ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1181 พวกเจ้าต้องรับผิดชอบ

บทที่ 1181 พวกเจ้าต้องรับผิดชอบ

บทที่ 1181 พวกเจ้าต้องรับผิดชอบ

ในขณะที่พูด เกาต้าผิงก็เช็ดริมฝีปากล่างอย่างแรงด้วยแขนเสื้อ ราวกับว่าเขาต้องการจะเช็ดคราบชาบนปาก แต่หลังจากเช็ดเสร็จ ฟองชาบนริมฝีปากก็ย้ายไปอยู่บนใบหน้าราวกับไฝขนาดใหญ่ ไม่ต้องพูดถึงว่ามันตลกขนาดไหน

เมื่อสวีซื่อเห็นท่าทางหยาบคายของสามีตนเอง และดูเหมือนเขาจะไม่ได้สังเกตเห็น ดังนั้นนางจึงส่งสายตาให้อีกฝ่าย เมื่อเกาต้าผิงเห็น เขาก็เช็ดมันด้วยมือจนสะอาดหมดจด

กู้เสี่ยวหวานยังคงมีรอยยิ้มตลอดเวลา และไม่สนใจเรื่องนี้เลย

เมื่อดื่มชาเสร็จแล้ว เกาต้าผิงก็แสดงท่าทางเหมือนเหยื่อด้วยใบหน้าเย็นชา และเริ่มพูดว่า “แม่นางกู้ น้องชายของท่านป้ายสีลูกสาวของข้า ท่านคิดอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องนี้”

เขาวกกลับมาพูดเรื่องเดิม ๆ อีกแล้ว คล้ายกับสิ่งที่ตะโกนข้างนอกเมื่อครู่

กู้เสี่ยวหวานคลี่ยิ้ม นางเตรียมใจไว้แล้ว “หนิงอันของข้าค่อนข้างมีนิสัยหุนหันพลันแล่นในการทำสิ่งต่าง ๆ ถึงแม้จะเป็นชายหญิง อย่างไรก็ตาม มันก็เป็นอุบัติเหตุเช่นกัน เพื่อชีวิตมนุษย์ ถ้าเขาไม่กระโดดลงไปช่วยนางในเวลานั้น ข้าเกรงว่าก็คงจะเกิดเรื่องไม่ดีกับแม่นางเกาไปแล้ว”

“ท่านกำลังพูดถึงเรื่องไร้สาระอะไร” สวีซื่อสบถด้วยความโกรธหลังจากได้ยินสิ่งนี้ “ลูกสาวของข้าตกลงไปในน้ำและไม่มีใครช่วยนาง ถ้าน้องสามีของข้าว่ายน้ำเป็น นางก็คงลงไปช่วยเหลียนจือแล้ว”

“โอ้ เป็นเช่นนั้นหรือ” กู้เสี่ยวหวานตกใจ “แล้วทำไมเมื่อฮูหยินเหลียงเห็นว่าแม่นางเกาตกลงไปในน้ำ แทนที่จะลงไปช่วย แต่นางกลับร้องขอความช่วยเหลือ เป็นไปได้หรือไม่ที่นางจะรู้ว่าน้องชายข้าอยู่ที่นั่น”

เมื่อเห็นว่าเกาต้าผิงกำลังจะเอ่ยบางอย่าง กู้เสี่ยวหวานก็เอ่ยตัดหน้าเขาทันที

ดวงตาของกู้เสี่ยวหวานปรากฏรอยยิ้มตลอดเวลา แต่คำพูดเหล่านั้นทำให้เกาซื่อประหลาดใจ

เมื่อสวีซื่อได้ยินสิ่งนี้ เหงื่อพลันแตกพลั่ก นางเหลือบมองกู้เสี่ยวหวานที่ยังมีรอยยิ้มตลอดเวลาราวกับว่านางเดาอะไรบางอย่างได้จากการแสดงออกของตัวเอง

สวีซื่อไม่พอใจตัวเองเล็กน้อย เมื่อครู่นางไม่ควรตอบเร็วขนาดนี้

ไม่ผิดที่เกาเหลียนจือตกลงไปในน้ำ และเกาซื่อซึ่งรู้วิธีการว่ายน้ำจึงไม่ได้ไปช่วยชีวิตนางไว้ แต่กลับขอความช่วยเหลือที่ริมลำธารซึ่งไม่มีใครเลย เป็นไปได้ไหมว่านางทำเพราะรู้ว่ากู้หนิงอันอยู่ใกล้ ๆ?

เมื่อได้ยินกู้เสี่ยวหวานถามตนเอง สวีซื่อก็ไม่สามารถตอบได้ นางรู้สึกลังเลใจและไม่กล้าแม้แต่จะมองกู้เสี่ยวหวานเลย

“ฮูหยินเหลียง แม่นางเกาเป็นหลานสาวของท่าน ถ้าท่านไม่ลงไปในน้ำเพื่อช่วยนาง ท่านจะมองนางจมน้ำไปต่อหน้าต่อตาหรือ”

เมื่อเห็นว่าสวีซื่อไม่ตอบ กู้เสี่ยวหวานจึงหันศีรษะไปมองเกาซื่อด้วยรอยยิ้มอีกครั้ง

นี่ไม่ได้หมายความว่า กู้เสี่ยวหวานบอกว่านางไม่ได้ช่วยชีวิตหลานสาว แต่จงใจรอให้คนอื่นมาช่วยแล้วเอาเรื่องนี้ไปบอกคนอื่นหรือ?

ตามที่คาดไว้ เมื่อกู้เสี่ยวหวานเห็นว่าทั้งสามคนเอาแต่นิ่งเงียบ นางจึงพูดขึ้นอีกหนึ่งประโยค ซึ่งเกือบทำให้เกาซื่อดีดตัวขึ้นจากเก้าอี้ทันที

“เฮ้อ… หนิงอัน ดูเจ้าสิ เจ้าทำเรื่องหุนหันพลันแล่นเกินไป คนอื่นยังสามารถมองหลานสาวของตัวเองจะจมน้ำแล้วไม่ไปช่วยได้เลย ทำไมเจ้าถึงต้องเข้ายื่นมือเขาไปช่วยเรื่องของคนอื่นด้วยเล่า? ทำสิ่งไม่ดีด้วยเจตนาดี และสร้างเรื่องวุ่นวายให้ตัวเอง ท่านป้า แม้ว่าหนิงอันของครอบครัวข้าจะเป็นฝ่ายผิด แต่มันก็ไม่ใช่ความผิดของเขา ลูกสาวของท่านตกลงไปในน้ำเอง และคนของนางเองก็ไม่ได้ช่วยนาง น้องชายของข้าเป็นคนช่วยชีวิตนางไว้ แต่พวกท่านกลับมาบอกว่าเขาได้ทำสิ่งที่ไร้ยางอาย ข้าไม่เข้าใจเลยจริง ๆ การช่วยหนึ่งชีวิตดีกว่าการสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น มันจะกลายเป็นเรื่องสกปรกและน่ารังเกียจไปได้อย่างไร”

กู้เสี่ยวหวานมองเกาซื่อและคนอื่น ๆ มีสีหน้าหมองลง แต่พวกเขาก็ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้

เมื่อครู่ที่ข้างนอก เกาต้าผิงและคนอื่น ๆ ราวกับจะเสียสติไปแล้ว และขอให้กู้หนิงอันอธิบายและเรียกร้องความรับผิดชอบ

ถ้าอยากให้อธิบายนัก ก็จะอธิบายให้

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่จะอธิบาย เราต้องทำให้เรื่องนี้ชัดเจนเสียก่อน

เสียงของกู้เสี่ยวหวานเย็นชาลงเรื่อย ๆ เหมือนธารน้ำแข็งในเดือนสิบสอง

“ใต้น้ำมันมืดมาก ใครจะรู้ว่าเขาทำเรื่องน่าอายอะไรกับลูกสาวของข้าใต้น้ำ และสิ่งที่เราเห็นด้วยตาตัวเอง ลูกสาวของข้าถูกน้องชายของท่านกอดไว้ในอ้อมแขน เสื้อผ้าของทั้งคู่เปียก แบบนั้นจะมีสิ่งดี ๆ จะเกิดขึ้นได้อย่างไร” เกาต้าผิงแย้ง

“หนิงอัน เจ้าทำอะไรไม่ดีหรือเปล่า” กู้เสี่ยวหวานหันศีรษะ และถามกู้หนิงอันที่อยู่ข้างหลัง

กู้หนิงอันส่ายศีรษะและพูดว่า “ไม่ ในเวลานั้นเป็นสถานการณ์คับขัน และการช่วยชีวิตผู้คนเป็นสิ่งสำคัญ หลังจากที่ข้าขึ้นมา ข้าก็ต้องการกลับบ้าน แต่ฮูหยินเหลียงบอกให้แม่นางเกาขอบคุณข้าก่อนถึงจะปล่อยข้า”

“โอ้ ต้องขอบคุณก่อนที่จะปล่อยเจ้ากลับไปหรือ” ทันใดนั้น กู้เสี่ยวหวานก็พูดเสียงดังด้วยความหมายที่ลึกซึ้ง “เสื้อผ้าของทั้งคู่เปียกปอน แต่ไม่ได้คิดว่าจะต้องกลับบ้านเพื่อไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน แต่ต้องขอบคุณก่อนงั้นหรือ ตระกูลเกาเป็นตระกูลที่รู้วิธีตอบแทนน้ำใจของพวกเขาจริง ๆ”

“นั่นเป็นธรรมชาติ ท่านช่วยชีวิตลูกสาวข้าไว้ ข้าต้องขอบคุณท่านก่อน” เมื่อได้ยินกู้เสี่ยวหวานพูดว่าครอบครัวเกาของพวกเขาเป็นครอบครัวที่รู้วิธีตอบแทนน้ำใจ สวีซื่อก็ภูมิใจเล็กน้อย

หลังจากที่เกาต้าผิงได้ยินสวีซื่อพูดเช่นนั้น เขาตกตะลึงและเหลือบมองที่กู้เสี่ยวหวานอย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็เข้าใจว่ากู้เสี่ยวหวานหมายถึงอะไร

จากนั้นก็เริ่มโกรธเคืองขึ้นมา

ปัง!

เกาต้าผิงตบโต๊ะเสียงดังสนั่น และเนื่องจากใช้แรงมากเกินไป ถ้วยชาก็กระเด้งขึ้นจากโต๊ะ ทำให้ชาหกเลอะเทอะไปทั่วโต๊ะ

เกาต้าผิงตะโกนด้วยขึ้นความโกรธ “กู้เสี่ยวหวาน เจ้าหมายความว่าอย่างไร? น้องชายของเจ้าเอาเปรียบลูกสาวที่ไร้เดียงสาของข้า ตอนนี้เจ้ายังคิดที่จะปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปอีกหรือ”

ไม่น่าแปลกใจเลย ตอนแรกไม่สนใจพวกเขา แต่ตอนนี้กลับเชิญพวกเขาเข้ามาในบ้านอย่างสุภาพ และชงชาที่ดีที่สุดให้พวกเขา ทั้งหมดนี้เป็นแรงจูงใจที่ซ่อนเร้นเพื่อพยายามล่อพวกเขาเข้ามา เกลี้ยกล่อมพวกเขาให้เก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ

เกาต้าผิงรู้สึกได้ทันทีว่ามีใครบางคนเล่นงานเขาและเกลียดตัวเอง เขาไม่ควรเข้ามาเลย

ต่อหน้าผู้คนจำนวนมาก กู้เสี่ยวหวานควรถูกบังคับให้เห็นด้วยกับเรื่องของเกาเหลียนจือและกู้หนิงอัน

กู้เสี่ยวหวานกำลังยิ้มอย่างสดใส เห็นได้ชัดว่านางกำลังวางท่า และไม่ต้องรับผิดชอบเรื่องนี้

ยิ่งเกาต้าผิงคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาก็ยิ่งโกรธเคืองมากขึ้น “อย่าคิดว่าเป็นเสี้ยนจู่แล้วจะสามารถเปลี่ยนเป็นขาวดำได้ ความไร้เดียงสาของลูกสาวข้าถูกน้องชายเจ้าเอาเปรียบและจะต้องรับผิดชอบ”