ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1048 ชานี้เป็นเครื่องบรรณาการ

บทที่ 1048 ชานี้เป็นเครื่องบรรณาการ

บทที่ 1048 ชานี้เป็นเครื่องบรรณาการ

“เสี่ยวหวาน เหตุใดถึงไม่ดื่มเล่า นี่เป็นชาที่ดีที่สุดในตระกูลเจียง ฮูหยินเจียงเห็นใจพวกเรา และบอกว่าชานี้เป็นเครื่องบรรณาการที่จะมอบให้กับฮ่องเต้ โดยปกติแล้วใครก็ดื่มมันไม่ได้” กู้ซินเถากล่าวอย่างภาคภูมิใจ

เมื่อมองไปที่กู้เสี่ยวหวาน มีความหึงหวงและความอิจฉามากมายฉายชัดราวกับกำลังโอ้อวด

แน่นอนว่ามันเป็นสิ่งที่ต้องอวด เพราะในอนาคตนางกำลังจะแต่งงานเข้าตระกูลเจียง

อย่างไรก็ตาม กู้เสี่ยวหวานรู้สึกสงสัยเล็กน้อย ฮูหยินเจียงรับกู้ซินเถาเข้ามาที่ตระกูลเจียงแล้วหรือ?

เป็นสาวรับใช้ไปก่อน

กู้ซินเถาสามารถแบกรับความคับข้องใจครั้งใหญ่ได้หรือ?

นอกจากนี้ ยังมีฮูหยินเจียงซึ่งถูกหลิวเทียนฉือทำแบบนั้นใส่อีก หลิวเทียนฉือจึงถูกนางขับไล่กลับไปที่เมืองหลวง กู้ซินเถาคนนี้ ฮูหยินเจียงจะสามารถกลืนลมหายใจนี้และพากู้ซินเถาเข้าไปได้หรือไม่?

หลังคลอดลูกก็จะได้ยกระดับขึ้น

กู้เสี่ยวหวานหันศีรษะและมองไปที่ทิวทัศน์รอบ ๆ นอกจากกำแพงที่ชำรุดทรุดโทรมแล้ว ในศาลาเล็ก ๆ แห่งนี้ก็ดูดีเช่นกัน

ศาลากลางทะเลสาบเป็นศาลาแปดเหลี่ยม เสาใหญ่ทั้งสี่เสาแกะสลักลวดลายต่าง ๆ มองดูแล้วสวยงามเหมือนจริง

กู้เสี่ยวหวานดูเหมือนจะเงยหน้าขึ้นมองเหนือหัวของนาง จากนั้นมองไปที่ลวดลายแกะสลักบนนั้น ใบหน้าของนางดูสงบนิ่ง

นางหันศีรษะไปมองถ้วยชาที่ร้อนระอุอยู่ตรงหน้า จิตใจของนางก็รู้สึกบางอย่าง

“ตระกูลเจียงร่ำรวยและมีอำนาจ แม้ว่าในเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ แต่ก็ยังมีข่าวลือเช่นนี้ มันช่างน่าทึ่ง เพียงแค่มองไปที่ชานี้ก็จะสัมผัสได้ถึงศักดิ์ศรีของตระกูลเจียงในต้าชิง และยังสามารถดื่มชาที่ขุนนางในวังดื่มได้อีก” กู้เสี่ยวหวานพูดอย่างอิจฉา คำพูดของนางดูเหมือนจะแฝงไปด้วยความอิจฉา

เมื่อได้ยินกู้เสี่ยวหวานยกย่องชื่อเสียงของตระกูลเจียง กู้ซินเถาก็รู้สึกภูมิใจมาก เมื่อมองไปที่ท่าทางอิจฉาของกู้เสี่ยวหวาน นางก็รู้สึกมีความสุขเล็กน้อย

“ใช่ไหมล่ะ ตระกูลเจียงเป็นตระกูลอันดับหนึ่งในเมืองหลิวเจีย” กู้ซินเถาไม่รู้ว่าคำพูดของกู้เสี่ยวหวานหมายถึงอะไร และคิดว่านางกำลังยกย่องตระกูลเจียงที่ร่ำรวย จึงพูดอย่างมีชัย “เสี่ยวหวาน แม้ว่าตอนนี้เจ้าจะเป็นเสี้ยนจู่ที่ฮ่องเต้แต่งตั้ง แต่ไม่ว่าเจ้าจะเปรียบเทียบอย่างไรก็ไม่สามารถเปรียบเทียบกับตระกูลเจียงที่มีมานานหลายทศวรรษได้ ไม่เพียงแต่ในเมืองหลิวเจียเท่านั้น แต่ในเมืองรุ่ยเสียนและแม้แต่ในต้าชิงทั้งหมด ทุกคนต่างก็รู้ว่าตระกูลเจียงมีชื่อเสียง”

กู้เสี่ยวหวานพยักหน้าด้วยความอิจฉา ดูเหมือนจะเห็นด้วยกับสิ่งที่กู้ซินเถาพูด แต่กลับไม่ดื่มชาตรงหน้าแม้แต่น้อย

ฮูหยินเจียงเดินมาในเวลานี้และไม่รู้ว่าเมื่อครู่นางกำลังอธิบายอะไรให้มามาเหลิ่งฟัง หลังจากอธิบายแล้วนางก็เดินตรงมาด้วยใบหน้าที่มีความสุขมาก “ได้ยินมาว่าหญิงสาวที่สวนด้านหน้าต้องการมาดูดอกบัวที่นี่ ในที่แห่งนี้ของข้ามีดอกไม้ที่ต้องการตลอดทั้งปี ดอกบัวขนาดใหญ่นี้ดูแล้วเพลินตาเพลินใจจริง ๆ หรือข้าควรจะให้มามาเหลิ่งไปเชิญทุกคนที่สวนหน้าบ้านมาชมดอกไม้ ข้าจะไปจัดการสักหน่อย”

ใบหน้าของฮูหยินเจียงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม และดูไม่ได้มีเจตนาร้ายเมื่อนางพูดคุยกับกู้เสี่ยวหวาน

กู้เสี่ยวหวานยิ้มขอบคุณฮูหยินเจียงสำหรับการต้อนรับของนาง

จากนั้นนางก็ชี้ไปที่ถ้วยชาข้างหน้าแล้วพูดว่า “เสี้ยนจู่ ชานี้ซินเถาอาจจะอธิบายได้ไม่ชัดเจนพอ ชานี้เป็นชาที่ดีและเหมาะสำหรับผู้หญิง มันไม่เพียงบำรุงหยินและทำให้ปอดชุ่มชื่นเท่านั้น มันยังบำรุงผิวพรรณให้สวยงามได้ด้วย สิ่งนี้จึงเป็นการบำรุงที่ดี”

กู้เสี่ยวหวานยิ้ม ชี้ไปที่ถ้วยชาตรงหน้าฮูหยินเจียงและพูดว่า “สิ่งนี้มีผลเช่นนี้ เสี่ยวหวานไม่กล้าดื่มคนเดียวหรอก ทำไมฮูหยินเจียงไม่มาดื่มด้วยกันล่ะ หรือจะรออีกหน่อยเมื่อคุณหนูเหล่านั้นมาก็เชิญทุกคนมาดื่มด้วยกันเพื่อที่พวกเราจะได้เปิดโลก และรู้ว่าพวกขุนนางในวังกำลังดื่มอะไรอยู่”

หลังจากกู้เสี่ยวหวานพูดจบ นางก็มองไปที่ฮูหยินเจียงอย่างคาดหวัง

รอยยิ้มบนใบหน้าของฮูหยินเจียงค้างไปชั่วขณะ นางมองไปที่กู้ซินเถาอย่างผิดปกติ แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “นี่เป็นสิ่งที่ดี แน่นอนว่าทุกคนต้องการดื่ม ดังนั้นข้าจะดื่มก่อนและไปเตรียมตัว ซินเถา เจ้าเป็นเจ้านายของตระกูลเจียง เจ้าต้องปฏิบัติต่อเสี้ยนจู่อย่างดี ถ้าเจ้าทำงานได้ดี ข้าจะให้รางวัลอย่างงาม”

เมื่อกู้ซินเถาได้ยินคำพูดของฮูหยินเจียง นางก็ลุกขึ้นยืนอย่างปลื้มใจ ใบหน้าของนางแดงระเรื่อและพูดอย่างรวดเร็วว่า “อย่ากังวลเลยฮูหยิน ข้าจะปฏิบัติต่อน้องเสี่ยวหวานอย่างดี และจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง”

กู้ซินเถาคนนี้อาจไม่ได้คาดหวังว่าฮูหยินเจียงจะบอกว่านางเป็นเจ้านายของตระกูลเจียง ใบหน้าของนางแดงขึ้นด้วยความตื่นเต้น

แม้ในขณะที่นางพูด นางก็สั่นสะท้านเล็กน้อยราวกับว่านางได้รับความโปรดปรานมากมาย

กู้เสี่ยวหวานเฝ้าดูฮูหยินเจียงดื่มชาต่อหน้านางด้วยรอยยิ้มที่อธิบายไม่ได้

เป็นเพียงสาวใช้เท่านั้น กู้ซินเถาคนนี้จริง ๆ เลย เมื่อมีคนตบนาง นางก็ตอบกลับอย่างอ่อนหวาน

หลังจากที่กู้เสี่ยวหวานเห็นฮูหยินเจียงดื่มชาต่อหน้านาง กู้ซินเถาก็ดื่มด้วย และตอนนี้ชาที่อยู่ตรงหน้านางก็ยังเต็มอยู่

ฮูหยินเจียงมองไปที่กู้เสี่ยวหวานอย่างคาดหวังและพูดว่า “เสี้ยนจู่ ชานี้รสชาติดีจริง ๆ แต่เจ้าต้องรีบชิม ถ้าเย็นกว่านี้รสชาติจะไม่ดี”

กู้เสี่ยวหวานยิ้มและพยักหน้า หยิบชาตรงหน้านางแล้วดื่ม หลังจากดื่มเสร็จก็วางถ้วยลงและพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ “รสชาติดีจริง ๆ สมกับที่ขุนนางในวังดื่ม ถ้าคุณหนูที่มาชมดอกบัวเหล่านั้นมาก็ให้พวกนางได้ลิ้มลองด้วย”

เมื่อเห็นว่ากู้เสี่ยวหวานดื่มชาต่อหน้านาง ฮูหยินเจียงก็แสดงรอยยิ้มที่อธิบายไม่ได้ออก “นั่นเป็นเรื่องธรรมดา นี่คือชาที่เป็นเครื่องบรรณาการให้ราชสำนัก หากเสี้ยนจู่ต้องการดื่มมากกว่านี้ ข้าก็ยังพอมีอยู่บ้าง เมื่อคุณหนูเหล่านั้นมาก็จะมีคนชงให้พวกนาง”

หลังจากพูดจบ ฮูหยินเจียงได้ให้คำแนะนำแก่กู้ซินเถาเป็นเวลานาน ทุกคำต่างบอกว่าต้องดูแลและสร้างความบันเทิงให้กับเสี้ยนจู่ ดวงตาของนางจ้องมองกู้เสี่ยวหวานเป็นครั้งคราวและปรากฏรอยยิ้มพอใจ และหลังจากที่กู้ซินเถาพยักหน้าเห็นด้วยซ้ำ ๆ

สาวใช้ที่อยู่ข้างหลังนางก็เดินตามไปทันที

ชั่วเวลาเพียงพริบตา กู้ซินเถากับกู้เสี่ยวหวานก็ถูกทิ้งไว้ตามลำพัง

——————————————————————–