Trash of the Count’s family - ตอนที่ 160.2 - cat2auto | นิยาย นิยายออนไลน์ นิยายวาย นิยาย PDF

บทที่ 160 กลิ้งไปตามเถาไม้เลื้อย 7 (2)

คาร์ลเหาะออกจากระเบียงทันทีโดยการใช้เสียงเรียกของวายุ

ใช้เวลาไม่นานเขาก็ไปปรากฏตัวอยู่ในมุมมืดๆของสวนสวรรค์

~ มนุษย์!ไม่มีอัศวินลาดตระเวนอยู่แถวนี้ ~

คาร์ลปัดใบไม้ที่หล่นใส่เสื้อผ้าของเขาออกเมื่อฟังคำรายงานของราอน เขาปลดเข็มกลัดและผ้าเช็ดหน้าของตนออกก่อนจะยัดมันใส่ในกระเป๋าเสื้อของตน

ฟิ้วววว!!!

ลมลูกเล็กเริ่มหมุนวนอยู่บนผ่ามือของคาร์ล เขาเริ่มออกเดินช้าๆตามทิศทางที่ลมหมุนพาเขาไป ท่าทีของเขาดูสบายๆเหมือนกับมาเดินชมสวนเล่นเท่านั้น

คาร์ลนึกถึงข้อความในสมุดไดอารี่ที่มีมากกว่าครั้งที่ราอนอ่านให้เขาฟัง

< เครื่องมือพระเจ้าจะแสดงพลังอันแท้จริงต่อหน้าผู้ที่พระเจ้ายอมรับเท่านั้น..คริตจักรที่เน่าเฟะเช่นนี้ไม่มีทางที่จะใช้งานมันได้>

< คนโง่พวกนั้นไม่มีทางรู้จักเครื่องมือพระเจ้าได้แม้ว่ามันจะปรากฏอยู่ตรงหน้าพวกเขาก็ตาม>

< มันทั้งเก่าและชำรุดเสียหาย! พวกชั่วเหล่านั้นที่ไร้พลังศักดิ์สิทธิ์จะรู้ได้อย่างไรว่านี่คือเครื่องมือพระเจ้า?>

<ตลอดกาล! ข้าหวังว่ามันจะถูกฝังอยู่ใต้ตำหนักของข้าตลอดกาล>

อย่างไรก็ตามถือว่าเป็นโชคไม่ดีของหญิงสาวผู้ศักดิ์สิทธิ์ที่ในตอนนี้มีคนสามารถสัมผัสได้ถึงเครื่องมือพระเจ้าแม้ว่าจะไม่มีพลังศักดิ์สิทธิ์ก็ตาม

หัวขโมยผู้เป็นเจ้าของพลังเสียงเรียกของวายุสามารถทำได้

‘ฉันไม่ได้คาดหวังว่าพลังศักดิ์สิทธิ์โบราณจะสามารถทำตามความสามารถดั้งเดิมของเจ้าของได้’

คาร์ลยังคงก้าวต่อไปตามที่พลังเสียงเรียกของวายุแนะนำ สวนสวรรค์มีบางจุดที่ตกแต่งคล้ายกับเขาวงกต คาร์ลจึงเร่งฝีเท้าผ่านสวนวงกตแห่งนี้ไปโดยไว

ใบ้ไม้ร่วงหล่นเมื่อคาร์ลก้าวเท้าเร็วๆผ่านเขาวงกตแห่งนี้

ตอนนั้นเองที่ราอนพูดขึ้นมา

~ มนุษย์!เรามาถูกทางหรือเปล่า? ~

คาร์ลหยุดเดินทันที

ตึกตัก!ตึกตัก!ตึกตัก!

หัวใจของคาร์ลเริ่มเต้นรัวขึ้นทำให้เขาทราบในทันทีว่ามาถึงจุดหมายแล้ว

~ มนุษย์!..ทำไมเจ้าถึงเดินไปที่ถังขยะล่ะ?~

คาร์ลหัวเราะออกมาเบาๆ

ถังขยะที่ตั้งอยู่มุมสวนดูน่าทึ่งยิ่งนักแต่มันก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ว่ามันเป็นเพียงที่ทิ้งขยะ

เขาต้องนำเครื่องมือพระเจ้าออกจากพื้นใต้ถังขยะนั่น

‘มันทำให้ฉันรู้สึกไม่ดีเท่าไร’

คาร์ลเริ่มเอ่ยขึ้น

“มีใครอยู่แถวนี้หรือเปล่า?”

~ ไม่! ~

คาร์ลดึงแขนเสื้อขึ้นและเริ่มผลักถังขยะที่มีขนาดครึ่งหนึ่งของตัวเขาออกไปด้านข้างจากนั้นก็หยิบเสียบขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าเวทย์ของตน

ปึ่ก!ปึ่ก!ปึ่ก!ปึ่ก!

เสียมเริ่มขุดลงไปใต้พื้นดิน

คาร์ลถอยออกมาหลังจากขุดดินได้เล็กน้อยจากนั้นราอนก็เป่าลมกระโชกเพื่อให้สิ่งที่อยู่ด้านในปรากฏโฉมออกมา

~ มนุษย์! ไม่เห็นมีอะไรเลย~

“ทำต่อไป”

ราอนรับมือต่อจากคาร์ลและใช้พลังเวทย์ขุดดินออกไป มันขุดจนหลุมมีขนาดเท่ากับส่วนสูงของคาร์ล

~ มันอยู่ที่นี่จริงๆงั้นหรือ? ~

“ต่อไป”

ราอนไม่ได้พูดในสิ่งที่ตนคิดจะพูดต่อเมื่อได้ยินคำตอบสั้นๆจากคาร์ล เสื้อผ้าที่คาร์ลสวมใส่โบกสะบัดไปกับสายลม

เสียงเรียกของวายุกำลังส่งเสียงเชียร์เขา

สายตาของคาร์ลจ้องไปยังหลุมที่เริ่มลึกขึ้นเรื่อยๆ

<แม้ว่าข้าจะไม่เคยใช้เครื่องมือพระเจ้า!..แต่ถ้าข้าได้ใช้มันก็ไม่มีใครสามารถเรียกข้าว่าคนนอกรีตได้>

กึก!

มีเสียงบางอย่างดังขึ้น

คาร์ลยกมือขึ้นเพื่อส่งสัญญาณให้กับราอน มันจึงใช้พลังเวทย์ยกสิ่งของที่มีเศษดินปกคลุมออกมาจากหลุมอย่างรวดเร็ว

คาร์ลหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋าเสื้อและเช็ดทำความสะอาดมันทันที

~ มนุษย์!..มันมีออร่าน่ากลัวออกมาจากสิ่งนี้!..มันร้อนมากเลย! ~

คาร์ลไม่คิดที่จะซ่อนรอยยิ้มของตนเอาไว้

มีกระจกขนาดเล็กกะทัดรัดอยู่ในมือของเขา

เขาเปิดฝากระจกออก

“…กระจกแตกนี่นา”

เมื่อเปิดฝาออกแล้วเขาก็เห็นว่ากระจกบางส่วนได้แตกออก คงไม่มีใครคิดว่าสิ่งนี้จะเป็นตรากล่าวโทษจากแสงตะวัน สิ่งของที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้ไม่ได้ใกล้เคียงกับชื่อน่ากลัวนั่นสักนิด

“อ่า..น่าสนุกจริงๆ”

คาร์ลพับฝากระจกลงและเก็บมันไว้ในกระเป๋าเสื้อตัวในของเขา

“ไปกันเถอะ”

~ ตกลง!..แต่ว่ามนุษย์ ~

คาร์ลซึ่งกำลังจะกลับไปที่ระเบียงอย่างรวดเร็วพยายามไม่สนใจกับสิ่งที่ราอนจะพูด

~ หนังสือที่เราพบเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา..มันดูน่ากลัวกว่ากระจกบานนี้อีก! ~

อย่างไรก็ตามเขาไม่สามารถช่วยได้เมื่อต้องฟังสิ่งที่ออกมาจากปากของมังกรตนนี้ ความสามารถของมันไม่ธรรมดาแม้ว่ามันจะมีอายุเพียง5ขวบแต่มันก็ยังเป็นมังกรอยู่ดี

คาร์ลรู้สึกถึงหัวใจที่ฟูขึ้นและแผ่นหลังที่เบาหวิวราวกับขนนกหลังจากได้รับสมบัติมูลค่าหลายหมื่นล้านแกลลอนและเครื่องมือพระเจ้าอีกสองรายการ

~ มนุษย์!..เจ้ามีความสุขใช่มั้ย? ~

‘แน่นอน’

คาร์ลมุ่งหน้ากลับไปที่ระเบียงอย่างมีความสุขและมองเห็นตำหนักแสงตะวันที่อยู่ตรงหน้าชัดขึ้นเรื่อยๆ จากนั้นเขาก็เริ่มตื่นตระหนก

“ฮิลส์แมน!”

“น..นายน้อย!”

ฮิลส์แมนรีบวิ่งไปหาคาร์ลทันที

“เกิดอะไรขึ้น?”

“เราต้องหลบก่อนขอรับ!”

“อะไรนะ?”

‘เขาพูดอะไรของเขา?..แล้วทำไมผู้คนถึงวิ่งออกจากตำหนักแสงตะวันกันด้วยล่ะ?’

จากจุดที่คาร์ลยืนอยู่แม้ว่ามันจะไกลพอสมควรแต่คาร์ลก็มองเห็นอัศวิน ทหารยามและเหล่าขุนนางต่างรีบวิ่งกรูออกจากประตูทางเข้าตำหนักแสงตะวัน

ผ่าง!ผ่าง!

เครื่องเวทย์ส่องแสงที่อยู่รอบๆสวนสวรรค์ก็เริ่มทำงานขึ้นทันที

คาร์ลเปลี่ยนเส้นทางที่จะมุ่งหน้าไปยังระเบียงและย้ายไปยังมุมมืดในสวนแทน เขามองเห็นร่างของฮิลส์แมนรางๆเพราะความมืดปกคลุมก่อนจะได้ยินเสียงของฮิลส์แมนดังขึ้นหลังจากสงบสติอารมณ์ได้แล้ว

อย่างไรก็ตามคำพูดที่ออกมาจากปากของฮิลส์แมนนั้นทำให้คาร์ลตกใจยิ่งนัก

“เมื่อครู่นี้..มีคนพยายามลอบสังหารหัวหน้าหอระฆังขอรับ!”

‘หืม?..เรื่องบ้าอะไรกันนี่?’

ความตกใจปรากฏเต็มใบหน้าของคาร์ล

“นักฆ่าเป็นหนึ่งในอัศวินของจักรวรรดิ..แต่เขาสามารถทำให้หัวหน้าหอระฆังได้รับบาดเจ็บก่อนที่เขาจะหลบหนีไปขอรับ!”

‘ไม่มีทาง’

คาร์ลเริ่มเอ่ยขึ้น

“ใช่อัศวินผมสีแดงหรือเปล่า?”

“นายน้อยรู้ได้อย่างไรขอรับ?..นายน้อยพูดถูกแล้ว!..เขาถูกโจมตีจากนักเล่นแร่แปรธาตุและอัศวินของจักรวรรดิ..แต่เขาก็ยังพยายามหลบหนีและตอนนี้ทางจักรวรรดิก็กำลังค้นหาเขาอยู่!..กระผมเชื่อว่าเขาจะถูกจับตัวได้ในเร็วๆนี้เพราะเขาได้รับบาดเจ็บ!”

‘โอ้..พระเจ้า’

คาร์ลไม่อยากจะเชื่อเลยสักนิด

“นายน้อยขอรับ…เราสามารถหาข้อแก้ต่างของเราได้..นายน้อยรู้สึกไม่สบายเลยออกมารับลมที่ระเบียงชั้นสอง..พอเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นกระผมก็เลยอุ้มนายน้อยลงจากระเบียงและวิ่งมาหลบในสวนแห่งนี้”

ฮิลส์แมนพูดขึ้นอย่างใจเย็น

“นายน้อยเห็นด้วยกับกระผมหรือไม่?..รีบมาขึ้นหลังกระผมเถิดขอรับ!..มันคงจะดีกว่าถ้าเรารีบไปยังจุดที่องค์ชายรัชทายาทประทับอยู่”

“รีบไปกันเถอะ”

คาร์ลตัดสินใจที่จะออกไปจากบริเวณนี้ก่อน

ทันใดนั้น!

ฟรึ่บบบบ! ตุ๊บ!

มีเสียงคล้ายกับกิ่งไม้หักพร้อมกับเสียงบางอย่างหล่นหลงมาจากต้นไม้

“อึ่ก..เมี๊–”

ดูเหมือนจะเป็นเสียงสัตว์ขนาดเล็กตกลงมาจากต้นไม้เมื่อมันพยายามกระโดดข้ามไปยังต้นไม้อีกต้น เสียงสัตว์ร้องครวญครางและพยายามจะลุกขึ้นวิ่งอีกครั้ง

คาร์ลเริ่มตะโกนออกมา

“ฮิลส์แมน..นั่นอะไร?”

“ขอรับ?”