ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1049 ช่วยแบ่งเบาฮูหยินเจียงบ้าง

บทที่ 1049 ช่วยแบ่งเบาฮูหยินเจียงบ้าง

บทที่ 1049 ช่วยแบ่งเบาฮูหยินเจียงบ้าง

ทั้งสองนั่งหันหน้าเข้าหากัน กู้ซินเถาถกแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นแขนอันขาวผ่องเป็นยองใย พร้อมกับรอยยิ้มแปลก ๆ บนใบหน้าของนางที่กำลังชงชาด้วยมือ

“เสี่ยวหวาน ตั้งแต่เจ้าเป็นเสี้ยนจู่ มันไม่ง่ายเลยที่จะเจอเจ้าแต่ละครั้ง ข้าไม่รู้ว่าการเป็นเสี้ยนจู่ระดับห้าเป็นเช่นไร” กู้ซินเถาถามอย่างเป็นกันเองด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

ในขณะนี้กู้ซินเถาผู้นี้รู้วิธีการประพฤติตน คงได้รับการฝึกฝนมาจากซุนซื่อไม่น้อย

คำพูดนั้นดูสุภาพหวานหู คงคิดว่าในอนาคตจะได้ตบแต่งเข้าบ้านเจียง ดังนั้นนางจึงเตรียมการสำหรับในอนาคต

กู้เสี่ยวหวานถือถ้วยชาในมือและดมมันเล็กน้อย ชานี้มีกลิ่นหอมกรุ่น แม้แต่ไอที่ออกมาก็ดูเหมือนจะมีกลิ่นหอมจาง ๆ มีความหวานเจือติดในปากซึ่งติดอยู่ที่ปลายลิ้นและเติมต่อมรับรส ช่างเป็นชาที่ดีจริง ๆ

กู้เสี่ยวหวานชื่นชมชาที่ดี แต่ไม่ได้ตอบสิ่งที่กู้ซินเถาพูดในตอนนี้

ในเวลานี้ กู้เสี่ยวหวานให้กู้ซินเถาดื่มชาราวกับกลัวว่าชาที่มีค่าเช่นนี้อาจไม่สามารถดื่มได้ในครั้งต่อไป ดังนั้นนางจึงดื่มหลายถ้วยติดต่อกัน แต่เมื่อเห็นชาในถ้วยของกู้เสี่ยวหวานยังเหลือ นางก็ไม่ได้พูดอะไร

เมื่อเห็นนางดื่มไปทีละถ้วย ๆ กู้เสี่ยวหวานก็มีสีหน้าเย้ยหยัน

กู้เสี่ยวหวานไม่มีอะไรจะพูดกับนางมากนัก แต่แค่อยู่ที่นี่เพื่อฆ่าเวลา

นางอยากจะจากไป แต่เมื่อเห็นว่ากู้ซินเถากำลังจ้องมองมาที่ตนเอง ดูเหมือนว่ากู้ซินเถาไม่ต้องการให้นางจากไป

กู้เสี่ยวหวานไม่ได้พูดอะไร เพียงยืนขึ้นและชื่นชมความงามของดอกบัวรอบตัว

ตอนนี้เป็นช่วงเวลาปลายเดือนเจ็ดต้นเดือนแปด ดอกบัวกำลังบานสะพรั่งสวยงาม ดอกบัวสีแดง สีชมพู และสีขาวประชันความงามกันจำนวนมาก

ดอกบัวเป็นมงคลโผล่ขึ้นจากน้ำ

ของดีที่โผล่ขึ้นมาจากโคลนตมไม่เปรอะเปื้อน ดอกไม้ดี ๆ เช่นนี้ ถ้าเก็บไว้ในน้ำเน่าเสียก็เปล่าประโยชน์

ตระกูลเจียงนี้ร่ำรวยและยิ่งใหญ่จริง ๆ แม้แต่สระบัวก็กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ดูเหมือนว่าบ้านเจียงนี้ทำเงินได้มากมายจริง ๆ

กู้ซินเถาเห็นว่ากู้เสี่ยวหวานกำลังเพลิดเพลินกับดอกบัว ดังนั้นนางจึงยืนขึ้นข้าง ๆ กู้เสี่ยวหวานแล้วชี้ไปที่สระบัวที่กว้างขวางไม่มีที่สิ้นสุดด้วยรอยยิ้มและพูดว่า “เสี่ยวหวาน ดูตระกูลเจียงสิ แค่สระบัวก็ใหญ่กว่าบ้านคนรวยทั่วไปมาก ตระกูลเจียงร่ำรวยสมคำร่ำลือจริง ๆ”

เมื่อเห็นท่าทางของนาง กู้เสี่ยวหวานก็เย้ยหยันในใจ “เป็นเรื่องดีจริง ๆ ที่ตระกูลเจียงร่ำรวย ข้าจะขอแสดงความยินดีกับเจ้าก่อน ในอนาคตเจ้าจะเป็นนายหญิงของตระกูลเจียง จะได้เติมเต็มความปรารถนาของเจ้า”

เมื่อเห็นกู้เสี่ยวหวานแสดงความยินดีกับนาง กู้ซินเถารู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งและกล่าวว่า “ตระกูลเจียงเป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงและมีญาติที่เป็นขุนนางในเมืองหลวง เสี่ยวหวาน ตอนนี้เจ้าก็เป็นเสี้ยนจู่แล้ว ในอนาคตเจ้าอาจจะได้เข้าไปที่เมืองหลวง เมื่อถึงเวลานั้นอย่าลืมว่าข้าเป็นพี่สาวและพาข้าไปที่เมืองหลวงเพื่อเปิดหูเปิดตาบ้างล่ะ”

กู้เสี่ยวหวานปฏิเสธอย่างรวดเร็ว “ในอนาคตเจ้าจะเป็นนายหญิงของตระกูลเจียง เจ้ายังบอกด้วยไม่ใช่หรือว่าตระกูลเจียงมีญาติที่เป็นขุนนางในเมืองหลวง ถ้าในอนาคตเจ้าต้องการไปที่เมืองหลวง เจ้าก็ทำได้ ย้ายไปไหนก็ได้ที่เจ้าต้องการ ทำไมต้องให้ข้าพาไปด้วยเล่า”

คิดไม่ถึงว่าหลังจากที่กู้เสี่ยวหวานพูดจบ ใบหน้าของกู้ซินเถาก็มืดลงทันที และพูดอย่างเศร้าสร้อย “เสี่ยวหวาน เจ้าไม่รู้หรอก ครั้งก่อนที่คุณหนูตระกูลหลิวออกจากตระกูลเจียงไป นางไปทั้งน้ำตาและดูเหมือนจะเจ็บปวด มันเหมือนกับนางข้องใจมาก แต่ลองคิดดูสิ ถ้าฮูหยินเจียงไม่คิดถึงเจ้า ทำไมนางถึงต้องขุ่นเคืองกับคุณหนูหลิว ทั้ง ๆ ที่พวกเขาสนิทสนมกัน”

กู้เสี่ยวหวานสำลักลมหายใจ นี่มันอะไรกัน?

หลิวเทียนฉือออกจากบ้านเจียง แล้วมันเกี่ยวอย่างไรกับนาง

จริงหรือไม่ที่หลิวเทียนฉือถูกไล่ออกจากตระกูลเจียง เพราะฮูหยินเจียงปกป้องกู้เสี่ยวหวาน?

กู้เสี่ยวหวานตระหนักดีในตัวเอง นางไม่คิดว่าตนเองมีค่ามากพอที่จะทำให้ฮูหยินเจียงทำอะไรจนผิดใจกับตระกูลหลิว

กู้เสี่ยวหวานเย้ยหยันในใจของนาง แต่ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความจริงใจและความกังวลใจ “ข้าไม่กล้ายอมรับ การกระทำของฮูหยินเจียงทำให้ข้าโกรธมาก ข้าเป็นแค่สาวจากชนบทและข้าก็ไม่สมควรได้รับความกรุณาจากฮูหยินเจียง”

กู้ซินเถาไม่ได้ยินคำพูดเหน็บแนมในคำพูดของกู้เสี่ยวหวาน ดังนั้นนางจึงรีบพูดว่า “ทำไมมันจะไม่ควร ตอนนี้เจ้าเป็นเสี้ยนจู่แล้ว และสถานะของเจ้าก็แทบจะเทียบเท่ากับพ่อของหลิวเทียนฉือ หลิวเทียนฉือพูดเช่นนี้กับเจ้า ไม่ว่าอย่างไรนางก็ต้องถูกลงโทษ ฮูหยินเจียงยอมเสี่ยงที่จะถูกนายท่านหลิวตำหนิเพื่อหาความยุติธรรมให้กับเจ้า เจ้าอย่าเพิกเฉยต่อคนดีสิ”

คำพูดของกู้ซินเถารุนแรงขึ้นเล็กน้อย

ดูเหมือนว่าจะกล่าวโทษกู้เสี่ยวหวานที่ไม่เชื่อว่าฮูหยินเจียงได้ทำสิ่งที่ดีเช่นนี้

กู้เสี่ยวหวานแสร้งทำเป็นจริงใจและวิตกอย่างรวดเร็ว พร้อมกล่าวความรู้สึกขอบคุณอย่างยิ่ง “ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ๆ ข้าจะขอบคุณฮูหยินเจียงในภายหลัง”

ใบหน้าของกู้ซินเถาเปลี่ยนไปทันที นางจับมือของกู้เสี่ยวหวานด้วยความรักและพูดว่า “ตอนนี้เจ้าก็มาถึงบ้านเจียงแล้ว นี่เป็นโอกาสที่ดีที่จะขอบคุณ อีกสักครู่จะมีเหล่าหญิงสาวที่ลานหน้าบ้านมาที่นี่ คงจะมีความครึกครื้นน่าดู ในบ้านเจียงนี้มีเพียงฮูหยินเจียงเท่านั้นที่เป็นคนต้อนรับ ต้องยุ่งมากที่จะให้การต้อนรับแก่คนเหล่านี้ ทำไมเราไม่ไปดูว่าเราต้องช่วยฮูหยินเจียงแบ่งเบาบางอย่างบ้างหรือไม่?”

หลังจากพูดจบ นางก็จะดึงกู้เสี่ยวหวานออกไปข้างนอก

อย่างไรก็ตาม กู้เสี่ยวหวานไม่ไปและพูดด้วยความลังเล “คงไม่ดีเท่าไร ข้ามาที่นี่เพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยง ถ้าข้าทำแทน คนอื่นจะนินทา”

นางไม่ใช่คนจากตระกูลเจียง ทำไมนางต้องช่วยแบ่งเบาให้กับฮูหยินเจียง?

แม้ว่าฮูหยินเจียงจะเป็นผู้ขับไล่หลิวเทียนฉือออกไปเพื่อนาง

แม้ว่าจะให้เหตุผลร้อยแปดกับกู้เสี่ยวหวาน นางก็จะไม่เชื่อในสิ่งนี้เด็ดขาด

ในเวลานั้น หลิวเทียนฉือกล่าวต่อหน้าผู้คนมากมายว่าไม่ชอบความอัปลักษณ์ของเจียงหย่วน

ไม่ว่าเจียงหย่วนจะน่าเกลียดแค่ไหน เขาก็เป็นลูกชายสุดที่รักเพียงคนเดียวของฮูหยินเจียง แม่อย่างนางจะทนมันได้อย่างไรเมื่อได้ยินว่าลูกสะใภ้ในอนาคตดูถูกความอัปลักษณ์ของลูกชาย

——————————————————————–