ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1182 เหลียนจือคิดสั้น

บทที่ 1182 เหลียนจือคิดสั้น

“ถ้าหนิงอันทำอะไรที่ทำให้ชื่อเสียงของหญิงสาวเสียหาย แน่นอนว่าเราจะต้องรับผิดชอบ” ทันใดนั้น เสียงของกู้เสี่ยวหวานก็ดังขึ้น แม้ว่านางจะไม่ตีโพยตีพายเหมือนเกาต้าผิง แต่เพราะกลิ่นอายของนาง สภาพแวดล้อมรอบตัว เมื่อเทียบกับเกาต้าผิงจึงดีกว่าเขามาก

เกาต้าผิงไม่ได้คาดหวังว่านางจะโกรธ และกลิ่นอายรอบกายของนางทำให้เขารู้สึกกลัวเล็กน้อย และเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหม่า

แต่หลังจากคิดดูอีกครั้ง ในฐานะผู้ใหญ่ เขายังคงใช้ประโยชน์จากมันได้ ทำไมเขาถึงต้องสูญเสียความมั่นใจต่อหน้ากู้เสี่ยวหวานที่เป็นเพียงเด็กสาวคนหนึ่งด้วย

ดังนั้น ใบหน้าของเขาจึงเต็มไปด้วยความโกรธ “ข้าไม่สน กู้หนิงอันกอดลูกสาวของข้าและเอาเปรียบลูกสาวของข้า เจ้าต้องให้คำอธิบายในวันนี้ ถึงไม่อยากอธิบายก็ต้องอธิบาย ลูกสาวที่ดีของข้าถูกผู้ชายแตะเนื้อต้องตัว แต่เจ้าคิดว่าแค่สองสามประโยคจะสามารถยกเลิกมันได้หรือ ฝันไปเถอะ”

เกาต้าผิงกำลังถ่มน้ำลาย แก้มของเขาแดงก่ำ และเขากลัวว่ากู้เสี่ยวหวาน และคนอื่น ๆ จะไม่สนใจเรื่องของลูกสาว

เมื่อเห็นท่าทางของสามี สวีซื่อก็ร้องไห้ออกมา “ลูกสาวของข้าจะปลิดชีพตนเอง ตอนนี้นางนอนอยู่บ้านคนเดียวและไม่มีใครดูแลนาง ข้าต้องการขอความยุติธรรมให้ลูกสาวของข้า”

แต่ในขณะนี้มีคนเดินเข้ามาจากทางด้านนอกประตู

คนผู้นั้นคืออาโม่ กู้เสี่ยวหวานหันศีรษะไปพยักหน้าให้เขา

เมื่อเห็นกู้เสี่ยวหวานพูดว่า “ข้าเชิญท่านหมอพานจากโรงหมอหุยซุนมา สถานการณ์ปัจจุบันของแม่นางเกาเป็นอย่างไรบ้าง ทำไมไม่เชิญหมอไปดูล่ะ”

หลังจากพูดจบ ไม่ว่าเกาต้าผิงและคนอื่น ๆ จะเห็นด้วยหรือไม่ กู้เสี่ยวหวานก็เดินออกไปก่อน

“เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้ สุขภาพลูกสาวของข้าเจ้าไม่จำเป็นต้องสนใจ เจ้าแค่ต้องให้คำอธิบายกับข้า” เมื่อเห็นว่ากู้เสี่ยวหวานกำลังจะจากไป เกาต้าผิงก็กลัวว่ากู้เสี่ยวหวานจะไม่สนใจอีกครั้ง ดังนั้นเขาจึงก้าวไปข้างหน้าเพื่อขวางทางกู้เสี่ยวหวานไว้

เมื่อเห็นสถานการณ์นี้ อาโม่ก็รีบเดินไปข้างหน้ากู้เสี่ยวหวาน จับมือเกาต้าผิงแล้วบีบอย่างแรง

เกาต้าผิงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

หลังจากถูกอาโม่ปัดมือทิ้ง เกาต้าผิงก็ยังไม่ยอมแพ้ “กู้เสี่ยวหวาน อย่ามาทำตัวอวดดี ทำไมลูกสาวของข้าถึงฆ่าตัวตาย ไม่ใช่เพราะน้องชายของเจ้าหรอกหรือที่ทำเรื่องไร้ยางอาย ตราบใดที่เจ้าให้คำอธิบายกับลูกสาวของข้า ลูกสาวของข้าก็จะไม่คิดสั้น”

กู้เสี่ยวหวานตะคอกอย่างเย็นชา “แม่นางเกากำลังจะฆ่าตัวตาย แต่พวกท่านไม่ไปห้ามนางไว้ กลับวิ่งแจ้นมาที่นี่เพื่อขอคำอธิบาย หากนางเป็นอะไรไป แล้วมันจะมีประโยชน์อะไรที่จะอธิบายเรื่องนี้”

ปรากฏว่า เมื่อสวีซื่อบอกว่าเกาเหลียนจือกำลังจะฆ่าตัวตาย กู้เสี่ยวหวานก็ขอให้อาโม่รีบไปที่เมืองหลิวเจียและเชิญท่านหมอพานมา

และตอนนี้อาจั่วก็อยู่ข้างนอกพร้อมกับท่านหมอพาน

อาโม่กลัวว่าครอบครัวจะมีคนไม่เพียงพอ ดังนั้นเขาจึงตั้งใจพาอาจั่วกลับมาด้วย

มีหลายคนก็จะทำเรื่องต่าง ๆ ได้ง่ายขึ้น และอีกอย่าง นางเองก็เป็นผู้หญิง

หากมีอะไรเกิดขึ้นกับเกาเหลียนจือจริง ๆ อาจั่วซึ่งเป็นผู้หญิงก็จะสามารถดูแลนางได้

กู้เสี่ยวหวานพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

เมื่อเกาซื่อได้ยินว่ากู้เสี่ยวหวานกำลังจะไปเยี่ยมเกาเหลียนจือที่บ้านของนาง นางก็ตื่นตระหนก

สวีซื่อและนางมองหน้ากัน บ่งบอกเป็นนัยว่าทุกอย่างพร้อมแล้ว เกาซื่อจึงพากู้เสี่ยวหวานและคนอื่น ๆ ไปที่นั่น

เนื่องจากผู้คนในหมู่บ้านยังคงกังวลอย่างมากเกี่ยวกับความคืบหน้าของเรื่องนี้ เมื่อเห็นกู้เสี่ยวหวานและคนอื่น ๆ ออกมา พวกเขาทั้งหมดก็ออกจากบ้าน และตามไปข้างหลังเพื่อดูความสนุกสนาน

เมื่อเห็นว่าท่านหมอพานจากเมืองหลิวเจียมาที่นี่ พวกเขาต่างก็คาดเดาว่าเกิดอะไรขึ้นกับเกาเหลียนจือ

เมื่อพวกเขามาถึงบ้านของตระกูลเหลียง กู้หนิงอันและคนอื่น ๆ ก็ไม่ได้เข้าไป

กู้เสี่ยวหวานเดินนำป้าจาง กู้ฟางสี่ อาจั่ว และอาโม่เข้ามาเท่านั้น

อาโม่ยืนเฝ้าอยู่ข้างนอกประตู

ห้องนี้เป็นห้องรับรองแขกของตระกูลเหลียง พอเข้าไปก็เห็นว่าข้างในเงียบสนิท ไม่มีแม้แต่คนรับใช้

กู้เสี่ยวหวานเป็นคนขี้ระแวง แต่ตอนนี้ความสงสัยกลับเพิ่มพูนมากขึ้น

เกาเหลียนจือจะฆ่าตัวตาย ทว่าเกาต้าผิงและภรรยาของเขาไม่ได้ไปปลอบลูกสาว แต่กลับไปขอคำอธิบายจากนาง จะมีพ่อแม่ที่ไม่คิดถึงชีวิตของลูกสาวแบบนี้ได้อย่างไร แทนที่จะคิดถึงชีวิตของลูกสาว พวกเขากลับคิดแค่ว่าจะชดเชยอย่างไร

กู้เสี่ยวหวานขมวดคิ้ว และเมื่อนางเห็นสวีซื่อเข้ามาในห้อง นางก็น้ำตาไหลและวิ่งไปที่หลังม่าน “สาวน้อยผู้น่าสงสาร ข้ากลับมาแล้ว ฮือ ๆ ข้าสร้างความลำบากให้เจ้าแล้ว”

เมื่อมองผ่านม่านเตียง เกาเหลียนจือนอนอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าซีดเซียวและไร้เรี่ยวแรง

รู้สึกน่าสงสาร…

ทำให้คนมองรู้สึกปวดใจ

เมื่อกู้เสี่ยวหวานเดินมาที่เตียง นางก็เห็นเกาเหลียนจือพิงเตียงโดยมีสวีซื่อคอยช่วยเหลือ ร่างกายของนางดูอ่อนแอราวกับไม่มีกระดูก และดูเหมือนจะมีรอยเชือกที่เกิดจากการรัดคออยู่บนคอของนาง

เกาเหลียนจือแขวนคอตัวเองจริง ๆ

กู้เสี่ยวหวานขมวดคิ้ว เมื่อเห็นท่าทางน่าสงสารของหญิงสาวก็แอบคิดว่ามีบางอย่างผิดปกติ

“ท่านแม่ ฮือ… ฮือ…!” เกาเหลียนจือร่ำไห้โดยไม่พูดอะไรสักคำ ท่าทางของนางราวกับดอกสาลี่ต้องหยาดฝนซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกเป็นทุกข์

“เด็กโง่ ทำไมเจ้าถึงทำเรื่องโง่เขลาแบบนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะข้าคิดถึงแต่เรื่องเจ้า พ่อกับแม่คงต้องเป็นคนส่งเจ้าแล้วสินะ” สวีซื่อร้องไห้อย่างจริงจัง และกอดเกาเหลียนจือแน่น

เกาต้าผิงตะโกนเสียงดังใส่กู้เสี่ยวหวาน “กู้เสี่ยวหวาน เจ้าดูลูกสาวของข้า ถ้าไม่ใช่เพราะน้องชายของเจ้า ลูกสาวของข้าจะคิดสั้นเช่นนี้ได้อย่าง คราวนี้เจ้าก็เห็นแล้ว ลูกสาวของข้ากำลังตกอยู่ในอันตรายถึงตาย”

ท่านหมอพานที่อยู่ข้าง ๆ เดินไปตรวจแผลของเกาเหลียนจือ หลังจากตรวจดู เขาสั่งยาบำรุงผิวและบอกว่าไม่เป็นไร

หลังจากท่านหมอพานพูดจบ เขาก็กำลังจะถอยออกไป

เกาต้าผิงจับมือของท่านหมอพานไม่ปล่อย และพูดกับกู้เสี่ยวหวาน “กู้เสี่ยวหวาน เจ้าถามท่านหมอดูสิ ถามเขาว่ามันเป็นรอยรัดคอที่ลูกสาวของข้าแขวนคอตายหรือเปล่า เจ้าคิดว่าลูกสาวของข้ากำลังเล่นกับชีวิตของนางเองหรือเปล่า”

เกาต้าผิงดูเหมือนจะโกรธกับสิ่งที่เกิดขึ้นในบ้านเก่าตระกูลกู้ และเขามักจะเตือนกู้เสี่ยวหวานว่าความผิดพลาดทั้งหมดเกิดจากกู้หนิงอัน

และต้องการให้กู้หนิงอันให้คำอธิบาย

เกาซื่อยังพูดเสริมจากด้านข้าง “หลานสาวของข้า ตอนนี้นางเป็นแบบนี้ไปแล้ว ในอนาคตจะให้นางเป็นคนอยู่ได้อย่างไร”

บทที่ 1182 เหลียนจือคิดสั้น