The Bloodline System ศึกแห่งสายเลือด - ตอนที่ 68

ตอนที่ 68: การทรมานผู้ที่ลักพาตัว

ปัง!

ใบหน้าของเอดันชนเข้ากับกำแพงทำให้เศษขยะกระจัดกระจายไปทั่วสถานที่

ครูเอมมี่ลากผมของเอดันอีกครั้งแล้วพุ่งเข้าหากำแพงอีกด้าน

ปัง

เธอกระแทกใบหน้าของเขาเข้ากับกำแพงอีกครั้ง ทำให้มันพังลงมาทั้งหมด แต่เธอก็ยังทำมันไม่เสร็จ

สวู่! ปัง สวู่! ปัง สวู่! ปัง สวู่! ปัง สวู่! ปัง

เธอทำสิ่งเดิมซ้ำ ๆ หลาย ๆ ครั้ง จนกระทั่งไม่มีกำแพงเหลืออยู่ในบริเวณใกล้เคียง

มีเพียงทางเดินที่นำไปสู่สถานที่ต่างๆภายในสถานที่

แต่ดูเหมือนครูเอมมี่จะไม่พอใจกับความเจ็บปวดที่เธอทำกับเอดัน

เธอกำผมของเขาแน่นและใช้มันช่วยพยุงตัวเขา

ใบหน้าของเอดันถูกบดขยี้อีกครั้ง ฟันของเขาหายไปจมูกของเขาเข้าไปในใบหน้าของเขาอย่างสมบูรณ์ ดวงตาทั้งสองข้างบวมและมีเลือดออก

ครูเอมมี่นำยาอีกเม็ดหนึ่งออกมาแล้วอมไว้ในปาก

เขาเริ่มการรักษาอีกครั้ง

ทันทีที่เขาฟื้นคืนสติ เขาเริ่มอ้อนวอนขอความเมตตา แต่ครูเอมมี่ทำเหมือนว่าเธอไม่ได้ยินเขา

ไม่มีกำแพงอีกต่อไป แต่มีพื้นดิน

เธอยกเขาขึ้นสูงก่อนจะกระแทกใบหน้าลงไปด้วยความรุนแรง

บูม!

คราวนี้เสียงเหมือนแผ่นดินไหว ขณะที่พื้นดินแยกออก

รอยแตกครอบคลุมรัศมีกว่า 500 ฟุตจากจุดกระทบ

ครูเอมมี่ยกหัวเอดันขึ้นมาอีกครั้ง แล้วยกขึ้นสูงก่อนจะกระแทกหน้ากลับไปที่พื้น

ตูม! ตูม! ตูม! บูมบูม!

โครงสร้างทั้งหมดสั่นเหมือนกำลังจะพังลงมา ขณะที่ครูเอมมี่กระแทกใบหน้าของเอดันลงกับพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

กลุ่มเลือดขนาดเล็กได้ก่อตัวขึ้นแล้วภายในรูกว้าง 3 ฟุตที่ใบหน้าของเอดันสร้างขึ้นจากการกระแทกกับพื้นซ้ำ ๆ

ครูเอมมี่ยกดูเอดันด้วยเส้นผมของเขาอีกครั้งและวางยารักษาเม็ดอื่นๆไว้ในปากของเขา

“ขะ-ขอร้องล่ะ คะ-แค่ ฆะ-ฆ่า ฉัน” เอดันเปล่งเสียงแหบ

“ฆ่า?” ครูเอมมี่กล่าวอย่างมีวาทศิลป์

“มันเร็วเกินไปสำหรับเรื่องนั้น … ฉันยังไม่ได้เริ่มเลย” ครูเอมมี่พูด ขณะที่เธอลากเขาข้ามพื้นไปที่เก้าอี้ที่มีลักษณะคล้ายเตียงทางด้านซ้ายของห้อง

“ คุณรัดเขาไว้บนเก้าอี้ตัวนี้ไม่ใช่เหรอ?” ครูเอมมี่ถามคำถามเชิงโวหารอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะยกเขาขึ้นอีกครั้งแล้ววางเขาลงบนเก้าอี้

เอดันเป็นเหมือนไก่ที่อ่อนแอและไร้ที่พึ่งต่อหน้าเธอ

ครูเอมมี่รัดเขาไว้กับเก้าอี้กลที่ติดอยู่กับพื้นแข็ง

เธอจับหัวของเอดัน อีกครั้งและจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเขา พร้อมกับรอยยิ้มที่ชั่วร้ายบนใบหน้าของเธอ

“แกคิดว่ามันจะรู้สึกอย่างไร ที่ต้องสูญเสียส่วนหนึ่งของร่างกายและสร้างมันขึ้นมาใหม่ เพียงเพื่อที่แกจะได้สูญเสียมันไปอีกครั้งและสร้างมันขึ้นมาใหม่อีกครั้ง การทำขั้นตอนนี้ซ้ำ ๆ มันจะไม่ดูงดงามหรือ?”

ดวงตาของเอดันเบิกกว้างด้วยความกลัว เมื่อได้ยินเช่นนั้น

“ไม่ โปรดอย่า …ไม่!” เขาเริ่มทำตัวเหมือนขอทานอีกครั้ง

ครูเอมมี่ทำเหมือนว่าเธอไม่ได้ฟังและเดินไปทางขวาของเขา

เธอจับแขนขวาของเขาและปล่อยมันจากการถูกรัด

“ทำไมเราไม่เริ่มต้นด้วยสิ่งนี้ล่ะ หืม” ครูเอมมี่กล่าวพร้อมยิ้มเยาะ

“ขอร้อง ได้ฌปรด อย่า … ” เอดันพยายามดึงแขนของเขากลับ ขณะที่เขาขอร้อง

ครูเอมมี่ยิ้มอีกครั้ง ในขณะที่เธอจับแขนของเขาแรงขึ้น

“ ไม่นะ อย่าทำ … ” เอดันยังคงพยายามอ้อนวอนเธอ แต่ครูเอมมี่ก็ดึงแขนเขาด้วยแรงมหาศาล

งัด!

เสียงของเส้นเอ็นและกระดูกอ่อนถูกฉีกออกอย่างแรงและมีเสียงดังก้องไปทั่วห้อง

“ อ๊ากกกกก!” เขากรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เหมือนหมูที่ถูกเชือด ขณะที่จ้องไปที่ไหล่ขวาของเขา ซึ่งมีเลือดไหลออกมา

ไหล่ของเขาขาดออกจากแขน

ครูเอมมี่ยกแขนที่เธอดึงออกจากไหล่ของเขาแล้วเหวี่ยงไปทางด้านข้าง

“อั๊กกกก !” เอดันยังคงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

เขาไม่เคยรู้สึกเจ็บปวดขนาดนี้มาก่อน เนื่องจากแขนของเขาไม่เคยถูกฉีกออกจากไหล่ของเขามาก่อน

น้ำมูกน้ำตาไหลเต็มใบหน้า เห็นได้ชัดว่าเขากำลังเจ็บปวดอย่างสุดจะพรรณนาได้ในขณะนี้

เขาต้องการที่จะหลุดพ้นจากความรู้สึกเจ็บปวดเช่นนี้ แต่เขาทำไม่ได้ เขาทำได้เพียงแค่กรีดร้องออกมา ในขณะที่ดูไหล่ของเขาพ่นเลือดออกมามากขึ้นเรื่อย ๆ

“โอ้ นี่เป็นเพียงการเริ่มต้น … ยังมีอะไรอีกมากมายที่จะตามมา” ครูเอมมี่พูดขณะที่เธอเดินไปทางด้านซ้ายของเอดัน

เอดันที่ยังเจ็บปวดค่อยๆหันศีรษะไปทางด้านข้าง ขณะที่เขารู้สึกว่าแขนซ้ายของเขาถูกจับอยู่

ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เมื่อเห็นครูเอมมี่จับแขนซ้ายของเขา

เขาอยากจะอ้อนวอนอีกครั้ง แต่เขาก็พลาดท่าให้ครูเอมมี่ดึงแขนซ้ายของเขาด้วยแรงอีกครั้ง

กล้ามเนื้อและเอ็นหลุด ขณะดึงแขนซ้ายออกจากไหล่

“อ๊ากกกกกกกกกกก!”

เอดันกรีดร้องออกมาอีกครั้ง หลังจากสูญเสียแขนที่สองไป

เลือดพุ่งออกจากไหล่ด้านซ้ายของเขา

ครูเอมมี่เหวี่ยงแขนที่สองออกไปแล้วขยับเข้าหาขา

*****

ในอพาร์ตเมนต์ของกุสตาฟ เขานั่งบนเตียงพร้อมกับอุปกรณ์รูปสามเหลี่ยมขนาดเล็กในมือ

“ทำไมครูเอมมี่ใช้เวลานานจัง” กุสตาฟถามหาใครคนหนึ่งด้วยน้ำเสียงต่ำ

“ ถ้าเธอวางแผนที่จะตรวจสอบสถานที่นั้น มันควรใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที … ตอนนี้เกือบชั่วโมงแล้ว” กุสตาฟพึมพำ

เขามองไปรอบ ๆ ด้วยสีหน้าครุ่นคิด

“ ฉันคิดว่าฉันถูกพาตัวไปเพราะปรากฏการณ์บนภูเขาจริงๆสินะ … ” จิตใจของกุสตาฟนึกถึงเหตุการณ์วันสุดท้าย

–

หลังจากที่หัวของกุสตาฟกระแทกกับพื้นโดยเอดันแล้ว เขาก็สลบไป

ชายคนนั้นแข็งแกร่งกว่ากุสตาฟ ดังนั้นการพยายามหลบหนีโดยใช้พลังมากขึ้นหรือการแปลงร่างจะเปิดเผยความลับของเขามากขึ้นเท่านั้น ซึ่งมันจะจบลงด้วยหายนะสำหรับเขา

เนื่องจากเขายังคงถูกพาไปไม่ว่าจะด้วยวิธีใด เขาจึงตัดสินใจแสร้งทำเป็นว่าเขาล่วงลับไปแล้วและใช้โอกาสนั้นเพื่อสังเกตว่าเขาจะถูกนำไปใช้ในที่ใด

การรับรู้ของเขาทำให้เขาสามารถมองเห็นสิ่งรอบข้างด้วยประสาทสัมผัส แม้ว่าเขาจะหลับตาอยู่ก็ตาม

เขาจดจำเส้นทางที่รถโดยใช้การเลี้ยวและการเคลื่อนไหว ไม่มีใครรอดพ้นจากความรู้สึกของเขาไปได้

เมื่อเขาถูกมัดอยู่บนเก้าอี้และสังเกตเห็นหมวกนิรภัยที่ปรับแต่งสมอง เขาก็คิดว่านั่นจะเป็นจุดจบสำหรับเขา เพราะเขาอาจจะพูดความจริงเกี่ยวกับทุกสิ่งออกไป

เขาประหลาดใจเมื่อมีบางอย่างเกิดขึ้น เพราะเมื่อเขาสวมหมวกนิรภัยบนศีรษะของเขา

—————————-

[ฟังก์ชันสมองของโฮสต์ถูกแย่งชิงโดยกองกำลังภายนอก]

[ความอดทนทางจิตที่จำเป็นสำหรับการปิดกั้นการบุกรุกจิตใจ: 25]

[โฮสต์ได้รับความอดทนทางจิตใจมากพอที่จะป้องกันการบุกรุกทางจิตใจ]

[การบุกรุกจิตใจ ถูกบล็อกเรียบร้อยแล้ว]