ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1004 พวกเรามายุติเรื่องนี้กันเถอะ

บทที่ 1004 พวกเรามายุติเรื่องนี้กันเถอะ

บทที่ 1004 พวกเรามายุติเรื่องนี้กันเถอะ

เรื่องของเจียงอวิ้นหลิ่วยังไม่ได้รับการแก้ไข ดังนั้นเขาจึงไม่สนใจกู้ฉวนลู่อีกต่อไป

ในขณะนี้ กู้ฉวนลู่ตื่นตระหนกอย่างสมบูรณ์

ความอิ่มเอมใจจากเมื่อก่อนอยู่ที่ไหนกัน

เขารู้สึกราวกับกินระเบิดเข้าไปข้างในใจ ไม่รู้ว่าเมื่อไรสิ่งนี้จะระเบิดเขาออกเป็นชิ้น ๆ

กู้ฉวนลู่เข้าใจว่า หากกู้เสี่ยวหวานไปที่เมืองหลวงเพื่อยื่นเรื่องร้องเรียนและพบว่าใครอยู่เบื้องหลังของเรื่องนี้ ชีวิตของกู้จือเหวินก็จะจบลง

ถ้าเขารู้ว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นเช่นนี้ เขาคงไม่เห็นด้วยที่จะสลับคะแนนของกู้หนิงอันตั้งแต่แรก

เส้นทางอาชีพในอนาคตของกู้จือเหวินจะหายไป เขาจะถูกห้ามไม่ให้สอบตลอดชีวิต และจะไม่สามารถเป็นขุนนางได้อีกตลอดไป

มีเพียงกู้ฉวนลู่และเจียงอวิ้นหลิ่วเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้ และแม้แต่กู้จือเหวินก็ไม่รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้

เรื่องแบบนี้ไม่สามารถบอกบุคคลที่สามได้ ยิ่งมีคนรู้เยอะ โอกาสที่จะถูกเปิดเผยก็ยิ่งสูงขึ้น ดังนั้นกู้ฉวนลู่จึงปล่อยให้กู้จือเหวินเข้าใจมาโดยตลอดว่าการที่เขาเป็นซิ่วไฉได้ก็เพราะความสามารถของเขา

ซุนซื่อยังไม่รู้ความจริงนี้ นางรู้เพียงว่ากู้ฉวนลู่ขอให้กู้จือเหวินแสร้งทำเป็นป่วยหนักเพื่อให้กู้เสี่ยวหวานได้รับบทเรียน

ทุกคนในครอบครัวใหญ่ตระกูลกู้คิดว่ากู้เสี่ยวหวานไม่พอใจ ถ้าครั้งนี้พวกเขาสามารถทำให้กู้เสี่ยวหวานล้มลงได้

แม้ว่าจะไม่สามารถกำจัดกู้หนิงผิงได้ แต่ก็คุ้มค่าที่จะขังเขาไว้ในห้องขังเป็นเวลาสองหรือสามปี

ดังนั้นสมาชิกของครอบครัวใหญ่ตระกูลกู้จึงมีเห็นตรงกันอย่างมากในความสามารถของพวกเขาต่อโลกภายนอกและกู้จือเหวินหมดสติไปและยังไม่ฟื้นขึ้นมา

ทว่าภายในไม่กี่วัน ท่าทางของกู้ฉวนลู่ได้เปลี่ยนไป

เขาให้กู้จือเหวินออกไปข้างนอก ยิ่งมีคนมากเท่าไรก็ยิ่งดีเท่านั้น

กู้จือเหวินพบว่ามันแปลก กู้หนิงผิงยังอยู่ในคุกและยังไม่มีการลงโทษ ดังนั้นเขาจึงเต็มไปด้วยความสงสัย

เช่นเดียวกับซุนซื่อและกู้ซินเถา ทำไมถึงหยุดแสร้งทำในเมื่อทำมาครึ่งทางแล้ว?

กู้ฉวนลู่ไม่กล้าบอกความจริง ดังนั้นเขาจึงพูดได้เพียงว่า “เมื่อคืนนี้ น้องรองมาเข้าฝันข้า โดยบอกว่าข้าโหดร้ายเกินไปที่จะปฏิบัติต่อลูกชายของเขาแบบนี้ หากกู้หนิงผิงเป็นอะไรขึ้นมา ถึงเวลานั้นเขาจะไม่ยอมปล่อยข้าไป”

สิ่งที่กู้ฉวนลู่พูดนั้นน่าเศร้า และถอนหายใจราวกับว่าเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดเสียเต็มประดา

ซุนซื่อ กู้จือเหวิน และกู้ซินเถาต่างก็งงงวยเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นว่ากู้ฉวนลู่มีท่าทางแน่วแน่และไม่เต็มใจ แม้ว่าพวกเขาจะไม่มีความสุข แต่ก็ไม่มีใครกล้าที่จะขัดสิ่งที่กู้ฉวนลู่พูด

ดังนั้น กู้จือเหวินจึงปรากฏตัวในเมืองที่วุ่นวายทันที

ที่ไหนคนเยอะ เขาก็จะไปอยู่ตรงนั้น

ซุนซื่อ กู้ซินเถา และกู้จือเหวินกำลังเดินไปบนถนนรอบ ๆ เมืองด้วยกัน

แม้ว่าจะยังมีรอยฟกช้ำบนใบหน้าของกู้จือเหวิน แต่เมื่อมองไปที่เรี่ยวแรงของเขา ร่างกายของเขาก็ดีขึ้นมากราวกับคนที่ไม่ได้เจ็บไข้ได้ป่วย

ข่าวที่ว่ากู้จือเหวินสบายดีนั้นรวดเร็วราวกับติดปีก มันแพร่กระจายไปทั่วเมืองหลิวเจียและไปถึงหูของกู้เสี่ยวหวาน

ฉือโถวเห็นกู้จือเหวินเดินอย่างมีชีวิตชีวาในเมืองด้วยตาของเขาเอง กู้จือเหวินกับซุนซื่อพูดคุยและหัวเราะอย่างมีความสุข ดังนั้นเขาจึงกลับไปที่สวนกู้ทันทีและบอกเรื่องนี้กับกู้เสี่ยวหวาน

กู้เสี่ยวหวานกำลังรอข่าวอยู่ที่บ้านอย่างใจจดใจจ่อ

หลี่ฝานส่งจดหมายจากเมืองหลวงซึ่งกล่าวถึงเรื่องของกู้หนิงผิงโดยเฉพาะ และเสนอแนวทางแก้ปัญหาให้กู้เสี่ยวหวาน

ล่องูออกจากรู

แต่ในจดหมายของหลี่ฝาน เขายังกล่าวถึงขุนนางระดับสูงคนนั้นโดยเฉพาะ โดยบอกว่าตัวเองคุ้นเคยกับเขามาก และถ้ากลอุบายของกู้เสี่ยวหวานใช้ไม่ได้ เขาจะเขียนคำร้องโดยตรงในเมืองหลวง

แม้ว่าเรื่องนี้อาจไม่มีผลลัพธ์ใด ๆ หรืออาจไม่มีหลักฐานเกี่ยวกับการฉ้อโกงของกู้จือเหวิน แต่ก็ยังเป็นไปได้ที่จะทำให้ชื่อเสียงของเขาเสียหายและทำให้ผู้คนสงสัย

แน่นอนว่างูแทบรอไม่ไหวที่จะออกมา

กู้เสี่ยวหวานรู้สึกโล่งใจหลังจากฟังสิ่งที่ฉือโถวพูดเกี่ยวกับสิ่งที่เขาเห็นในเมือง

ดูเหมือนว่า สิ่งที่สวีเฉิงเจ๋อพูดว่ากู้ฉวนลู่เป็นคนทำเรื่องนี้ ดูเหมือนจะเป็นเรื่องจริงอย่างแน่นอน

กู้เสี่ยวหวานรู้สึกอึดอัด แต่เมื่อมองไปที่กู้หนิงอัน และเห็นว่ากู้หนิงอันก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกในขณะนี้ นางก็เริ่มวางใจ

ตอนนี้สิ่งสำคัญคือการช่วยเหลือกู้หนิงผิงให้เร็วที่สุด แล้วค่อยพูดถึงส่วนที่เหลือในภายหลัง

“ท่านพี่ ข้าแค่อยากให้หนิงผิงสบายดี เรื่องอื่นข้าไม่สน” กู้หนิงอันดูเหมือนจะสัมผัสได้ว่ากู้เสี่ยวหวานกำลังคิดอะไรอยู่ และทันใดนั้นก็พูดขึ้นอย่างเคร่งขรึม

ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความแน่วแน่

กู้เสี่ยวหวานรู้ว่ากู้หนิงอันหมายถึงอะไร

ตอนนี้นางได้แต่ผงกศีรษะ “ดี”

หากกู้จือเหวินไม่เป็นอะไร กู้หนิงผิงก็จะไม่ถูกลงโทษอย่างร้ายแรง

ขณะที่กู้เสี่ยวหวานต้องการไปที่ศาลาว่าการเพื่อพูดคุยกับลวี่เทาเกี่ยวกับกู้หนิงผิง กู้ฉวนลู่ก็มาหานางโดยไม่คาดคิด

บอกว่าจะประนีประนอมต่อกัน

“เสี่ยวหวาน เจ้าก็คงรู้ว่าวันนั้นข้าโกรธมากที่เขาพูดสิ่งที่ไม่พึงประสงค์มากมาย ตอนนี้กู้จือเหวินหายเป็นปกติแล้ว ดูสิ ข้าจึงมาหาเจ้าทันที เราเป็นครอบครัวเดียวกัน ข้าก็รู้สึกเป็นห่วงจือเหวิน ไม่เช่นนั้นเรามาสิ้นสุดเรื่องนี้กันเถอะ” เมื่อกู้ฉวนลู่บอกว่าจะไม่ไล่ตามเรื่องนี้แล้ว เขาก็มองไปที่กู้เสี่ยวหวานด้วยดวงตาที่สดใส

กู้ฉวนลู่ไม่ได้ติดตามเรื่องของกู้หนิงผิงที่ทำร้ายกู้จือเหวินอีกต่อไป

กู้เสี่ยวหวานก็ไม่ควรติดตามเรื่องของกู้จือเหวินที่ขโมยคะแนนของกู้หนิงอันอีกต่อไป

“หากยังติดตามเรื่องนี้ต่อไปจะไม่เป็นผลดีต่อเราทั้งคู่ หนิงผิงอยู่ในห้องขังมานานแล้ว ดังนั้น อย่าอยู่อีกต่อไปเลย ข้าเคยอยู่ในห้องขังมาก่อน นั่นไม่ใช่สถานที่สำหรับคนที่จะอยู่”

กู้ฉวนลู่ริเริ่มที่จะขอสันติภาพ และกู้เสี่ยวหวานที่ต้องการให้เขาพูดเช่นนั้นอยู่แล้ว ดังนั้นนางจึงตอบตกลงทันที

อย่างไรก็ตาม กู้หนิงอันเป็นคนพยักหน้าก่อน “ถ้าอย่างนั้นเราจะไม่ไล่ตามอีกต่อไป ถ้าท่านปล่อยน้องชายของข้า” แม้ว่ากู้หนิงอันจะรู้สึกไม่สบายใจ แต่ชื่อเสียงของเขาก็ไม่สำคัญเท่ากับความปลอดภัยของน้องชาย

ตราบใดที่กู้หนิงผิงปลอดภัยดี การสอบซิ่วไฉก็ยังสามารถเข้าสอบในปีหน้าได้อีก

“ตกลง ตกลง ตกลง ข้าจะไปที่ศาลาว่าการ ไปหาใต้เท้าลวี่ เสี่ยวหวานไปด้วยกันเถอะ จะได้รับหนิงผิงกลับมาด้วยกันเลย”

เมื่อกู้ฉวนลู่เห็นว่ากู้หนิงอันเป็นคนแรกที่พยักหน้าเห็นด้วย เขาก็ตื่นเต้นขึ้นมา

ตราบใดที่กู้หนิงอันไม่ถือสาความเรื่องการสับเปลี่ยนผลคะแนนของเขากับกู้จือเหวิน มันก็จะเป็นเรื่องง่าย

กู้เสี่ยวหวานและคนอื่น ๆ มาถึงศาลาว่าการด้วยรถม้า

————————————-