The Bloodline System ศึกแห่งสายเลือด - ตอนที่ 72

ตอนที่ 72: การสังเกต

‘อย่างที่ฉันคิดสินะ มันมีแรงดึงดูดจริงๆ’ กุสตาฟวิเคราะห์ ขณะที่เขาขยับไปที่หลังของชาร์ลและพยายามที่จะสัมผัสเขา

เนื่องจากการใช้โหมดความเร็ว ชาร์ลยังคงเคลื่อนไหวแบบสโลว์โมชั่น แต่สายตาของเขาสามารถติดตามกุสตาฟได้

ชาร์ลต้องการเปลี่ยนทิศทางการโจมตีของเขาไปยังตำแหน่งใหม่ของกุสตาฟ แต่แม้ว่าสายตาของเขาจะสามารถติดตามได้ แต่การเคลื่อนไหวร่างกายของเขาก็ยังช้าลง

กุสตาฟเข้ามาข้างหลังเขาและผลักฝ่ามือออกไปแตะหลังของชาร์ล

จู้นนนนน!

เมื่อฝ่ามือของกุสตาฟอยู่ห่างจากสัมผัสกับชาร์ลเพียง 3 นิ้ว มันก็หยุดลงก่อนถึงตัวชาร์ลและไม่สามารถก้าวไปข้างหน้าได้อีก

กุสตาฟรู้สึกประหลาดใจ แต่ไม่แปลกใจเพราะเขาสัมผัสได้ถึงพลังรอบตัวของชาร์ลที่ขับไล่การสัมผัวทุกรูปแบบ

ชาร์ลหันไปรอบ ๆ และเหวี่ยงหมัดของเขาที่เคลือบด้วยงูไฟฟ้าไปที่หน้าอกของกุสตาฟ

กุสตาฟหลบได้และพุ่งไปข้างหลัง

‘เขาจะเคลื่อนไหวแบบนั้นได้อย่างไร?’ ชาร์ลตกใจกับการเคลื่อนไหวของกุสตาฟ

นักเรียนคนอื่น ๆ ที่ดูก็ตกใจเช่นกัน พวกเขาไม่รู้ว่าทำไมกุสตาฟถึงได้เคลื่อนไหวแบบนั้น

‘ตอนนี้ ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมสายเลือดของเขาถึงเทียบกับเกรด B ได้ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเกรด C ก็ตาม … มันทรงพลังมากทีเดียว’ กุสตาฟวิเคราะห์จากอีกด้านหนึ่ง ขณะที่ทั้งคู่จ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาระแวดระวัง

ชาร์ลก็ติดอันดับซูลูเช่นกัน แต่กุสตาฟสังเกตเห็นความแข็งแกร่งของเขาดีกว่าเลือดผสมอันดับซูลูส่วนใหญ่ ที่เขาเผชิญเมื่อไม่นานมานี้

ส่วนใหญ่เป็นผลมาจากความสามารถทางสายเลือดของเขาที่มีแรงโน้มถ่วงผสมอยู่

“เพียงเพราะแกเคลื่อนไหวได้เร็วขนาดนั้น ไม่ได้หมายความว่าแกจะเอาชนะฉันได้ แก .. ” ก่อนที่ชาร์ลจะพูดจบกุสตาฟก็ก้มหัวต่ำและพูด

“ขอบคุณสำหรับการซ้อม” หลังจากพูดจบเขาก็เดินออกจากวง

“เดี๋ยวก่อนไอ้ถังขยะ … ฉันต้องเหยียบย่ำแกไว้ใต้เท้าก่อนที่แกจะจากไป!” ชาร์ลตะโกนออกไป แต่กุสตาฟไม่ตอบกลับ

เขาเดินไปเรื่อย ๆ จนออกจากบริเวณที่มีการจับคู่

ชาร์ลดูปวดร้าวเมื่อเห็นกุสตาฟไม่สนใจเขา

แซด! แซด! แซด! แซด!

ห้องโถงมีเสียงดังขึ้นหลังจากเห็นการจับคู่สั้น ๆ นั้น

– “เขาควรจะอ่อนแอไม่ใช่เหรอ?”

– “ทำไมเขาถึงเคลื่อนไหวได้เร็วขนาดนั้น”

แม้ว่าพวกเขาจะเคยได้ยินข่าวว่ากุสตาฟใช้ยาเพิ่มประสิทธิภาพ แต่พวกเขาก็ไม่ได้โง่ ถึงขนาดที่ไม่เห็นว่ามีบางอย่างที่แตกต่างกับเขาไป

พวกเขาไม่สามารถบอกได้ว่าเกิดอะไรขึ้น  แต่พวกเขารู้ว่าจะเป็นไปไม่ได้ที่จะใช้ยาดังกล่าวทุกครั้ง ซึ่งทำให้พวกเขาสับสนเกี่ยวกับที่มาของการเปลี่ยนแปลงไปของกุสตาฟ

เมื่อเห็นการจ้องมองของทุกคนที่อยู่รอบตัวเขา ชาร์ลก็โกรธและเริ่มตะโกนให้กุสตาฟกลับเข้ามาในวงเพื่อที่พวกเขาจะได้ต่อสู้ต่อไป แต่เสียงเรียกของเขาก็ดังขึ้นจนแทบจะหูหนวก

“เฮ้ ครูผู้สอน ผมอยากจะออกไป” กุสตาฟโบกมือให้อาจารย์ ขณะที่เขามุ่งหน้าออกไป

อาจารย์ชายวัยกลางคนจ้องมองกุสตาฟด้วยความสับสน

“ชั้นเรียนของคุณจะเป็นตัวแทนของโรงเรียนในงานแลกเปลี่ยน … การฝึกอบรมเป็นสิ่งที่จำเป็น” เขาเปล่งเสียงออกมา

“ไม่ ฉันไม่สนใจ … นอกจากนั้นขยะแบบฉันจะทำอะไรในเหตุการณ์เช่นนี้ได้ ยังดีกว่าที่จะทิ้งความล้มเหลวเหล่านี้ให้อยู่ที่ฉันแทน!” กุสตาฟพูดและเดินออกไปพร้อมกับยิ้มเยาะ

“ เอ๊ะ?”

ห้องโถงทั้งห้องปะทุขึ้นด้วยความโกลาหล หลังจากได้ยินคำสั่งของกุสตาฟ แต่เขาก็ไม่รู้สึกสะทกสะท้าน

เขาล้วงมือลงในกระเป๋าและเดินไปข้างหน้าโดยไม่หันกลับมามอง

ความห่างเหินบนใบหน้าของเขาตลอดเส้นทางที่เขาเดิน ทำให้ทุกคนจ้องมองเขาด้วยความประหลาดใจจากด้านหลัง

แม้แต่อาจารย์ก็ตกใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เขาได้ยินเกี่ยวกับครูเอมมี่ ที่ฝึกอบรมกุสตาฟให้ และสงสัยว่าการเปลี่ยนแปลงในปัจจุบันของเขา ซึ่งอาจเกี่ยวข้องกับสิ่งนั้น

นอกจากนี้เขาไม่สามารถบังคับให้กุสตาฟกลับมาได้ เนื่องจากเขาตัดสินใจว่าจะไม่เข้าร่วมงานนี้แล้ว

กุสตาฟเดินไปที่ห้องฝึกส่วนตัวของเขาภายในห้องโถง

‘ด่านแรกเสร็จสิ้นแล้ว’ กุสตาฟกล่าวภายในด้วยรอยยิ้ม ขณะที่เขายืนอยู่ในห้องฝึกของเขา

—

วันนั้นมาถึงจุดจบอีกครั้ง อย่างไม่น่าเป็นไปได้ หากการกระทำของกุสตาฟถูกตัดออกไป

หลังจากการฝึกกับครูเอมมี่ ในวันนี้เธอบอกเขาว่าวันฝึกของเขาจะสั้นลงเหลือ 3 วันต่อสัปดาห์

กุสตาฟบอกได้ว่าเธอดูยุ่ง เธอไม่ได้อยู่ในโรงเรียนตลอดทั้งวัน

แม้ว่าเขาจะยังคงกังวลกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อเร็ว ๆ นี้ แต่เขาก็ตัดสินใจที่จะวางมันไว้ข้างหลังความคิดอื่นๆของเขาและมุ่งเน้นไปที่งานที่อยู่ในมือ

กุสตาฟมาถึงอพาร์ตเมนต์ของเขาและพบกับแองจี้ที่รออยู่หน้าประตู

“เฮ้ แองจี้” กุสตาฟทักทายหลังจากเห็นเธอ

“เฮ้กุสตาฟ” แองจี้ตอบด้วยรอยยิ้มหวาน

“หืม มีปัญหาเหรอ ทำไมเธอมายืนที่ประตูฉันล่ะ” กุสตาฟถามด้วยสายตาที่อยากรู้อยากเห็น

เขาเริ่มสงสัยว่านี่จะกลายเป็นกิจวัตรประจำวันของเธอหรือเปล่า

“ใช่ … ฉันหมายความว่าไม่ … ฉันหมายความว่าเราต้องคุยกัน” แองจี้พูดติดอ่างซ้ำ ๆ ก่อนจะพูดจบประโยคของเธอ

คิ้วซ้ายของกุสตาฟเลิกขึ้นเล็กน้อยก่อนที่เขาจะตอบ

“ฉันรู้แล้วว่าเธอต้องการพูดถึงอะไร … คำตอบคือไม่ กลับบ้านไปเถอะ!” กุสตาฟพูดและเปิดประตูของเขา

แองจี้คว้าตัวเขาจากด้านหลัง

“ ถ้านายถูกลักพาตัวไปอีกล่ะ?” แองจี้กล่าวด้วยน้ำเสียงกังวล

“ นั่นจะไม่เกิดขึ้นอีก … และแม้ว่าจะเป็นเช่นนั้น เธอจะไม่สามารถทำอะไรกับมันได้”  กุสตาฟพูดและเปิดประตูของเขา

“ฉันแน่ใจว่าฉันช่วยได้ ฉันอยู่ในอันดับซูลูแล้ว” แองจี้ยังคงยืนกราน

“คำตอบคือไม่ แองจี้!” กุสตาฟเดินไปข้างหน้าทำให้ผ้าของเขาหลุดจากการจับของเธอ

ปึ้ง!

ประตูเลื่อนเปิดและปิดกลับหลังจากที่กุสตาฟเดินเข้าไป

กุสตาฟขมวดคิ้ว หลังจากเข้ามาในห้องนั่งเล่นของเขา

‘ทำไมเธอถึงดื้อจังนะ?’ เขาไตร่ตรองภายในใจ

หลังจากคิดไม่กี่วินาทีกุสตาฟก็ถอนหายใจ

‘เธอฉลาดพอที่จะรู้ว่า ฉันถูกลักพาตัวไปและแจ้งครูเอมมี่ได้ ดังนั้นฉันจึงต้องให้เธอได้รับผลจากข้อสงสัยนั่นอย่างน้อยที่สุด’ กุสตาฟพูดภายในใจและหันกลับไปเพื่อเปิดประตูของเขา

เขาเดินออกมาและมาถึงทางเดิน

“หืม? เธอยังอยู่ที่นี่?” กุสตาฟเปล่งเสียงออกมาด้วยความประหลาดใจ

แองจี้ยังคงยืนอยู่ข้างประตูของเขา

“ ฉันจะไปแล้ว” แองจี้ทำหน้ามุ่ย ขณะที่เธอพูด แต่เธอก็ยังคงยืนอยู่ในท่าเดิม