Rise of the White Dragon การตื่นขึ้นของมังกรขาว - ตอนที่ 72

ตอนที่ 72: ถูกติดตามอีกครั้ง?

ขณะพูดคุย ลูเอนและอิงกริดมาถึงสำนักงานใหญ่ของบริษัท ลูเอนขับรถไปที่โรงรถและทิ้งรถไว้ที่นั่น

“ยินดีต้อนรับ ซีอีโอลูเอนและเลขาอิงกริด” พนักงานต้อนรับกล่าวด้วยความเคารพอย่างสูง เธอมองดูอิงกริดเป็นส่วนใหญ่ด้วยความชื่นชมและอิจฉาเล็กน้อย ตำแหน่งปัจจุบันของอิงกริด เป็นที่อิจฉาของผู้คนมากมายที่สำนักงานใหญ่ของบริษัท

“อืม” ลูเอนพยักหน้า

“ขอบคุณค่ะ” อิงกริดยิ้มและเดินตามลูเอน

ในห้องทำงานของลูเอน เขาเริ่มยุ่งกับบางสิ่งที่เกิดขึ้น ในขณะที่เขาไม่อยู่ สำหรับเกมนี้ เขาส่งลิงค์ให้แม่ของเขาและให้บัญชีแก่เธอเพื่อใช้เป็นผู้ดูแลระบบ

*ก๊อก!*

“ลูเอน ฉันเข้าไปนะ” อิงกริดเคาะประตูหนึ่งครั้งแล้วเปิดออก

“หืม?” ลูเอนมองมาที่เธอ

“ฉันมีข้อมูลใหม่จากบริษัทไอย์ ” อิงกริดวางเอกสารบนโต๊ะของลูเอน “บริษัทฮาแวน กำลังจะสร้างร้านใหม่และกำลังพิจารณาว่าจ้างบริษัทไอย์มันอยู่ในเอกสารเหล่านั้น มันมีข้อมูลอยู่”

“ฮะ… ดีมาก” ลูเอนชื่นชมเธอที่เข้าถึงข้อมูลนี้และเคยคิดที่จะติดต่อสาขาของบริษัทที่เป็นบริษัทรับเหมาก่อสร้าง

แม้ว่าจะไม่ใช่จุดสนใจของบริษัทดีมาสแต่ก็มีสาขาย่อยคือบริษัทก่อสร้างดีมาส  และถือว่าเป็นหนึ่งในบริษัทที่ดีที่สุดในบราซิล ถ้าบริษัทรับเหมาก่อสร้างดีมาสได้ติดต่อกับฮาแวน และบอกว่าพวกเขาสนใจที่จะสร้างร้านฮาแวนแห่งใหม่ให้ มันง่ายที่จะบอกว่าพวกเขาจะเลือกใคร

“อืม ฉันจะกลับแล้ว มีบางอย่างที่ต้องทำก่อน” อิงกริด ยิ้มและจากไปไม่นาน

ในสำนักงานของเขา ลูเอนเริ่มวิเคราะห์โครงการใหม่ๆ เขาพยายามนึกถึงโครงการให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ซึ่งยังคงทำงานต่อไปแม้หลังจากการปลุกพลังครั้งที่ 3

อิงกริดกำลังนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นของเธอ จนโทรศัพท์ของเธอดังขึ้น เห็นว่าเป็นเบอร์ของแม่จึงตอบไป “สวัสดีตอนบ่ายค่ะ แม่”

“อิงกริด แม่มีข่าวดีมาบอก แม่เพิ่งแข็งแกร่งขึ้น 3 เท่า” น้ำเสียงของอแมนด้าเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นเมื่อเธอพูดแบบนี้

“ดีมาก หนูดีใจกับแม่ด้วย” อิงกริดกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“ใช่ ลูกสาว แม่ขอเปลี่ยนเรื่องหน่อยนะ” เสียงของอแมนด้าเปลี่ยนไปอย่างมากจนน่าเป็นห่วง “ลูกรู้อะไรไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับพี่สาวของลูก แม่ไม่ได้รับข้อความจากเธอและโทรศัพท์มือถือข้อความเสียงของเธอมาหลายวันแล้ว ทุกครั้งที่แม่โทรไปหาเธอ”

“หนูก็ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอเหมือนกัน แต่หนูจะลองดูว่าจะได้ข้อมูลอะไรจากเธอไหม ทันทีที่หนูได้รับ ข้อความ หนูจะแจ้งให้แม่ทราบ” แม้ว่าอิงกริดจะไม่ชอบพี่สาวของเธอ แต่เธอก็สัญญาว่าจะพยายามหาข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับเธอ เพื่อไม่ให้แม่ของเธอกังวล

“ขอบคุณนะอิงกริด แม่จะวางสายแล้ว แม่จะไปทำงานที่โรงพยาบาลอีกรอบ ลาก่อน ลาก่อน แม่รักหนูนะลูก~” ทั้งสองกล่าวลาและวางสาย

‘ฉันไม่รู้ว่าลูเอนจะยินดีที่จะช่วยฉันหาพี่สาวของฉันหรือไม่…’ อิงกริดพึมพำในใจ เธอบอกลูเอน ไปแล้วทุกอย่างที่พี่สาวของเธอทำกับเธอ และบางทีถ้าเธอขอให้เขาช่วยพี่สาวของเธอลูเอน จะคิดว่าเธอเป็นคนโง่ที่โง่เกินกว่าจะใส่ใจความเป็นอยู่ของพี่สาวของเธอ?

แม้จะเชื่อว่า ลูเอน จะไม่ช่วยเธอ แต่เธอก็ยังไม่อยากให้ ลูเอน คิดไม่ดีกับเธอที่อยากจะช่วยพี่สาวของเธอ

*

เวลาเกือบ 22:00 น. เมื่อลูเอนเสร็จสิ้นการนัดหมายทั้งหมดของวัน เขาเพิ่งออกจากงานเลี้ยงอาหารค่ำเพื่อทำธุรกิจและอยู่ในรถกับอิงกริดระหว่างทางกลับบ้าน

“เธอเป็นอะไรหรือเปล่า เธอดูกระสับกระส่ายทั้งคืน มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า” ลูเอนถามในขณะที่เขาเหลือบมองเธอ

“ไม่เป็นไรหรอก แค่… ไม่เป็นไร” อิงกริดกำลังจะพูดอะไรบางอย่างแต่ตัดสินใจไม่ทำ

“พูดมา เธอไม่จำเป็นต้องสงวนตัวกับฉัน” ลูเอนพูดขณะจอดรถที่ไฟแดงแล้วมองมาที่เธอ

“เอ่อ… แม่ของฉันโทรมา เธอบอกว่าพี่สาวฉันหายตัวไปนานแล้ว และฉันคิดว่าคุณจะพบเธอแบบเดียวกับที่คุณพบที่แคลนซิง” อิงกริดไม่กล้ามองเขา ขณะที่เธอใช้นิ้วชี้เข้าหากัน รู้สึกประหม่าเมื่อพูดถึงเรื่องนี้

“โอเค” ลูเอนตอบ

“เอ่อ คุณพูดว่าอะไรนะ?” อินกริดประหลาดใจและมองมาที่เขา

“ฉันบอกว่าโอเค ฉันจะไปหาเธอให้” ลูเอนเห็นว่าไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียวและเร่งความเร็วขึ้น

“ขอบคุณนะลูเอน” อิงกริดกล่าวขอบคุณ

“ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ไม่ต้องกังวล” ลูเอนยิ้ม

ขณะขับรถ ลูเอนสังเกตว่าเขากำลังถูกตามอยู่ อย่างไรก็ตาม เขาไม่ต้องการเสียเวลากับพวกนั้น เขาแค่ทำให้รถของเขามองไม่เห็นด้วยตาเปล่าและยังคงขับรถต่อไปและทำระยะห่างจากที่ที่เขาเคยไป และจากระยะไกล เขาโยนเหรียญ  5 เซ็นต์ด้วยพลัง Qi ของเขาไปในทิศทางของรถที่ติดตามเขา

– ภายในรถสีเงินที่ตามลูเอนมา –

“เขาไปไหน จู่ๆ รถของเขาก็หายไป!” ลูกน้องคนหนึ่งกล่าว

“ฉันไม่รู้ ฉันแค่ตามเขาไปเรื่อยๆ…” คนขับรถที่สวมชุดอินเดียนแดงพูดอย่างสับสน

“บ้าจริง เขาจะหายไปจากการตามของพวกเราได้ยังไง”

มีชาย 4 คนอยู่ในรถ และพวกเขาต่างก็สับสนกับการหายตัวไปของลูเอน แล้วก็…

*วึ้บบบ!*

มีบางอย่างที่เงียบเข้ามาในหัวของคนขับและจับหัวของชายคนนั้นที่เบาะหลังด้านหลังคนขับ

*ปัง!*

*ปั้ก!*

รถลื่นไถลไปชนกับราวจับโลหะที่อยู่ตรงกลาง ซึ่งทำจากแก้วธนาคารของบราเซสโก้ และส่วนหน้าที่เป็นเหล็กที่ยึดราวจับก็ออกมาเจาะศีรษะของชายทั้งสี่ที่อยู่ในรถ

“เกิดอุบัติเหตุ!”

“พระเจ้า ช่วงนี้เกิดอุบัติเหตุบ่อยมาก”

*อ้วก!*

เมื่อพวกเขาเข้าไปใกล้อีกนิด ผู้คนในบริเวณใกล้เคียงก็เห็นหัวของชายสี่คนถูกเหล็กเส้นทำลายจนหมด หลายคนอดไม่ได้ที่จะอาเจียน มันเป็นฉากที่โหดร้ายมาก แม้แต่ชิ้นส่วนของสมองก็ยังติดอยู่ที่จุดเริ่มต้นของแท่งเหล็กสองอัน

*

“ลูเอน นั่นคุณทำเหรอ” อิงกริดถาม เธอเห็นเขาขว้างบางอย่างออกไปนอกหน้าต่างแต่ไม่ได้สังเกตสิ่งที่เขาขว้างอย่างชัดเจน

ในขณะนั้น ลูเอนได้ทำให้รถของเขามองเห็นได้อีกครั้งแล้ว เขาหันไปหาอิงกริดและพูดอย่างเฉยเมยว่า “มีชายสี่คนในรถตามเรามา และฉันรู้สึกถึงรัศมีของเขาและตั้งใจจะฆ่าเรา ฉันจ่ายให้พวกเขาด้วยสกุลเงินเดียวกันเท่านั้น”

อิงกริดมองย้อนกลับไปและด้วยการมองเห็นที่ดีขึ้น เธอเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับชายทั้ง 4 คน เธอถามด้วยความประทับใจอย่างยิ่งว่า “คุณทำสิ่งนี้โดยรู้หรือไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น”

“ไม่มากก็น้อย มีโอกาสเกิดขึ้น 50%” ลูเอนกล่าว “คุณพูดได้เลยว่าโชคไม่เข้าข้างพวกเขา แม้ว่าจะเป็นอย่างนั้น มีเพียงสองคนเท่านั้นที่มีโอกาสรอด”

“ว้าว! ถึงอย่างนั้นก็เหลือเชื่อ” อินกริดไม่สนใจแม้แต่ชีวิตของคนเหล่านี้ ถ้าเป็นเมื่อก่อน เธออาจจะรู้สึกเสียใจกับพวกเขา แต่มีบางอย่างในตัวเธอเปลี่ยนไปทีละน้อย เธอถามต่อไปว่า “ฉันจะสามารถทำอะไรแบบนี้ได้หรือไม่”

“คุณสามารถตราบเท่าที่คุณฝึกฝนเพียงเล็กน้อยและใช้คณิตศาสตร์เพียงเล็กน้อยในการคำนวณเส้นทางที่รถจะใช้เมื่อคนขับถูกฆ่าตาย ทั้งหมดนี้คำนวณได้ง่ายด้วยคณิตศาสตร์ แต่การทำสิ่งนี้ต้องฝึกฝน” ลูเอน ได้ตอบกลับ

หยุดที่ไฟแดงถัดไป ลูเอนหยิบโทรศัพท์มือถือของเขาและลบภาพทั้งหมดอย่างรวดเร็วใกล้กับอุบัติเหตุ แม้ว่ามีโอกาสน้อยมากที่จะมีภาพเขาโยนเหรียญ แต่ก็ควรป้องกันไม่ให้มีหลักฐานดังกล่าว