The Bloodline System ศึกแห่งสายเลือด - ตอนที่ 2

ตอนที่ 2 ชายนิรนาม

 

“ห๊ะ? ฉันยังไม่ตาย?”

 

กุสตาฟตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองนอนอยู่กลางป่า เขาค่อยๆลุกขึ้นมาปัดฝุ่นที่เปื้อนเสื้อผ้า เขายังอยู่ในชุดนักเรียน

 

“ฉันไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย” เขาสังเกตเห็นหลังจากตรวจร่างกายแล้ว

 

ดวงอาทิตย์กำลังขึ้นจากทิศตะวันออกอย่างช้าๆขณะที่แสงส่องผ่านช่องว่างภายในใบไม้บนต้นไม้ข้างหน้าเขา

 

“ กลางคืนผ่านไปแล้วเหรอ?” ดวงตาของกุสตาฟเบิกกว้างด้วยความตกใจหลังจากที่ตระหนักถึงเรื่องนี้ แต่ในวินาทีถัดมามันก็กลับมาเป็นปกติ “ไม่ใช่ว่าใครจะสังเกตเห็นว่าฉันหายไปไหนแล้วนะ” เขาพึมพำอย่างหดหู่

 

เขาหันกลับไปมองภูเขาที่เขาตกลงมา เมื่อสังเกตเห็นบางอย่างกะพริบในแนวสายตาของเขาซึ่งอยู่ที่มุมซ้ายของดวงตาของเขา

 

ซึ่งจดจ่อไปที่ไฟกะพริบสี่เหลี่ยมสีน้ำเงินและมีบางอย่างที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น

 

– [ยินดีต้อนรับเจ้าภาพ!]

 

จู่ๆตัวละครก็ปรากฏตัวขึ้นในสายตาของเขา

 

“ เอ๊ะมีอะไรเหรอ?” กุสตาฟเปล่งเสียงออกมาด้วยความประหลาดใจ เขาหันไปทางซ้ายและขวา แต่เขาก็ยังไม่สามารถดึงตัวละครออกไปจากสายตาได้

 

เขาคิดว่าเขากำลังฝันอยู่กุสตาฟหลับตา “ฉันคงหัวฟาดตอนที่ฉันล้มลง”

 

หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีเขาก็ลืมตาขึ้นมาและเห็นตัวละครอื่น ๆ ปรากฏขึ้นในสายตาของเขา

 

– [โฮสต์หน้าโง่ คุณได้รับเลือกให้ใช้พลังอันยิ่งใหญ่!]

 

“โฮสต์หน้าโง่เหรอ ตัวละครพวกนี้ดูถูกฉันเหรอ?” กุสตาฟถาม“ เดี๋ยวก่อน.. โฮสต์?” เขาถามด้วยความสับสน

 

– [คุณมีเวลาสิบวินาทีในการตัดสินใจว่าคุณยอมรับพลังนี้หรือไม่]

 

“พลังอะไร พลังแบบไหน เกิดอะไรขึ้นทำไมฉันถึงคุยกับตัวละครแปลก ๆ ฉันตายไปแล้วสินะ และนี่คือการลงโทษจากการฆ่าตัวตายหรือเปล่า ความบ้าคลั่งใน ชีวิตหลังความตายเหรอ?” กุสตาฟถามคำถามมากมายในจังหวะด้วยความรวดเร็ว ในขณะที่เขาสงสัยในการดำรงอยู่และความมีสติในปัจจุบันของเขา

 

ราวกับว่ามันกำลังตอบคำถามของเขาและตัวละครก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง

 

– [คุณอาจเลือกที่จะลดพลังนี้ลง แต่นั่นจะทำให้คุณตายได้!]

 

กุสตาฟจับคางของเขาหลังจากที่เห็นตัวละครเหล่านี้เปลี่ยนไปอีกครั้ง

 

“ฉันยังมีชีวิตอยู่ แต่ราคาของมันคือความบ้าคลั่งนี่สินะ” เขาสงสัยเสียงดัง “เดี๋ยวก่อน แค่ขู่ว่าจะฆ่าฉัน”

 

– [สิบ]

 

– [เก้า]

 

“หือ? มันเพิ่งเริ่มนับถอยหลัง” กุสตาฟสังเกตเห็นตัวละครที่เปลี่ยนไปทุกวินาทีที่นับถอยหลัง

 

– [เจ็ด]

 

“ฉันจะตายจริงไหมถ้าฉันไม่ให้คำตอบหรือปฏิเสธ” กุสตาฟรู้สึกกลัวเล็กน้อยที่จะเผชิญหน้ากับความตายอีกครั้งหลังจากสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก่อน

 

– [หก (คุณจะตาย)]

 

ตัวละครตอบห้วนๆ

 

กุสตาฟ : “… ”

 

– [สี่]

 

– [สาม]

 

กุสตาฟรู้สึกได้ว่าอัตราการเต้นของหัวใจของเขาช้าลง เมื่อการนับถอยหลังเข้าใกล้ศูนย์มากขึ้น

 

ตึก … ตั้ก! ตึก … ตั้ก!

 

– [สอง]

 

– [หนึ่ง]

 

“ฉันยอมรับ!” กุสตาฟตะโกนออกมา

 

การนับถอยหลังหยุดลงทันทีหลังจากที่เขาพูด

 

“ฮึบ! ฮึ๊บ! สิ่งนี้กำลังจะฆ่าฉันจริงๆเหรอ?” กุสตาฟหายใจหอบหนักหลังจากการนับถอยหลังหยุดลง

 

เขาวางมือขวาบนหน้าอกเพื่อให้รู้สึกถึงการเต้นของหัวใจ เขาถอนหายใจอย่างโล่งอกหลังจากรู้สึกว่ามันค่อยๆกลับมาเป็นปกติ

 

– [ยินดีด้วยที่ยอมรับพลังนี้! ชะตากรรมของคุณพลิกผันแล้ว!]

 

ตัวละครเปลี่ยนไปอีกแล้ว

 

“หืม…มันหมายถึงพลังอะไร” เขาจ้องมองตัวละครด้วยท่าทางสับสน

 

– [ร่างกายของคุณจะได้รับการตรวจสอบและวิวัฒนาการตามมาตรฐานแล้ว!]

 

ห้ะ!

 

กุสตาฟสังเกตเห็นว่าดวงตาของเขาเริ่มหนักอึ้ง หลังจากเห็นข้อความสุดท้ายที่ตัวละครก่อตัวขึ้น

 

– [โฮสต์จะถูกส่งไปยังที่พำนักของเขาและหมดสติไปอีกยี่สิบสี่ชั่วโมงข้างหน้า]

 

“อะไรกัน … ” ก่อนที่กุสตาฟจะพูดเสร็จเขา สังเกตเห็นภาพเงาดำทะมึนจากต้นไม้สู่ต้นไม้ห่างออกไปประมาณหนึ่งร้อยฟุตทางทิศตะวันตกของเขา

 

ซวี่! ซวี่! ซวี่!

 

ความเร็วนั้นรวดเร็วและยังคงพุ่งจากต้นไม้สู่ต้นไม้รอบ ๆกุสตาฟ

 

มันเป็นเหมือนเงาดำ

 

“นั่นใคร?” เขาจำได้ว่าเป็นคนทันที

 

ราวกับจะตอบคำถามของเขาชายที่มีกล้ามเนื้อสูงสองเมตรในชุดรัดรูปสีดำปรากฏตัวห่างจากเขายี่สิบฟุต

 

เขามีหน้ากากสีเขียวปิดใบหน้าครึ่งหนึ่ง

 

“คุณมากับฉันเด็กน้อย!” น้ำเสียงนั้นฟังดูแหบนิด ๆ

 

[สิบ]

 

“คุณเป็นใครและต้องการอะไร” กุสตาฟถามด้วยท่าทางตกใจ ขณะที่เขาก้าวถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว

 

[เก้า]

 

“ฉันแค่ต้องการให้คุณมากับฉัน! แบบไม่มีคำถาม!” ชายนิรนามเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่งการ

 

[แปด]

 

“คุณมีแผนจะทำอะไรกับฉัน!?” กุสตาฟตั้งคำถามขณะที่หัวใจของเขาเริ่มเต้นเร็ว

 

“แค่มากับฉันด้วยความเต็มใจ! อย่าทำอะไรบ้า ๆ ไม่งั้นฉันคงจะต้องทำร้ายเธอ!” ชายนิรนามขู่พร้อมกลอกตา

 

[ห้า]

 

ตึกตั้ก! ตึกตั้ก! ตึกตั้ก!

 

ทุกวินาทีที่ผ่านไปกุสตาฟรู้สึกง่วงมากขึ้น แต่เขาตั้งใจว่าจะไม่ถูกชายนิรนามคนนี้จับตัวไป ‘คนลักพาตัว? นักค้าเลือดผสม? ถ้าเขาขายฉันล่ะ? ทรมานฉัน? ตัดอวัยวะของฉันและขายมัน? ‘

 

สำหรับคนที่อยากฆ่าตัวตายเขากลัวความน่าสะพรึงกลัวมากตอนที่เขาถูกจับโดยคนที่ไม่รู้จักคนนี้ เขาจึงไม่สังเกตเห็นการนับถอยหลัง

 

[สี่]

 

‘วิ่ง!‘

 

ทันใดนั้นความคิดนี้ก็เข้ามาในความคิดของเขา  กุสตาฟก็หันส้นและวิ่งไปในทิศทางตรงกันข้าม

 

“บัดซบ!” ชายคนนั้นส่งเสียงดังขณะที่เขาวิ่งจากต้นไม้หนึ่งไปอีกต้นหนึ่งทำให้เป็นริ้ววงกลมรอบกุสตาฟที่ยังคงวิ่งต่อไป

 

ทันใดนั้นชายคนนั้นก็พุ่งลงมาจากกลางต้นไม้สูงหกร้อยฟุตไปทางกุสตาฟ

 

กุสตาฟที่รู้อยู่แล้วว่าชายคนนี้เป็นเลือดผสมและคำนวณการเคลื่อนไหวของเขาตัดสินใจทิ้งร่างของเขาลงกับพื้นทันทีที่ชายคนนั้นพุ่งออกไป

 

ชายคนนั้นก็พุ่งเข้าหาเขาด้วยความเร็วกลางอากาศ

 

กุสตาฟตระหนักว่า การคำนวณของเขาไม่แม่นยำนัก เนื่องจากมือของชายคนนั้นอยู่ห่างจากการสัมผัสไหล่ของเขาเพียงไม่กี่เซนติเมตร และเนื่องจากร่างกายของเขากำลังอยู่ในขั้นตอนการสืบเชื้อสาย

 

ราวกับว่าเวลามาหยุดลง ขณะที่ฝ่ามือของชายนิรนามกำลังจะแตะกับกุสตาฟ …

 

[ซีโร่]

 

[โฮสต์จะเข้าสู่ห้วงนิทรา!]

 

กุสตาฟรู้สึกได้ทันทีว่าวิสัยทัศน์ของเขามืดลง เมื่อมีการแจ้งเตือนปรากฏขึ้นในแนวสายตาของเขา

 

ทันใดนั้นแสงจ้าก็ปรากฏขึ้นมาล้อมกุสตาฟและในวินาทีถัดมา …

 

ชิ่ง!

 

กุสตาฟหายไปในอากาศที่เบาบางขณะที่มือของชายนิรนามเคลื่อนผ่านอนุภาคแสง

 

ตึ้ก!

 

เท้าของเขากลับลงบนพื้นและเลื่อนเท้าไปข้างหน้า เนื่องจากความเร็วอันมหาศาลของเขาก่อนหน้านี้

 

เขาหันไปจ้องซ้ายขวา ซ้ำ ๆ

 

“เขาไปแล้ว?” ชายคนนั้นถามด้วยสีหน้าไม่เชื่อ “ สายเลือดนั่นมันหายากขนาดไหนกัน” เขาพูดด้วยเสียงต่ำ

 

“แต่อย่างมาก เด็กคนนั้นจะเป็นลูกผสมของซูลู! ความสามารถของเขายังไม่เติบโตเต็มที่ซึ่งหมายความว่าเขาไม่สามารถไปได้ไกลด้วยการเทเลพอร์ตนั่น … เขายังคงต้องอยู่ในบริเวณใกล้เคียงของป่านี้” ทันทีหลังจากพูดจบชายคนนั้นก็กระโดดออกมาเหมือนผีกระโดดจากต้นไม้ไปยังอีกต้นไม้ด้วยความเร็วที่เหนือจินตนาการ

 

เขาตัดสินใจที่จะกวาดป่าจากทางเหนือ เผื่อว่าเขาจะเจอกุสตาฟอีกครั้ง แต่มันก็ไร้ผลเพราะในขณะนี้กุสตาฟถูกส่งเข้าไปในห้องนอนของเขาแล้ว

 

ลมในป่ายังคงพัดเบา ๆ ราวกับว่าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น สิ่งที่กุสตาฟไม่ได้สังเกตคือภูเขาสูงที่เขาต้องการจะสร้างเซปปุกุ* ตอนนี้ภูเขาลูกนั้นถูกแบ่งเป็นครึ่งหนึ่งของที่เคยเป็นมาก่อนหน้านี้ไปแล้ว

 

—- –

 

-เมื่อสามสิบนาทีที่แล้ว

 

วันใหม่เริ่มสว่างขึ้น เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้นประกาศการสิ้นสุดของคืนก่อนหน้า

 

คืนนี้มีไว้สำหรับการนอนหลับ แต่ดูเหมือนว่าจะตรงกันข้ามกับกลุ่มคนที่รวมตัวกันรอบ ๆ ภูเขาแห่งหนึ่งในป่าที่ขอบแพลงก์ตอนซิตี้

 

กลุ่มที่มารวมตัวกันที่นี่เหมาะกับเสื้อผ้าที่ดูเป็นทางการแพทย์

 

อุปกรณ์ที่มีลักษณะคล้ายจานรองขนาดใหญ่ลอยอยู่เหนือภูเขา รังสีของแสงสีฟ้าส่องออกมาจากมันและการสแกนภูเขาทีละนิ้ว

 

ชายคนหนึ่งที่มีผมสีน้ำตาลเข้มในชุดสูทสีฟ้ายืนอยู่ด้านหน้าภูเขา โดยมีบอดี้การ์ด 4 คน ในชุดรัดรูปสีเข้มวางท่าอยู่ทางซ้ายและขวา เจ้าหน้าที่ที่สวมชุดแพทย์ยังคงเคลื่อนไหวไปมา ดูเหมือนพวกเขาจะตรวจสอบปรากฏการณ์ประหลาดของภูเขาที่ลดลงครึ่งหนึ่งในคืนเดียว

————————————————————————————-

*เซปปุกุ หมายถึง การฆ่าตัวตาย