The Bloodline System ศึกแห่งสายเลือด - ตอนที่ 77

ตอนที่ 77: ความสับสนสุดขีด

ชาร์ลรู้สึกเจ็บปวดและสับสนอย่างมาก ขณะที่ศีรษะของเขาถูกตรึงไว้กับกระจกที่แตกบนผนัง

กอร์ดอนดึงเขาออกจากกำแพงและยกเขาขึ้นก่อนจะกระแทกศีรษะของเขาลงบนที่นั่งชักโครก

ปัง

เบาะนั่งแตกออกเป็นชิ้นเล็ก ๆ และน้ำก็พุ่งออกมาจากรู

กอร์ดอนอุ้มชาร์ลขึ้นมาอีกครั้งและยกเขาขึ้นก่อนจะกระแทกเข่าเข้าที่กรามของเขา

อ๊อก!

ฟันบนและล่างของเขาขบกันอย่างแรง ทำให้ชิ้นส่วนของฟันปลิวออกจากปากพร้อมกับเลือด

เขารู้สึกว่ากะโหลกของเขาสั่น เนื่องจากแรงที่รุนแรงจากการเตะ

ชาร์ลไม่ได้รับโอกาส แม้แต่จะตอบสนองต่อการโจมตีใด ๆ พวกมันทั้งหมดกะทันหันและรวดเร็วเกินไปสำหรับเขา ที่จะพยายามตอบโต้

เขาไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น อาการปวดท้องตอนนี้หายไปไหนหมด?

อีกความคิดหนึ่งที่อยู่ในใจของเขาก็คือเมื่อไหร่กันที่กอร์ดอนสามารถแข็งแกร่งพอที่จะเอาชนะเขาในลักษณะที่เขาไม่สามารถต่อสู้กลับได้

‘ฉันต้องการเปิดใช้งานสายเลือดของฉัน’ นี่เป็นวิธีเดียวที่ชาร์ลรู้สึกว่าเขาสามารถหลบหนีจากการโจมตีเหล่านี้ได้

ปัง

เขากระแทกเข้ากับกำแพงอีกด้าน

กอร์ดอนพุ่งไปข้างหน้าและเหวี่ยงกำปั้นไปที่หน้าอกของชาร์ล

ขณะที่กำปั้นของเขาใกล้จะสัมผัสกับหน้าอกของชาร์ล ทันใดนั้น งูไฟฟ้าสีแดงก็เริ่มปรากฏขึ้นรอบๆ ชาร์ล

งูไฟฟ้าสีแดงเหล่านี้ว่ายไปรอบ ๆ ร่างของเขา

กำปั้นของกอร์ดอนหยุดก่อนถึงชาร์ลหลายเซนติเมตร ไม่ให้สัมผัสกับชาร์ลด้วยแรงประหลาดและมองไม่เห็น

กำปั้นของเขาไม่สามารถขยับเข้ามาใกล้ได้อีก

“แกจะทำอะไร ห้ะ กอร์ดอน ฉันจะฆ่าแก!” ชาร์ลตะโกนออกมาด้วยความปวดร้าวบนใบหน้าที่โชกเลือด

เขาโยนกำปั้นที่เคลือบด้วยไฟฟ้าสีแดงออกไป

แม้ว่าเขาจะบาดเจ็บ แต่เขาก็ยังไวเหมือนเดิม แต่ที่น่าแปลกใจคือ กอร์ดอน หักหลบและหลบหมัดของเขาได้อย่างง่ายดาย

“ ครั้งนี้จะไม่เหมือนครั้งที่แล้ว” กอร์ดอนเปล่งเสียงออกมา ขณะที่เขายื่นฝ่ามือออกไปที่หน้าอกของชาร์ล

ชาร์ลไม่ได้รับโอกาสในการประมวลผลคำพูดของกอร์ดอน ก่อนที่ฝ่ามือจะฉีกผ่านพลังที่มองไม่เห็น เขาปกป้องตัวเองทันทีและกำปั้นจากชาร์ลกระแทกเข้าที่หน้าอกของเขาด้วยแรง

ปัง กรี้ดดดดด!

ได้ยินเสียงกระดูกแตก ขณะที่หน้าอกของชาร์ลยุบเข้าไปและหลังของเขาก็กระแทกเข้ากับผนังมากขึ้น

ดวงตาของชาร์ลเบิกกว้างด้วยความตกใจและสับสน ขณะที่เขาพ่นเลือดออกมา

นั่นไม่ใช่จุดสิ้นสุดของมัน

บึ้ก! บึ้ก! บึ้ก! บึ้ก! บึ้ก! บึ้ก!

ฝ่ามือของกอร์ดอนยังคงกระแทกเข้าที่หน้าอกของชาร์ล

เขาเปลี่ยนมันไปมาระหว่างซ้ายและขวาซ้ำ ๆ และเนื่องจากความเร็ว ร่างของชาร์ลยังคงตรึงอยู่กับกำแพง ขณะที่เขาไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากเฝ้าดูการโจมตีที่โปรยปรายลงมาบนร่างกายของเขาอย่างไร้ความปราณี

บึ้ก!

การฟาดฝ่ามือครั้งสุดท้าย ทำให้กระดูกซี่โครงของเขายุบลงทั้งหมด ขณะที่เลือดพุ่งออกมาจากจมูก ตา และปากของเขา

“ทำไม?” เขาพึมพำคำถามนี้ก่อนที่เขาจะหลับตาลงและเขาก็เดินออกไป

ปึ้ก

ร่างของเขาล้มลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง

“เพื่อแก้แค้นและก็… เพราะฉันต้องการสายเลือดของแก” ตั้งแต่ชาร์ลหมดสติไป เขาก็ไม่เห็นรอยยิ้มชั่วร้ายบนใบหน้าของกอร์ดอนตลอดจนคำตอบของเขา

กอร์ดอนหันกลับมาและเดินไปที่ประตู

คลิก!

เขาล็อคมันและเดินกลับไปหาร่างของชาร์ล

เขาค่อยๆนั่งยองๆตรงหน้าและวางมือลงบนคอของชาร์ล

“ คุณจะต้องประสบชะตากรรมเดียวกับเพื่อนของคุณไหม … ตอนนั้นคุณทั้งคู่ไม่ชอบการกลั่นแกล้งและชอบมาทรมานฉันไม่ใช่เหรอ .. ?” เสียงของกอร์ดอนเปลี่ยนไปเป็นของคนอื่น

เสียงนี้ฟังดูนุ่มนวลและเบา ไม่หนาหรือบางเหมือนการปลอบประโลม

เล็บของกอร์ดอนขยายความยาวและเจาะเข้าไปในคอของชาร์ลทำให้เลือดหยดลงพื้นอีกครั้ง

–

ชั่วโมงที่แล้วเมื่อโรงเรียนสิ้นสุดลงในวันนั้น กอร์ดอนและชาร์ลออกจากห้องฝึกซ้อมด้วยกัน  แต่กอร์ดอนมีอาการท้องปั่นป่วน ดังนั้นเขาจึงขอให้ชาร์ลรอในขณะที่เขาไปใช้ห้องน้ำในห้องฝึกซ้อม

…

กอร์ดอนวิ่งข้ามทางเดินในห้องโถง ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อ จนในที่สุดเขาก็ไปถึงห้องน้ำที่อยู่ด้านในสุด

สิ่งที่เขาไม่ได้สังเกตคือมีป้ายที่บอกว่าห้องน้ำกำลังถูกทำความสะอาด

เขาไม่ได้สังเกตสิ่งนี้ เนื่องจากเขารู้สึกปวดท้องอย่างมาก

เขาเข้าไปในห้องน้ำของชาย และเดินไปที่ห้องเล็ก ๆ ข้างหน้า

เขายังไม่ทันสังเกตว่า ทันทีที่เขาเดินเข้ามาทางประตูห้องน้ำ มีเงาทอดผ่านทางเข้าก่อนที่ประตูจะปิดลง

เขามาถึงหน้าห้องน้ำห้องนั้นโดยไม่ทราบว่ามีใครบางคนตามหลังเขามา

ฝีเท้าของคน ๆ นี้เงียบลงจนเขาไม่ทันสังเกต

ในขณะที่เขาผลักประตูให้เปิดมือก็คว้าเขาไว้และดึงเขาไปข้างหลัง

“อ้า!”

เขาครางออกมาด้วยความอึดอัด แต่เสียงของเขาถูกตัดออกด้วยฝ่ามือที่ปิดปากของเขาอย่างแรง

“หื้ออ!” เขาจับมือและพยายามเอามันออกจากปากของเขา แต่ดูเหมือนว่าคนร้ายจะแข็งแกร่งกว่าที่เป็นอยู่

ฝ่ามือกดเข้ากับปากของเขามากขึ้น ขณะที่เขารู้สึกได้ถึงแขนที่พันรอบคอของเขา

“ก๊ะ!” แขนนั้นกระชับรอบคอของเขาอย่างแรงซึ่งทำให้เขาขาดออกซิเจน

เขาเตะและเกร็งเล็บอย่างรุนแรง ด้วยความเจ็บปวด เขาพยายามใช้ข้อศอกตีคนที่ทำร้ายเขา แต่เหมือนว่าคน ๆ นั้นไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดใด ๆ

‘นี่มันคือใคร? มะ-มัน ขะ-แข็งแกร่ง ขะ-หนาดนี้ ดะ-ได้ อย่า-ง ระ-ไร ‘

ไม่ว่าเขาจะตีคนข้างหลังเขามากแค่ไหนพวกเขาก็ไม่หยุดสำลักเขา

น้ำตากำลังไหลออกมาจากดวงตาของเขา ในขณะที่เขารู้สึกว่าคอของเขาถูกบีบ

เขาพยายามเปิดใช้งานความสามารถทางสายเลือดของเขา  แต่เขาไม่สามารถโฟกัสได้ โดยที่สมองของเขากำลังจะไม่ทำงาน เนื่องจากขาดออกซิเจน

หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีดวงตาของเขาก็กลอกไปด้านหลังและเขาก็ตายไป

คนที่จับเขาไว้ยังคงบีบอีก 2-3 วินาทีก่อนที่จะปล่อยเขาไป

ปึ้ก

ร่างของกอร์ดอนล้มลงกับพื้นโดยไม่มีร่องรอยการเคลื่อนไหว

“ อืม ไม่ต้องวุ่นวายกับการเอาชนะพวกของนายสักเท่าไหร่” เสียงผู้ชายร่างบางดังขึ้น หลังจากที่ร่างนั้นล้มลงไปกองกับพื้น