จอมเวทอหังการ - ตอนที่ 173

บทที่ 173: สมาคมนักล่าของนครเซี่ยงไฮ้!

โม่ฝานเดินออกมาจากห้องสมุดด้วยอารมณ์ที่เปี่ยมไปด้วยความสุข

แม้ว่าเขายังมีเวลาล้นเหลือสำหรับการไปสู่ระดับสูงสุด แต่กำไรที่เขาได้รับจากการประลองในครั้งนี้ค่อนข้างจะมากพอสมควร

อธิการบดีเซียวนั้นรู้ดีว่าโม่ฝานต้องการอะไร การที่เขาได้เปลี่ยนทรัพยากรบางอย่างนั้นก็เพื่อที่มันจะได้เป็นประโยชน์กับโม่ฝานมากที่สุดเพื่อการใช้สอยอย่างคุ้มค่า!

วันหนึ่งเมื่อโม่ฝานแข็งแกร่ง เขาไม่จำเป็นจะต้องเกรงกลัวความยากจนอีกต่อไป ซึ่งสิ่งที่เซียวได้กล่าวกับโม่ฝานในก่อนหน้านี้ว่า เมื่อวันหนึ่งเขาอยู่ในระดับสูงสุดจำนวนเงินจะไม่สำคัญอีกต่อไป เม็ดเงินกว่าล้านจะเข้าสู่กระเป๋าของเขาอย่างง่ายดาย!!!

“ธาตุไฟของฉันตอนนี้คืออัคคีกุหลาบ ซึ่งมูลค่าของมันในตลาดอยู่ราวๆยี่สิบล้านหยวน สองล้านหยวนที่ฉันมีในตอนนี้ใกล้เคียงที่จะสามารถซื้อเมล็ดอสนีวิญญาณได้ เฮ้อ… เมล็ดอสนีนั้นแพงจริงๆสินะ หรือว่าฉันควรจะใช้เงินนี้เพื่อปรับปรุงคุณภาพการเป็นอยู่ของฉันซะก่อนดีล่ะ?” โม่ฝานคิดกับตนเองอย่างคร่ำครวญ

โม่ฝานไม่ต้องการที่จะอาศัยอยู่ในเขตชานเมืองที่รกร้างเช่นนั้นอีกต่อไป ยิ่งไปกว่านั้นในตอนนี้ซินเซียได้เข้าสู่สถาบันเจ้อเจียงที่มีชื่อเสียงในเมืองนั้นๆแล้ว แต่ทว่าเธอไม่สามารถไปไหนมาไหนได้สะดวกนัก เธอจำเป็นจะต้องมีคนคอยดูแลเธอสักคนเพื่อความสะดวก

เขาวางแผนสำหรับอนาคตอันยาวไกลของตนเมื่อร่ำรวยขึ้น เขาต้องการที่จะจ้างคนคุ้มครองซินเซียเพื่อไม่ให้ใครมาทำร้ายเธอได้อีก ความสวยงามของเธอจะต้องถูกเก็บไว้อย่างดีที่สุด!

แต่ในตอนนี้เขาจำเป็นจะต้องอาศัยอยู่ในหอพักของสถาบันเพราะตนเป็นเพียงนักศึกษาใหม่ จำเป็นจะต้องทำตามกฏไปเท่านั้น

ในปีที่ผ่านมาเขาตัดสินใจที่จะเข้าเรียนในสถาบันเพื่อที่จะเข้าพักในหอพัก แม้ว่าคนในห้องพักจะไม่ได้รบกวนซึ่งกันและกันมากนัก แต่การจะทำอะไรบางอย่างก็ยังคงไม่สะดวกสบายอยู่ดี ตัวอย่างเช่นจ้าวหม่าหยันที่จำเป็นจะต้องออกไปพักที่โรงแรมด้านนอกใกล้ๆสถาบันอยู่บ่อยครั้ง เนื่องจากเขาไม่สามารถพาหญิงสาวเข้ามาร่วมนอนด้วยภายในห้องพักของสถาบันได้…

คราวนี้อธิการบดีเซียวมอบคำแนะนำที่ยอดเยี่ยมให้กับโม่ฝาน!

เขาเอาใจใส่ในการฝึกฝนของโม่ฝานอย่างมาก การเลือกทรัพยากรที่คุ้มค่าและสิ่งต่างๆทำให้ การฝึกฝนนั้นจะเพิ่มพูนขึ้นอย่างแข็งแกร่งที่สุดเมื่อได้รับการต่อสู้จริง!

หลังจากที่โม่ฝานได้เห็นนักเวทระดับมัชฌิมแห่งตระกูลตงฟางพ่ายแพ้หลังจากได้ต่อสู้กับเฉาเห่อ ทั้งหมดนั้นขาดประสบการณ์ในการต่อสู้จึงได้เพลี่ยงพล้ำถูกห่อและกลายเป็นศพ ตอนนี้โม่ฝานจำเป็นจะต้องมองถึงประสบการณ์การต่อสู้ให้จริงจังมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม

ไม่ว่าความสามารถจะสูงส่งหรือมีทักษะอะไรมากแค่ไหน แต่สิ่งที่จำเป็นที่สุดในการเอาชีวิตรอดคือทักษะการต่อสู้! หลังจากที่โม่ฝานไตร่ตรองเรื่องนี้อย่างถี่ถ้วนแล้ว เขาตระหนักได้ทันทีว่าตนเองจะต้องกลับเข้าสู่สมาคมนักล่าอีกครั้ง!

——

ในสถาบันแม้ว่าเขาจะได้ต่อสู้กับนักเรียนคนอื่นๆเพื่อสร้างเสริมประสบการณ์ของตนเอง แต่ทว่ามันก็ยังไม่เพียงพอที่จะแข็งแกร่ง การแข่งขันกับเพื่อนร่วมสถาบันมักจะเต็มไปด้วยกฏและความปลอดภัยอย่างมาก ทุกคนเพียงแค่เข้าร่วมการแข่งขันแต่ทว่าไม่ได้สู้กันจริงๆ! มันต่างจากเหตุการณ์ต่อสู้จากศัตรูอย่างสมบูรณ์ การต่อสู้กับศัตรูนั้นเป้าหมายของทั้งสองฝ่ายคือจัดการปลิดชีพของอีกฝ่ายเท่านั้น!!! การต่อสู้ที่ถูกเดิมพันด้วยความเป็นหรือตายจะสามารถสร้างประสบการณ์และเพิ่มทักษะได้อย่างดีเยี่ยม!

และยิ่งไปกว่านั้นสมาคมนักล่าจะทำให้เขามีรายได้เพิ่มอีกด้วย นี่ถือว่าเป็นกำไรที่งดงาม!!!

ถ้าหากว่าเป็นไปได้ เขาอยากจะครอบครองเมล็ดอสนีดูสักครั้ง ถ้าหากเขาทำได้ธาตุหลักทั้งสองของเขาจะแข็งแกร่งจนไร้ใครเทียบเทียม! วิธีการนี้ยอดเยี่ยมที่สุดสำหรับเขาในตอนนี้

——

“โม่ฝาน นายกำลังจะไปไหนน่ะ? วันนี้ฉันเรียกหญิงสาวสองสามคนจากสาขาธาตุน้ำมาที่นี่ พวกเธอสวยและอยู่ในสเปคของนายเลยล่ะ! อีกอย่างที่ฉันจะบอกก็คือฉันไม่สามารถรับมือกับพวกเธอทั้งหมดได้…” จางปิงกู่ตะโกนออกมาในทันทีเพื่อต้องการจะให้โม่ฝานหยุดยืนอยู่ตรงนี้ก่อน

“ฉันเบื่อๆน่ะ เลยคิดว่าจะออกไปเดินตลาดสักหน่อย” โม่ฝานตอบกลับอย่างเฉยเมย

แต่ความสนใจของเขาที่มีต่อหญิงสาวธาตุน้ำก็ยังคงเปี่ยมล้นในหัวใจ แต่ทว่าเขารู้ดีว่านี่คือแผนของจางปิงกู่ซึ่งอยากจะล้วงเอาความลับของเขาไป อีกทั้งเขาเกรงว่าหญิงสาวที่โฆษณาว่าสวยอาจจะไม่ได้สวยสมคำดังกล่าว เช่นนี้เขาจึงคิดที่จะไปยังสมาคมนักล่าแทน

ถ้าหากว่าคนที่พยายามจะหยุดเขาเป็นจ้าวหม่าหยัน โม่ฝานอาจจะคิดดูอีกที!

——

สมาคมนักล่าในเมืองแห่งนี้ตั้งอยู่ในพื้นที่ของตระกูลลู่ ซึ่งตระกูลใหญ่ในนครเซี่ยงไฮ้นั้นมักจะสร้างตึกเป็นของตนเอง

โม่ฝานมาถึงที่นี่และไม่ได้รีรอแต่อย่างใด เขาพุ่งตรงขึ้นไปยังชั้นสิบห้าของตึกอย่างรวดเร็ว

ห้องโถงหลักของสมาคมนักล่าอยู่ที่นี่ ตึกใหญ่เช่นนี้มีลิฟท์ถึงสิบห้าตัวสำหรับใช้งาน การดำรงชีวิตของบุคคลที่นี่เป็นไปอย่างราบรื่นและสะดวกสบายอย่างมาก

ทั่วทั้งห้องมีจอขนาดใหญ่ติดเรียงรายไว้โดยรอบ แต่ละคนที่ยืนนำเสนออยู่หน้าจอกำลังพูดถึงตัวเลขผลประโยชน์ต่างๆของกลุ่มตนอย่างขมักเขม้น พวกเขาพยายามจะดึงดูดนักเวทเข้าร่วมทีมอย่างแข็งขัน

กล่าวได้ว่าห้องโถงของสมาคมนักล่าภายในนครเซี่ยงไฮ้แห่งนี้เป็นสถานที่ที่กว้างที่สุดและใหญ่ที่สุด ทุกสิ่งอย่างครบวงจรและหรูหรา สะดวกครบครัน ราคาค่าหัวระดับประเทศมักจะมาปรากฏอยู่ที่นี่บ่อยครั้ง พวกเขาล้วนแต่ให้นักล่าภายในสมาคมเลือกสรรงานกันได้อย่างเต็มใจชอบ

ด้วยสถานะที่เป็นนักเรียนกำลังศึกษาอยู่ในสถาบัน มันเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะออกไปทำงานในป่าใหญ่ซึ่งเต็มไปด้วยอสูรร้าย เขาไม่สามารถออกเดินทางหลายวันหลายเดือนได้

นอกจากนี้เขายังชื่นชอบที่จะกำจัดอสูรที่หลบซ่อนอยู่ในเมืองอย่างมาก นครเซี่ยงไฮ้นี้กว้างใหญ่และมันควรจะเต็มไปด้วยอสูรมากมายกำลังหลบซ่อนตัวปะปนกับคนในเมือง อะไรกันที่ทำให้เขายอมร่วมเป็นทีมผู้บังคับใช้กฏหมายภายในเมืองบ่อ? ถ้าหากว่าเขามีหนทางที่จะก้าวต่อไป ภายในนครเซี่ยงไฮ้แห่งนี้เขาก็อยากที่จะเข้าร่วมมันด้วยเช่นกัน!

แต่ด้วยวิธีเช่นนี้ ชีวิตของเขาจะวนเวียนอยู่กับอสูรเวทและสัตว์ประหลาดมากมาย เขาก็คงจะสวนทางกับหญิงสาวอยู่บ่อยๆ คงไม่ได้พบเจอกับสิ่งรื่นเริงมากมายนัก แต่ทว่าการฝึกฝนตนเองนั้นสำคัญกว่า ไม่ว่าอย่างไรเงินและทักษะการเอาชีวิตรอดนั้นเป็นที่หนึ่งในชีวิตเสมอ แล้วทำไมเขาจะต้องละเลยกับเรื่องตรงนี้ด้วยล่ะ?

—

“สวัสดีค่ะ ทางเราต้องขอแจ้งท่านว่าคุณจะต้องได้รับตำแหน่งของนักล่ามาก่อนเพื่อที่จะสมัครเข้าร่วมกับทีมล่าอสูรภายในเมือง ตามข้อมูลที่คุณได้แจ้งไว้ก่อนหน้านี้คือประสบการณ์ภายในเมืองบ่อ แต่ทว่ายังมีบางอย่างที่คุณขาดอยู่เล็กน้อยสำหรับการเข้าร่วมทีมนักล่าภายในนครเซี่ยงไฮ้” พนักงานกล่าวกับโม่ฝานอย่างมีชั้นเชิงและเต็มไปด้วยความน่าเชื่อถือ

“แล้วผมต้องทำอย่างไรบ้าง?” โม่ฝานถามกลับ

“คุณจะต้องทำภารกิจและมันจะต้องเสร็จสิ้นโดยสมบูรณ์! ทางเรามีแผนกที่จะช่วยหาภารกิจให้กับคุณและการบันทึกคะแนนเพื่อสะสมแต้ม เมื่อคุณมีคะแนนเพียงพอแล้ว ชื่อของคุณจะได้รับการโปรโมตจากเราโดยอัตโนมัติ จากข้อมูลที่คุณแจ้งมาในก่อนหน้านี้คือภารกิจในเมืองบ่อของคุณทำให้คุณมีคะแนนอยู่ที่เจ็ดร้อยแปดสิบห้าคะแนน ซึ่งในตอนนี้คุณยังขาดคะแนนอยู่เก้าพันสองร้อยสิบห้าคะแนนในการเข้าร่วมทีมสมาคมนักล่า!” หญิงสาวกล่าวตอบอย่างนุ่มนวล

นี่มันเรื่องบ้าอะไร!!!

นี่มันหมายความว่าอะไร? มันคือการที่ฉันยังเป็นเพียงลูกไก่น้อยที่ยังห่างไกลจากการเป็นมือใหม่ด้วยซ้ำ!

“ผมรู้สึกว่าผมมีความสามารถมากพอที่จะจัดการกับอสูรเวทต่างๆได้ยอดเยี่ยมกว่าคะแนนนั้นมาก มันมีทางอื่นอีกไหม?” โม่ฝานถามออกไป

“ไม่ว่าอย่างไรคุณก็จำเป็นจะต้องสะสมคะแนนเท่านั้น สมาคมนักล่าแห่งนี้จะรับผิดชอบงานทั้งหมดถ้าหากว่าคุณพลาดพลั้ง เราจำเป็นจะต้องเป็นสื่อกลางระหว่างคุณกับลูกค้าถ้าหากเกิดสิ่งใดขึ้น เช่นนี้เราจึงไม่สามารถจะปล่อยให้นักเวทที่คิดว่าตนเองเก่งกาจออกไปเผชิญหน้ากับอะไรสักอย่างที่เขาเพียงแค่เย่อหยิ่งในตนเอง ถ้าหากว่าคุณล้มเหลวในภารกิจ ไม่เพียงแต่จะสร้างความเสียหายให้กับองค์กรของเราเท่านั้น มันยังนำมาซึ่งการสูญเสียและข้อมูลมากมายจะทำให้เกิดปัญหากับเรา!” พนักงานตอบกลับอย่างไร้เยื่อใย

“เอาล่ะๆ ตกลง ผมเข้าใจแล้ว…” โม่ฝานกล่าวออกมาพร้อมกับหัวเราะอย่างขื่นขม

ดูเหมือนว่าสิ่งที่เขาคิดทั้งหมดนั้นจะเป็นเรื่องที่ง่ายดาย แต่ทว่าการกระทำจริงนั้นไม่ง่ายเช่นนั้น ถ้าหากว่าเขาสามารถใช้หลักการในโลกใบเก่าของเขาได้ เขาคงจะนิยามการเป็นนักเวทในสมาคมนักล่าแห่งนี้ว่า “พวกคุณต้องเรียนจบด็อกเตอร์เท่านั้นจึงจะสมัครงานได้!”

“อย่างไรก็ตาม ฉันขอแนะนำอะไรสักอย่างได้ไหมสำหรับเรื่องการเข้าร่วมสมาคมนักล่าแบบส่วนตัว” พนักงานกล่าวอีกครั้ง

“สมาคมนักล่าแบบส่วนตัวงั้นเหรอ? คุณหมายความว่าอะไรกัน?”

“สมาคมนักล่านั้นได้มีการจัดตั้งให้ทีมนักล่าที่เก่งกาจสามารถสร้างทีมเป็นของตนเองได้ อีกทั้งพวกเขายังจัดหาลูกค้าเองอีกด้วย พวกเขาคือองค์กรของเอกชนซึ่งจะมีราคาแพงกว่ามาก แต่พวกเขานั้นมีอัตราการประสบความสำเร็จสูงและการทำงานเต็มไปด้วยประสิทธิภาพ”

โม่ฝานเข้าใจถึงความหมายนั้นในทันที

องค์กรนักล่าแบบส่วนตัวเหล่านี้คล้ายๆกับหน่วยงานนักสืบลับของเอกชนนั่นเอง! เขาจะรับใช้ทุกคนที่สามารถจ่ายได้!

โม่ฝานนั้นจะเสียเวลาอย่างมากถ้าหากเขาต้องเริ่มตั้งต้นจากศูนย์ใหม่อีกครั้ง ถ้าหากว่าเขาสามารถเข้าร่วมกับหน่วยงานเอกชนเหล่านี้ได้ ทุกอย่างจะราบรื่นและรวดเร็ว การจะเข้าร่วมสมาคมเหล่านั้นไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร ถ้าหากว่าสามารถเข้าร่วมทีมได้แล้ว งานต่างๆนั้นจะถาโถมเข้ามาราวกับสึนามิ นั่นรวมไปถึงรายได้ด้วยเช่นกัน!

“โอ้ เยี่ยมเลย ยอดเยี่ยม องค์กรนักล่าแบบส่วนตัว! ฉันต้องการเช่นนั้น ได้โปรดแนะนำเถอะ!” โม่ฝานกล่าวออกมาพร้อมกับตบโต๊ะอย่างดีอกดีใจ

จากประสบการณ์ที่เขาเคยดูซีรี่เจ้าหนูยอดนักสืบโคนันมาก่อน เขาบอกได้เลยว่าโอกาสของเขามาถึงแล้ว!

ก่อนอื่นเลย เขาจะต้องคิดประโยคแนะนำตัวเองดีๆสักหนึ่งประโยคก่อน…

‘เอาล่ะ! พูดอย่างไรดี? ถ้าเป็นประโยคนี้จะดีไหมนะ… ชื่อของฉันคือนักสืบรูปหล่อโม่ฝาน มากด้วยประสบการณ์ พบเจอปัญหามานับร้อยพัน! หญิงสาวมากมายที่ได้ยินชื่อของฉันจะต้องรู้สึกเร่าร้อนขึ้นมาด้วยไฟรักที่ถาโถม!’

••••••••••••••••••••