูใบไม้ผลิแล้ว

หลังจากฤดูใบไม้ผลิ กู้หนิงอันจะไปเรียนที่อื่น

มีอาจารย์ที่ดีมากมายในเมืองรุ่ยเสียน สวีเซียนหลินชอบกู้หนิงอันในฐานะลูกศิษย์ ดังนั้นเขาจึงต้องการแนะนำอาจารย์ที่ดีที่สุดและมีชื่อเสียงให้กับเขาโดยธรรมชาติ