ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1003 เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด

บทที่ 1003 เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด

บทที่ 1003 เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด

การค้นหาหลักฐานนี้พังทลายลงไปแล้ว

หลังจากที่สวีเซียนหลินได้ยินสวีเฉิงเจ๋อพูดคำเหล่านี้ เขาก็สามารถคาดเดาทุกอย่างได้

สามารถเปลี่ยนคะแนนของผู้เข้าสอบได้อย่างอย่างเปิดเผยและทำลายหลักฐานทิ้ง กู้ฉวนลู่กำลังมองหาใครที่มีความสามารถที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้?

ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา สวนกู้ถูกปกคลุมไปด้วยความเศร้าโศก

ฉินเย่จือกล่าวว่าเขาจะไปหาสหายของพ่อที่เป็นขุนนางเมื่อครั้งที่พ่อของเขายังมีชีวิตอยู่เพื่อดูว่าเขาสามารถช่วยได้หรือไม่ แต่เขาไม่กลับมาเป็นเวลาสองสามวันแล้ว

นอกจากนี้ยังต้องส่งเงินจำนวนมากให้กับลวี่เทาเพื่อให้เขาดูแลกู้หนิงอัน เขาจะไม่ต้องทนทุกข์ทรมานมากเกินไปในห้องขัง

เมื่อเห็นเงินที่กองอยู่ตรงหน้า ต่อหน้าลวี่เทาจึงตกลงรับปากอย่างดิบดี แต่ในทางกลับกันเพื่อเอาใจตระกูลเจียงทางอ้อม เขาก็เพิกเฉยต่อทุกอย่าง

ไม่กี่วันมานี้ กู้ฉวนลู่ราวกับมีทองคำตกลงมาจากท้องฟ้า เขามีความสุขมากจนไม่สามารถหุบยิ้มได้

อาการบาดเจ็บของกู้จือเหวินเกือบจะหายดีแล้ว ยกเว้นรอยฟกช้ำบนใบหน้าของเขา อย่างอื่นก็ไม่มีอะไรผิดปกติ หมอเหลยได้สั่งยาเพื่อเสริมการไหลเวียนโลหิตและขจัดภาวะเลือดคั่งให้กับกู้จือเหวิน

อย่างไรก็ตาม กู้ฉวนลู่เตือนทุกคนในครอบครัวห้ามเปิดเผยข้อเท็จจริงที่ว่าอาการบาดเจ็บของกู้จือเหวินเกือบจะหายดีแล้ว

นอกจากนี้ เขายังกล่าวกับหมอเหลยว่าให้มาพบกู้จือเหวินตรงเวลาทุกวัน แต่เขาแค่แสร้งมาปรากฏตัวและสร้างภาพลวงตาให้กับโลกภายนอก

ทุกคนมักจะเห็นหมอเหลยไปที่บ้านของตระกูลกู้ทุกเช้าและบ่าย พวกเขาจึงได้แต่คาดเดาในใจว่าอาการของกู้จือเหวินแย่แค่ไหน

ในวันรุ่งขึ้น ความจริงที่ว่ากู้จือเหวินถูกกู้หนิงอันทำร้ายแพร่กระจายไปทั่วเมืองหลิวเจีย

กู้จือเหวินเป็นซิ่วไฉ ในเมืองเล็ก ๆ หายากที่จะมีคนแบบนี้ ดังนั้นจึงได้รับความสนใจเป็นธรรมดา ซิ่วไฉได้รับการคุ้มครองตามกฎหมาย พวกเขาเป็นบัณฑิต ดังนั้นโดยธรรมชาติแล้วพวกเขาควรได้รับความเคารพ

ผู้ที่ทำร้ายบัณฑิตจะถูกคุมขัง โทษเบาสุดคือจำคุก และโทษหนักสุดคือถูกตัดศีรษะ

ทุกคนรออย่างอยากรู้อยากเห็นเรื่องอาการบาดเจ็บของกู้จือเหวิน

ยิ่งไปกว่านั้น คนที่ทำร้ายเขาคือลูกพี่ลูกน้องของกู้จือเหวิน ได้ยินมีว่าตอนที่ถูกทำร้าย ลูกพี่ลูกน้องคนนั้นบอกว่าการที่กู้จือเหวินเป็นซิ่วไฉได้เพราะขโมยคะแนนมา

อย่างไรก็ตาม นี่เป็นเพียงการคาดเดาของผู้คนเท่านั้น

ใครจะรู้เล่าว่ามีเงื่อนงำใดอยู่ในนั้น

หมอเหลยไปที่บ้านของตระกูลกู้วันละสองครั้ง โดยนำยาและสะพายกล่องยาบนหลัง ท่าทางเร่งรีบและมักมีสีหน้าไม่สู้ดีอยู่เสมอ

นอกจากนี้ กู้ฉวนลู่ก็ออกมาพบหมอเหลยด้วยความเศร้าโศกและความโกรธ ดูเหมือนว่ากู้จือเหวินอาการแย่มาก

ในช่วงเวลานี้ไม่เห็นกู้ซินเถาออกมาข้างนอก เกรงว่านางอยู่ที่บ้านเพื่อดูแลพี่ชายของนาง

เมื่อคำพูดที่ว่าอาการเจ็บปวดของกู้จือเหวินร้ายแรงรู้ไปถึงหูของกู้เสี่ยวหวาน กู้เสี่ยวหวานก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว

หากกู้จือเหวินเป็นอะไรไปจริง ๆ เกรงว่า…

เมื่อนึกถึงกู้หนิงผิงในห้องขัง หัวใจของกู้เสี่ยวหวานเจ็บปวดราวกับโดนมีดกรีดจนเป็นแผล

เมื่อนึกถึงกู้จือเหวินที่ขโมยคะแนนของกู้หนิงอัน นางก็อยากจะสับกู้ฉวนลู่ให้แหลกละเอียดเป็นชิ้น ๆ

การกระทำของพวกเขาจะมากเกินไปแล้ว

สวีเฉิงเจ๋อจะมาที่สวนกู้ทุกวัน หนึ่งคือเพื่อพบกู้เสี่ยวหวาน และสองคือเพื่อคิดหาทางกับกู้เสี่ยวหวาน

แต่หลังจากครุ่นคิดอยู่นานก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหนดี

หากไม่มีเอกสารก็จะไม่มีหลักฐานการสับเปลี่ยนคะแนน กู้หนิงผิงทำร้ายคนและคนนั้นยังเป็นซิ่วไฉ ในตอนนี้อาการของกู้จือเหวินก็ไม่แน่นอนอีก

เรื่องของกู้หนิงผิงช่างเป็นเรื่องที่น่าเป็นห่วงจริง ๆ

สวีเซียนหลินพยายามหาทางไกล่เกลี่ยกับลวี่เทา เขาเชิญลวี่เทาและกู้ฉวนลู่มาหารือ

แต่ลวี่เทารับเงินและคำตอบก็คือ กู้ฉวนลู่ไม่เต็มใจที่จะออกมาข้างนอกเพราะลูกชายที่รักของเขาป่วย และเขาไม่เห็นด้วยกับเงื่อนไขการคืนดีของกู้เสี่ยวหวาน และกู้หนิงผิงต้องจ่ายด้วยราคาที่เท่าเทียม

เมื่อทุกคนตกอยู่ท่ามกลางความสูญเสีย ทันใดนั้นสิ่งต่าง ๆ ก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

กู้ฉวนลู่ไม่ว่างและเขาไม่ได้อยู่ในบ้าน การกระทำนี้บ่อยขึ้นเรื่อย ๆ

เขาออกแต่เช้าและกลับดึกดื้นทุกวัน และสีหน้าของเขาน่าเกลียดมาก

เช่นเดียวกับเจียงอวิ้นหลิ่ว ในเวลานี้บ้านตระกูลเจียงกลายเป็นความสับสนอย่างอธิบายไม่ได้

ฮูหยินเจียงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เดิมทีเจียงอวิ้นหลิ่วจะใช้เวลาหลายวันในการเดินทางไปมาและแต่ละครั้งจะกลับมาด้วยอารมณ์ดี

แต่เมื่อกลับมาสองสามวันมานี้ เขากลับรีบร้อนราวกับว่ามีอะไรเกิดขึ้น

นอกจากนี้เขายังระบายอารมณ์โกรธหลายครั้งติดต่อกันในห้องหนังสือ ฮูหยินเจียงเห็นความผิดปกติของเจียงอวิ้นหลิ่วจึงรู้สึกแปลกใจมาก

ในช่วงเวลานี้ เจียงอวิ้นหลิ่วรู้สึกรำคาญมาก

ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับราชสำนัก แต่พวกเขาส่งคนไปตรวจสอบการลักลอบขายเกลืออย่างลับ ๆ

แม้ว่าไม่เปิดเผย แต่หลิวฉงหร่านก็แอบให้คนมาส่งจดหมายลับถึงเขา โดยบอกให้เขาระวังตัวมากขึ้นและเช็ดก้นให้สะอาด

สิ่งนี้เกิดขึ้นกะทันหันจนแม้แต่หลิวฉงหร่านก็ยังตั้งตัวไม่ทัน

ในวันแรก เขารายงานเรื่องการลักลอกขายเกลือต่อฮ่องเต้ และฮ่องเต้ก็ชมเชยที่เขาปราบปรามการลักลอบขายเกลือเป็นอย่างดี ในวันที่สอง เขาได้ยินว่าฮ่องเต้แอบส่งคนไปยังที่ต่าง ๆ เพื่อตรวจสอบ

หลิวฉงหร่านกลัวมากจนหัวใจของเขาแทบจะเด้งออกจากอก เขาหวาดกลัวจนแทบจะกระอักเลือดตาย

และสั่งให้เดินทางแปดร้อยลี้ภายในวันเดียวเพื่อไปส่งจดหมายลับ

เมื่อเจียงอวิ้นหลิ่วได้รับจดหมายฉบับนั้น เหงื่อเย็นเฉียบก็ไหลออกมาเพราะความหวาดกลัว และสั่งให้คนรอบตัวเขาจัดการกับเรื่องที่เหลือโดยเร็วที่สุด พร้อมทั้งซ่อนสมุดบัญชีทั้งหมดไว้ให้ดี จากนั้นเขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

แต่ก่อนที่เขาจะได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก กู้เสี่ยวหวานก็ไปที่เมืองหลวงเพื่อฟ้องร้องต่อราชสำนัก

ได้ยินมาว่ามีคนพิเศษจากเมืองหลวงแนะนำนางให้รู้จักกับเจ้าหน้าที่อาวุโสระดับสาม และส่งจดหมายรับรองให้นางด้วย กู้เสี่ยวหวานจะไปเมืองหลวงในอีกไม่กี่วัน

เมื่อกู้ฉวนลู่ได้ยินสิ่งนี้ เขาก็เกิดความรู้สึกกระวนกระวายขึ้นทันที

หากมีคนมาตรวจสอบจริง ๆ คะแนนของกู้จือเหวินและกู้หนิงอันที่สลับกัน แม้ว่าจะไม่มีหลักฐานทางกายภาพ

ถ้าคนที่มาได้รับคัดเลือกตอนนั้น

เช่นนั้น

กู้ฉวนลู่กลัวแทบตาย ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงไปหาเจียงอวิ้นหลิ่วเพื่อหารือเกี่ยวกับวิธีป้องกันไม่ให้กู้เสี่ยวหวานไปที่เมืองหลวง

ทว่าเมื่อเร็ว ๆ นี้เจียงอวิ้นหลิ่วยุ่งมากจนไม่มีเวลาดูแลกิจการของเขา ส่วนเรื่องของกู้ฉวนลู่นั้น สำหรับเจียงอวิ้นหลิ่วแล้วมันเป็นเพียงเรื่องที่เล็กพอ ๆ กับงาและถั่วเขียว ถ้าเขาถูกพบจริง ๆ เจียงอวิ้นหลิ่วไม่มีส่วนได้ส่วนเสีย หากเลวร้ายที่สุดก็จะผลักเรื่องทั้งหมดนี้ไปให้กู้ฉวนลู่

————————————-