ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1121 คนตาย

บทที่ 1121 คนตาย

บทที่ 1121 คนตาย

กู้เสี่ยวหวานเห็นว่าอาโม่กำลังปลอบโยนตัวเอง แต่หัวใจของนางยังคงปั่นป่วนและดวงตาก็จับจ้องไปที่แผ่นหลังของฉินเย่จือโดยไม่กะพริบตา

ฉินเย่จือสวมหน้ากากสีเงิน เขาเดินลงบันไดทีละขั้นพร้อมกับดาบในมือ เช่นเดียวกับหน้ากากบนใบหน้าของเขา ภายใต้แสงไฟ มันทำให้ผู้คนสั่นสะท้าน

เมื่อเห็นท่าทางสงบนิ่งของฉินเย่จือ จินโหย่วกุ้ยก็รู้สึกวิตกเล็กน้อย

เมื่อเห็นดวงตาวาววับคู่นั้นภายใต้หน้ากากสีเงินและมุมปากก็เม้มเล็กน้อย แต่รัศมีความสงบที่เล็ดลอดออกมาจากร่างกายทำให้เขารู้สึกว่าคนคนนี้ค่อนข้างยากที่จะรับมือ

อย่างไรก็ตาม เมื่อนึกถึงนักดาบมรณะทั้งสิบคนนี้ พวกเขาคือคนที่น่ากลัวที่สุด เมื่อพวกเขาได้เงินมาแล้ว พวกเขาจะไม่พลาดท่าอย่างแน่นอน

เมื่อคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ หลังจากใช้เงินจำนวนมากก็จะสามารถจับคนคนนี้ได้อย่างแน่นอน

จินโหย่วกุ้ยเกลียดคนเหล่านี้จะตาย

กระดูกซี่โครงของจินซื่อข่ายหักไปหลายซี่ หมอที่ทำการรักษาบอกว่า ถ้าออกแรงมากกว่านี้ ซี่โครงอาจทะลุจนทิ่มอวัยวะภายในของเขาได้ ถ้าเกิดเรื่องนั้นขึ้น เขาก็จะตาย

เมื่อคนรับใช้ไปรายงานจินติ่งเทียน จินติ่งเทียนก็หายใจไม่ออกและเกือบจะตายบนเตียง

ศัตรูตัวฉกาจเช่นนี้ หากจินโหย่วกุ้ยไม่แก้แค้น เขาสาบานว่าจะไม่เป็นมนุษย์อีก

จินโหย่วกุ้ยยกมือขึ้น เมื่อเห็นท่าทางของฉินเย่จือ จึงคิดในใจว่าคนแซ่ฉินผู้นั้นคงจะหวาดกลัวอยู่บ้าง จากนั้นก็โบกมือแล้วพูดอย่างเย็นชา “ไปได้”

หลังจากที่นักดาบมรณะได้ยินคำพูดของจินโหย่วกุ้ย พวกเขาก็พุ่งไปข้างหน้าทันที

สิบคนนี้เรียงแถวเป็นระเบียบเรียบร้อยในเมื่อครู่ แต่เมื่อพวกเขาโจมตีตอนนี้ พวกเขาไม่เป็นระเบียบและวุ่นวาย

นี่คือเหตุผลที่ผู้คนเรียกพวกเขาว่า นักดาบมรณะ

นักดาบมรณะโจมตีโดยไม่มีกฎใด ๆ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะโจมตีด้วยวิธีของพวกเขาเองราวกับว่าพวกเขากำลังพยายามสังหารศัตรู และดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับคนที่อยู่ข้าง ๆ

นักดาบมรณะสิบคนนี้ แต่ละคนต่อสู้ในแบบของตัวเอง แต่ถ้าดูดี ๆ ก็ไม่ยากที่จะเห็นว่าพวกเขาทั้งหมดเคลื่อนไหวอย่างเป็นระเบียบ และพวกเขาต่างก็ผลัดกันโจมตีอย่างดุเดือด

ถ้ามองไม่เห็นกลอุบายของพวกเขาก็ไม่มีทางที่จะทำลายรูปแบบการโจมตีของพวกเขาได้ หากไม่สามารถทำลายรูปแบบการโจมตีได้ ตามธรรมชาติแล้ว มันไม่ง่ายเลยที่จะชนะ

ฉินเย่จือเดินลงบันไดทีละขั้น ภายใต้การปิดล้อม เขาไม่ได้กระวนกระวายและไม่เร่งรีบ การโจมตีของนักดาบมรณะนั้นเหมือนกับการตีฝ้าย ฉินเย่จือกำลังมองวิธีการโจมตีของพวกเขา

หน้ากากสีเงินบนใบหน้าของเขาและดาบที่มีแสงวาววับในมือดูเหมือนปีศาจจากนรก

เดิมทีนักดาบมรณะทั้งสิบนั้นเป็นหนึ่งเดียว หลังจากเคลื่อนไหวไม่กี่ครั้ง ฉินเย่จือก็เห็นกลอุบายของพวกเขา ดวงตาเรียวยาวที่อยู่เบื้องหลังหน้ากากสีเงินหรี่ลง เล็งไปที่ช่องว่างระหว่างพวกเขา และดาบเล่มหนึ่งก็ลอยผ่านไปตัดมือของนักดาบมรณะคนหนึ่งทันที

หลังจากที่มือของนักดาบมรณะถูกตัดออก สิ่งที่น่าแปลกก็คือ เขาไม่ส่งเสียงคำรามและใช้มือซ้ายหยิบดาบขึ้นมาแล้วสับฟันออกไปด้วยความเร็วที่น่าอัศจรรย์

กู้เสี่ยวหวานมองด้วยความประหลาดใจ นักดาบมรณะคนนี้ช่างรอบคอบจริง ๆ

มือข้างหนึ่งถูกตัดออก เแต่ขาไม่ลังเลและจับดาบด้วยมืออีกข้างหนึ่ง

คนพวกนี้น่าสะพรึงกลัวจริง ๆ

ฉินเย่จือตัดมือข้างหนึ่งของชายคนนั้นออก แม้ว่าชายคนนั้นจะเร็วมาก แต่เมื่อเขาเสียมือไปข้างหนึ่ง ไม่จำเป็นต้องพูดว่าการเคลื่อนไหวของมือซ้ายช้ากว่ามือขวาเล็กน้อยและยังมีความเจ็บปวดที่เสียดแทงหัวใจ เลือดที่ไหลลงมาอย่างต่อเนื่องจึงสามารถเห็นแววของความตื่นตระหนกและความเจ็บปวดในดวงตาของคนผู้นั้น

ดาบในมือของฉินเย่จือนั้นรวดเร็ว และตอนนี้เขาได้แต่จ้องมองนักดาบมรณะที่บาดเจ็บซึ่งถูกบังคับให้ล่าถอยครั้งแล้วครั้งเล่า เขาทำได้แค่ป้องกันตัวเองไม่หยุดหย่อนเพราะเขาไม่มีเรี่ยวแรงที่จะต่อสู้กลับเลย

นักดาบมรณะที่เหลือเห็นว่าคนหนึ่งกำลังเสียเปรียบ จึงวางแผนใหม่ทันทีโดยไม่รวมนักดาบมรณะที่กำลังบาดเจ็บ

ด้วยช่องว่างดังกล่าว ดาบในมือของฉินเย่จือจึงแทงโดยตรงไปที่นักดาบมรณะมือเดียว

เมื่อเห็นสิ่งนี้ อาโม่รีบยืนอยู่ข้างหน้ากู้เสี่ยวหวานและกระซิบเบา ๆ “แม่นาง อย่ามอง!”

อาโม่มาบังไว้ได้ทันเวลา ดาบของฉินเย่จือได้แทงทะลุหน้าอกของนักดาบมรณะแล้ว และฆ่าเขาด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว

การมองเห็นของกู้เสี่ยวหวานถูกอาโม่บังไว้ นางจึงไม่เห็นช่วงเวลาที่ดาบของฉินเย่จือแทงนักดาบมรณะจนตาย

แต่เมื่อนางเห็นนักดาบมรณะนอนจมกองเลือด หัวใจของกู้เสี่ยวหวานก็กระตุกอย่างรุนแรง

ชายคนนั้นนอนจมกองเลือด นอนแน่นิ่งราวกับว่าเขาตายไปแล้ว

เมื่อเห็นท่าทางตกตะลึงของกู้เสี่ยวหวานจากด้านข้าง อาโม่รีบพูดว่า “แม่นาง อย่ากลัวไปเลย”

กู้เสี่ยวหวานส่ายศีรษะ เมื่อหันไปมองตรงกลาง ฉินเย่จือกำลังพยายามอย่างยิ่งที่จะขับไล่คนกลุ่มนี้ นางจะกลัวได้อย่างไร

“ข้าไม่กลัว ไม่ว่าพวกเขาจะตายหรือเราจะตาย” การแสดงออกของกู้เสี่ยวหวานนั้นมั่นคง และเมื่อเห็นท่าทางที่มั่นคงของกู้เสี่ยวหวาน อาโม่ก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้าอย่างเงียบ ๆ

นี่คือผู้หญิงที่จะอยู่เคียงข้างเจ้านายของเขา

เขาอดไม่ได้ที่จะกำดาบในมือแน่นอีกครั้ง คอยระแวดระวังคนที่จะมาโจมตีที่นี่

จินโหย่วกุ้ยรู้สึกประหลาดใจเช่นกันที่เห็นว่าหนึ่งในนักดาบมรณะเสียชีวิต

นักดาบมรณะเหล่านี้คือตำนาน ตราบใดที่พวกเขายังเคลื่อนไหว พวกเขาก็จะทำภารกิจให้สำเร็จ

เพียงเพราะเขาไม่เคยพลาด ราคาจึงสูงอย่างน่าตกใจ

เพราะตระกูลจินมีเงิน ดังนั้นด้วยเงินจำนวนเล็กน้อย การฆ่าคนจำนวนมากเพื่อแก้แค้นจึงคุ้มค่ามาก

ฉินเย่จือเข้าแทรกแซงกลุ่มนักดาบมรณะและทำให้พวกมันหลายคนได้รับบาดเจ็บสาหัส

เมื่อเห็นว่าพลังการต่อสู้กำลังอ่อนแอลงเรื่อย ๆ จินโหย่วกุ้ยก็ตื่นตระหนก “พวกเจ้าไม่ใช่นักฆ่าที่ทรงพลังที่สุดหรอกหรือ พวกเจ้าสิบคนยังเทียบกับคนคนเดียวไม่ได้ แล้วพวกเจ้าจะฆ่าเขาให้ข้าได้อย่างไร ฆ่าเขาเสีย ถ้าฆ่าเขาได้ ข้าจะเพิ่มเงินให้เป็นสองเท่า”

อาจเป็นเพราะราคาที่เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ทำให้กลุ่มนักดาบมีแรงจูงใจ และพลังดาบที่พวกเขาใช้ก็รุนแรงขึ้นกว่าเดิม

ฉินเย่จือตึงเครียดตลอดเวลา เมื่อเห็นว่าพลังโจมตีของคนเหล่านี้แข็งแกร่งขึ้น เขาก็ยิ่งระแวดระวังมากขึ้น

ไม่รู้ว่ามีใครค้นพบช่องโหว่แล้วหรือไม่

หลังจากที่กลุ่มคนล้อมรอบฉินเย่จือ ทันใดนั้นชายชุดดำสองคนก็ถอยกลับอย่างรวดเร็ว