The Tale of the Void Emperor เรื่องราวของจักรพรรดิที่ไร้ประโยชน์ - ตอนที่ 31

ตอนที่ 31: คาถาอักษรรูน

เอธานสลายลูกไฟ ที่เขาถืออยู่ในตอนนี้เป็นครั้งแรก

จากนั้นเขาก็หายใจเข้าลึก ๆ และพูดว่า ‘Fireball!!’

ทันใดนั้นลูกไฟก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา

คราวนี้เขาบัญชาให้ลูกไฟใหญ่ขึ้น

ทันใดนั้นลูกไฟขนาดใหญ่กว่าก็ปรากฏขึ้นในมืออีกข้างของเขา

‘F ** KING เยี่ยม ใช่แบบนี้สิ’

จากนั้นเขาก็ปล่อยให้ลูกไฟทั้งสองให้ลอย โดยใช้พลังจิตของเขาและสั่งให้ลูกไฟอีก 3 ลูกออกมา

ทันใดนั้นลูกไฟ 3 ลูกก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา ขณะที่เขาปล่อยให้พวกมันลอยไปโดยใช้พลังจิตของเขาอีกครั้ง

การหายใจของเอธานเร็วขึ้นและใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงจากความตื่นเต้นมากเกินไป

วิธีการทำงานของเขา เขาสร้างการเรียกใช้คาถาของ FIREBALL ได้สำเร็จ

ตอนนี้ในการต่อสู้ เขาสามารถร่ายเวทย์ได้หลายครั้งด้วยความคิดของเขาเอง

คาถาแห่งลูกไฟจะยังคงดูดซับพลังงานจากทะเลธาตุไฟโดยอัตโนมัติ ตราบใดที่เขามีพลังงานเพียงพอในทะเลธาตุของเขา เขาก็สามารถใช้คาถาได้ทันที

“ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันทำสำเร็จ f ** k … “

จากนั้นเขาก็สลายลูกไฟและดูดกลับพลังงานคืน แม้ว่าพวกมันจะไม่ได้ใช้พลังงานเพียงครึ่งหยดของเขา แต่เอธานก็ไม่อยากเสียมันไป

จากนั้นเขาก็เข้าไปในอาณาจักรพลังจิตของเขา เพื่อตรวจสอบว่าเขามีพลังเวทย์มนต์เหลืออยู่เท่าใด ในขณะที่เขาต้องการพลังงานนี้เพื่อสร้างอักษรคาถารูน

เมื่อมองไปที่กลุ่มของพลังงานลึกลับ เอธานก็คิดว่า ‘ฉันอาจจะสร้างอักษรรูนเวทย์ได้ 6 หรือ 7 อันด้วยพลังงานนี้ ดูเหมือนว่าฉันจะต้องการพลังงานลึกลับมากขึ้นในภายหลัง ‘

จากนั้นเธานก็นำพลังงานเวทย์มนต์จำนวนหนึ่งออกจากก้อนหินและเริ่มสร้างรูนคาถาที่ 2

คาถาที่ 2 ที่เขาต้องการสร้างคือ <หอกสายฟ้า> แต่เขาต้องฝึกฝนก่อนจึงจะรวมกระบวนท่าลงในหินได้

ดังนั้นเขาจึงเริ่มฝึกฝนมัน ก่อนอื่นเขาสร้างภาพของ <หอกสายฟ้า> ขึ้นมาในหัวของเขา จากนั้นควบคุมพลังงานสายฟ้าตามภาพที่เขาสร้างขึ้น

เขาผสมพลังงานสายฟ้าเข้าไปอย่างช้าๆและสร้าง <หอกสายฟ้า> ขึ้นมาในมือ เขาสร้างหอกขึ้นมาหลังจากที่มันถูกแทงเข้าไปในบางสิ่งหรือใครบางคนมันก็จะสลายไปเป็นกระแสสายฟ้าที่ปลายของมัน ตรงจุดที่ถูกแทงเข้าไป

หลังจากสร้างหอกแล้ว เขาก็โยนมันไปที่มุมถ้ำและหลังจากที่มันถูกเจาะเข้าไปในผนังเล็กน้อย มันก็สลายไปในกระแสสายฟ้า

เมื่อเห็นว่าผลกระทบนั้นตรงกับสิ่งที่เขาสร้างขึ้น เขาก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

จากนั้นเขาก็สร้างคาถาคาถาของ <หอกสายฟ้า>

ขั้นแรกเขาเปลี่ยนสีของรูนเป็นสีม่วง – น้ำเงินและชักหอกใส่มัน

จากนั้นเขาก็เชื่อมต่อกับทะเลธาตุสายฟ้า เพื่อให้หินสามารถใช้พลังงานจากมันได้

ในที่สุดเขาก็สลักคาถา <หอกสายฟ้า> ไว้ในรูน

หลังจากทำทั้งหมดนั้นด้วยความคิดเพียงครั้งเดียว  <หอกสายฟ้า> ก็ปรากฏขึ้นมาต่อหน้าเขา

ในความคิดครั้งที่ 2 <หอกสายฟ้า> 3 อันก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขาอีกครั้ง

จากนั้นเขาก็สลายหอกและมองไปที่เทียน่าก่อนที่จะพูดว่า “ฉันกำลังจะออกไปสักพัก เพื่อฝึก เธอรอที่นี่สักครู่ ฉันจะกลับมาอีกไม่นาน”

เทียน่าอยู่ในสภาพกึ่งเข้าฌาน ดังนั้นเธอจึงยังคงได้ยินเสียงของเอธานและพยักหน้าตอบ

จากนั้นเอธานก็ออกไปนอกถ้ำและในไม่กี่นาทีเขาก็บินออกจากบ่อ

สระว่ายน้ำยังคงเต็มไปด้วยพลังงานสายฟ้าของเขา

เขามองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นผู้คนและพึมพำว่า “ดูเหมือนพวกเขายอมแพ้ ฉันคิดว่าคนพวกนี้ไม่มีสมองและจะต้องถูกศาลตัดสินประหารชีวิตแน่นอน”

จากนั้นเขาก็บินไปในทิศทางแบบสุ่มเพราะเขาแค่อยากจะลองคาถาใหม่ของเขา <หอกสายฟ้า>

หลังจากบินได้เพียงหนึ่งนาทีเขาก็ได้พบกับสัตว์ร้ายระดับ 5 ดูเหมือนกอริลลาที่มี 4 มือและผิวหนังของมันมีเกล็ดสีน้ำตาล

เขาใช้ <หอกสายฟ้า> และหอกสายฟ้า 3 อันก็ปรากฏต่อหน้าเขา

เขาคว้าหอกเล่มหนึ่งและขว้างไปยังสัตว์ร้ายด้วยแรงเต็มที่

* บู้มมมมมมม *

ด้วยความแข็งแกร่งทางกายภาพที่ยอดเยี่ยมของหอกนั้นของเอธาน จึงฉีกผิวหนัง และเกิดเสียงขึ้น ขณะที่มันสร้างเสียงดังขึ้นและโดนเข้ากับกอริลล่าปีศาจเกรด 5 อยู่นั้น

หอกสายฟ้าก็ได้เจาะเข้าไปในร่างกายของสัตว์ร้ายโดยตรงแล้ว  แต่หลังจากหอกสายฟ้าทะลุเข้าไปในสัตว์ร้าย มันก็กลายเป็นกระแสสายฟ้าและสร้างความหายนะภายในร่างกายของสัตว์ร้ายตัวนั้น

ในหอกสายฟ้าเพียงอันเดียวสัตว์ร้ายได้พบกับความตาย

จากนั้นเอธานก็บินไปข้างหน้าพร้อมกับคว้าหอก 2 อันไว้ในมือและพบสัตว์ร้ายอีกตัว

มันเป็นสัตว์เกรด 6 ที่รู้จักกันในชื่อเสือเฮอริเคน 4 ปีก

เอธานรู้สึกประหลาดใจ เมื่อสัตว์ร้ายตัวนี้เป็นสัตว์อสูรระดับพิเศษระดับ 6 ที่หายากมาก หมายความว่าสายเลือดของมันสามารถทำให้มันไปถึงระดับ 7 ได้ตราบเท่าที่มีเวลาเพียงพอ

เอธานยังอยากลองใช้อีกอย่างนึง

ศิลปะธาตุ….

เขายังไม่ได้ลองใช้ ศิลปะแห่งธาตุ ใด ๆ และในการใช้พวกมัน เขาจำเป็นต้องศึกษาระบบภายในของสัตว์ร้ายและสิ่งอื่น ๆ ด้วยพลังงานจิตของเขา

เขาตัดสินใจที่จะสร้างศิลปะธาตุ  หลังจากที่ได้เห็นเสือเฮอริเคน 4 ปีกตัวนี้ เนื่องจากเสือกำลังโกรธและอยากจะต่อสู้กับเอธาน เมื่อเห็นเขา

จากนั้นเอธานก็ขว้างหอกสายฟ้าที่อยู่ในมือซ้ายของเขาไปทางสัตว์ร้ายเฮอริเคน 4 ปีก มันสังเกตเห็นการโจมตี แต่มันไม่สามารถหลบได้ เนื่องจากความเร็วของหอกสายฟ้าเร็วเกินไป

จากนั้นเอธาน ก็สลายหอกที่อยู่ในมือขวาของเขา ในขณะที่เขารู้ว่าสัตว์ร้ายจะตายในไม่ช้า แม้ว่าจะไม่ตายทันทีเหมือน กอริลล่าก็ตาม

หลังจากผ่านไป 3-4 นาที เสือเฮอริเคน 4 ปีกก็ตายลง

จากนั้นเอธานก็มาถึงข้างๆมันและสแกนภายนอกของสัตว์ร้ายและภายในทั้งหมด

หลังจาก 10 นาที เอธานก็เสร็จสิ้นการสแกนทุกระเบียบนิ้วของสัตว์ร้าย ทั้งภายในและภายนอก จากนั้นเขาก็ผนึกสิ่งที่เขาเรียนรู้ทั้งหมดลงในหิน แล้วเชื่อมต่อหินกับอากาศ ดิน น้ำและไม้

ปีกแห่งอากาศ + ร่างของดินและภายในเป็นส่วนของน้ำ + ไม้

หลังจากนั้นเขาก็เปิดใช้งานรูน ในขณะที่มันดูดซับพลังงานจากอากาศ ดินและทะเลธาตุไม้มาได้

หลังจากนั้นไม่กี่วินาที ก็มีบางอย่างเริ่มปรากฏขึ้นต่อหน้าเอธาน

อีกไม่กี่วินาที สัตว์ร้ายก็พร้อมมาล้อมรอบต่อหน้าเอธานแล้ว มันคือเสือเฮอริเคน 4 ปีกเหมือนกัน   แต่มีปีกของไม้และภายในปีกไม้เป็นกระแสอากาศ ร่างกายของมันทำจากธาตุดินและภายในเต็มไปด้วย ไม้และน้ำ

จากนั้นเขาก็ฉีดพลังจิตเข้าไปในสัตว์ร้าย แล้วนั่งบนสัตว์ร้ายก่อนที่จะบินไปที่บ่อน้ำ

หลังจากไปถึงที่นั่น เขาสั่งให้สัตว์ร้ายเฝ้าบ่อน้ำเพราะเขาไม่รู้ว่าพลังงานสายฟ้าของเขาจะทำงานในบ่อได้นานแค่ไหน

แต่ 10 นาที หลังจากที่เอธาน เข้าไปในบ่อน้ำ นกเมฆาศักดิ์สิทธิ์ 2 ตัวก็ปรากฏตัวขึ้น

สิ่งที่น่าตกใจคือนกเมฆาศักดิ์สิทธิ์ตัวหนึ่งมีขนาดใหญ่กว่าอีกตัวหนึ่ง

ด้านบนของนกเมฆาศักดิ์สิทธิ์มีคนตัวเล็กๆนั่งอยู่กับผู้คนที่เอธาน พบก่อนหน้านี้ และบนนกเมฆาศักดิ์สิทธิ์ตัวใหญ่กว่ามีชายชราที่ดูเหมือนจะอยู่ในวัย 50 นั่งอยู่

หลังจากมาถึงบ่อน้ำ ชายชราก็สังเกตเห็นสัตว์ศิลปะธาตุที่เอธานเสก และพูดกับคนที่นั่งอยู่บนนกเมฆาศักดิ์สิทธิ์อีกตัวหนึ่งทันที “ศิลปะธาตุของใครน่ะ เจ้าไม่เคยได้พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลยนี่”

ผู้อาวุโสหญิงก็งงเช่นกันและพูดว่า “นี่ … เราก็พึ่งเคยเห็นครั้งแรกเหมือนกัน”

ชายชราเพียงแค่พยักหน้าและเสกดาบสีทองในมือของเขา หลังจากนั้นก็เหวี่ยงดาบสีทองไปทางเสือเฮอริเคน 4 ปีก

แต่สิ่งต่างๆกลับไม่เป็นไปตามที่ชายชราคาดหวัง

เสือตัวนั้นหลบการโจมตีอย่างกระปรี้กระเปร่าและคำรามไปทางผู้อาวุโส ก่อนที่มันจะกระพือปีกอย่างมีพลังและขว้างใบมีดทรงพลังไปทางชายชราแทน

ใบหน้าของชายชราเปลี่ยนไปเมื่อเห็นดาบลมนั่นและรีบวางเกราะสายฟ้าไว้รอบตัวเขาทันที

แต่เมื่อดาบลมกระทบกับเกราะสายฟ้า มันก็ไม่หยุดอยู่แม้แต่วินาทีเดียว

ใบหน้าของชายชราซีดเซียว ขณะที่เขาใช้ เครื่องรางพื้นที่ แสนล้ำค่าและเคลื่อนย้ายไปยังระยะทาง 50 เมตรทันที

สัตว์ร้ายไม่ยอมแพ้ ในขณะที่มันอ้าปากและยิงปืนใหญ่น้ำเข้าหาคนพวกนั้น ผู้อาวุโสรู้สึกถึงพลังงานที่น่ากลัวที่บรรจุอยู่ในปืนใหญ่น้ำ ผู้อาวุโสไม่ได้พยายามที่จะปิดกั้นมันอล้วในครั้งนี้ ในขณะที่เขาใช้คาถาหลอมรวมระหว่างอากาศและ ไฟ ที่ขับเคลื่อนเขาและเพิ่มความเร็วของเขา ซึ่งทำให้เขาหลบได้สำเร็จ

จากนั้นสัตว์ร้ายก็ใช้ดาบลมอีกครั้ง และคราวนี้ผู้อาวุโสก็ไม่สามารถหลบได้สำเร็จ เนื่องจากมือซ้ายของเขาถูกตัดออกโดยตรงทันที

แต่หลังจากการโจมตีครั้งนี้ สัตว์ร้ายได้ใช้พลังงานอากาศภายในปีกจนหมดแล้วและภายในของมันก็ผิดปกติ เนื่องจากขาดน้ำ ซึ่งทำให้สัตว์ร้ายตกลงมาจากท้องฟ้า

บ่อน้ำยังคงเต็มไปด้วยพลังสายฟ้าที่น่ากลัวและสัตว์ร้ายก็สลายไปทันที หลังจากที่มันตกลงไปในบ่อ

ชายชรากำลังหอบหายใจรุนแรง ขณะที่จ้องมองไปที่กลุ่มที่นั่งหลอกล่ออยู่บนนกเมฆาศักดิ์สิทธิ์

“คุณต้องการให้ฉันจัดการกับคนที่ครอบครองสัตว์ร้ายนี้หรือ คุณกำลังพยายามที่จะฆ่าฉันด้วยการทำเช่นนี้กันแน่?”

ชายชราคำรามไปทางกลุ่มที่มองดูเขาอยู่ ซึ่งทำให้พวกเขางุนงง

ผู้อาวุโสหญิงและคนอื่น ๆ ตัวสั่น เมื่อได้ยินคำพูดนั้น

“ผู้อาวุโสสูงสุด โปรดใจเย็น ๆ เราไม่รู้ว่าเจ้าหนูนั่นเป็นคนที่มีพลังที่น่ากลัวเช่นนี้”

ชายชราสงบลงเล็กน้อย หลังจากนั้นและพึมพำด้วยความกลัว “แม้แต่ปรมาจารย์ในพระราชวังก็ไม่มีพลังที่ทรงพลังเช่นนี้ ที่จะสามารถปล่อยสัตว์ร้ายออกมาและทำลายกำแพงสายฟ้าของฉัน ซึ่งมันกินเวลาไม่ถึงวินาที ก่อนที่มันจะถูกฉีกออกในทันทีขนาดนั้น”

เขามองไปที่กลุ่มคนพวกนั้นอีกครั้งและพูดด้วยใบหน้าที่มืดมน “พวกเราต้องรายงานเรื่องนี้ต่อเจ้าสำนักพระราชวัง พวกคุณทุกคนมากับฉันและเล่าทุกรายละเอียดเกี่ยวกับการเผชิญหน้าของคุณกับชายหนุ่มคนนั้น อย่าเก็บอะไรไว้ เข้าใจไหม ?”

พวกเขาทั้ง 6 คน ซึ่งนั่งอยู่บนนกเมฆาศักดิ์สิทธิ์พยักหน้าอย่างหวาดกลัว

เมื่อเห็นแบบนั้น ผู้อาวุโสคนนั้นก็ตะคอกและพูดว่า “ไปกันเถอะ”

หลังจากนั้นเขาก็นั่งบนนกเมฆาศักดิ์สิทธิ์ของเขาและบินจากไป ในขณะที่คนอื่น ๆ ก็ตามเขาไปด้วย