Rise of the White Dragon การตื่นขึ้นของมังกรขาว - ตอนที่ 59

ตอนที่ 59: วันแรกในฐานะซีอีโอ

ประมาณ 10 โมงเช้างานแถลงข่าวสิ้นสุดลงและไมร่า อยู่ต่ออีกหน่อย เพื่อแนะนำเจ้านายคนใหม่ล่าสุดให้ทุกคนได้รู้จัก ผู้หญิงในบริษัทส่วนใหญ่ก็คลั่งไคล้ หญิงสาวอายุ 19 ปี ผมสีเข้มและดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเป็นคนที่ทุ่มสุดตัวให้กับเขา เธอสวยมากส่วนโค้งของเธอสมบูรณ์แบบ แต่เขาไม่แสดงปฏิกิริยาใด ๆ และไม่ให้ความหวังกับเธอ

เด็กหญิงคนนั้นชื่อว่าเรนา เธอหัวเราะคิกคักอย่างเชื่องช้า แต่ในใจเธอคิดว่าเขาแค่ประหม่าเพราะมันเป็นวันแรกที่เขามาที่บริษัท

‘เอาจริงนะ ผู้หญิงคนนี้จะหน้าด้านและไร้ยางอายมากกว่านี้ไปได้อีกนานไหม?’ อิงกริดกลอกตาเมื่อเห็นสิ่งนี้

หลังจากที่ลูเอนได้พบปะกับพนักงานทุกคนและได้รับการแนะนำให้รู้จักกับพวกเขา ไมร่ากล่าวว่า “ลูกเอ๋ย ฉันจะกลับบ้านกับคาธารีน่า และ คริสตินาแล้ว อืม… เรายังคงต้องแข็งแกร่งขึ้น ตอนนี้บริษัทจะอยู่ในมือของลูก ทำในส่วนของลูกให้ดีที่สุดนะ”

เธอกอดลูกชายและจูบหน้าผากของเขาก่อนเข้าลิฟต์ หลังจากไปรับ คริสตินา และคาธารีน่าแล้วไมร่า ก็ขึ้นลิฟต์อีกครั้งและออกไป

ลูเอนไปที่ห้องทำงานเก่าของแม่และจัดระเบียบตามความชอบของเขา อิงกริดอยู่ในห้องด้านหน้าของเขา

อิงกริดจัดเรียงเอกสารทั้งหมดสำหรับวันนี้ใหม่และเธอทำเอสเพรสโซ 2แก้วจากเครื่องชงกาแฟ จากนั้นอิงกริดก็เดินกลับไปที่ห้องทำงานของลูเอน เธอทิ้งกาแฟไว้บนโต๊ะขณะที่ลูเอน พิมพ์บางอย่างบนคอมพิวเตอร์ อิงกริดรู้สึกประทับใจ นิ้วของลูเอนดูเหมือนเวทมนตร์ มันคือการพิมพ์ที่เร็วมากดูเหมือนว่าเขามีมากกว่า 2 มือ

ขณะที่เขากำลังยุ่งอยู่เธอจึงนั่งลงบนเก้าอี้และนิ่งเงียบ

“คุณสามารถพูดคุยเกี่ยวกับกำหนดการของวันนี้ได้นะ” ลูเอนพูดโดยไม่ได้มองไปที่เธอ

“ตอนนี้เรามีการประชุมกับผู้บริหารรับประทานอาหารกลางวันกับ บริษัท และการประชุมช่วงบ่ายกับซัพพลายเออร์คู่ค้าและนักลงทุน” อิงกริดตอบ

เมื่อเห็นว่าเขาหยุดพิมพ์และลุกขึ้นอิงกริดจึงพูดขึ้นว่า “วันนี้ของเราจะเต็มไปด้วยการประชุมนะคะ”

เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อย เนื่องจากเป็นครั้งแรกที่เธอมีความรับผิดชอบมากมาย  แต่เธอก็เต็มไปด้วยความกล้าหาญและความมุ่งมั่นที่อยากทำงานที่ดี

– ห้องประชุม –

พนักงานระดับบริหารทุกคนรู้สึกกังวลในการปรากฏตัวของลูเอน สิ่งที่ทำให้พวกเขากลัว คือการแสดงออกที่ไม่แยแสและออร่าที่กดขี่ของเขา ที่เขาปล่อยออกมาทำให้พวกเขาหายใจได้ยาก นี่ไม่ใช่เจตนาของเขา  ลูเอนเป็นเช่นนั้นเฉพาะ เมื่อเขาจัดการกับเรื่องร้ายแรง ออร่าพวกนั้นจะออกมาโดยอัตโนมัติ และออร่าของเขาจะเปลี่ยนไป และมีพลังมากขึ้น สำหรับคนธรรมดาการอยู่ต่อหน้าเขาอาจเป็นเรื่องยาก

อิงกริดสะกิดเขาอย่างระมัดระวังและกระซิบอะไรบางอย่างจากนั้น ลูเอน ก็ตระหนักถึงความผิดพลาดของเขาและดึงออร่าของเขากลับคืนมา เสียงถอนหายใจดังขึ้นโดยไม่สมัครใจ มันดังก้องไปทั่ว ด้วยเหตุนี้ผู้บริหารคนอื่นๆจึงสามารถพูดคุยและหารือเกี่ยวกับโครงการและข้อเสนอของบริษัท ได้

ลูเอน ยอมรับและปฏิเสธข้อเสนอจำนวนมาก ที่มีส่วนต่างความเสี่ยงและยังกล่าวความคิดเห็นของเขาเกี่ยวกับข้อเสนอแต่ละข้อในตอนแรกผู้บริหารไม่เชื่อ แต่ทีละเล็กทีละน้อย พวกเขาหลงใหลในความเป็นอัจฉริยะของลูเอน อย่างไรก็ตามมีบางคนที่คิดว่าทุกอย่างเป็นข้อความตกแต่ง ไม่ใช่ความคิดของลูเอน แต่เป็นความคิดของไมร่า ดีมาส

*

ในช่วงบ่ายมีการพบปะกับพันธมิตรและนักลงทุน เนื่องจากเป็นวันแรกของเขา ลูเอน ดีมาส เพียงแค่ให้ความคิดบางอย่างเกี่ยวกับโครงการและข้อเสนอแก่พวกเขาและอธิบายให้พวกเขาฟังด้วยวิธีที่ง่ายมาก แต่เมื่อได้ยินทฤษฎีดังกล่าว เพื่อนร่วมทางทั้งหมดเหล่านี้ได้ยินสิ่งที่ลูเอนเสนอและรู้สึกประหลาดใจ เนื่องจากมีข้อเสนอและโครงการที่น่าสนใจมากมายจากลูเอน

หลังจากได้ยินสิ่งที่เขาพูด ชายหนุ่มรูปหล่อที่เป็นหุ้นส่วนก็แทบน้ำลายไหล ขณะมองไปที่อิงกริด และถามคำถามที่เกี่ยวข้องกับโครงการของบริษัทกับเธอ

อย่างไรก็ตามมันทำให้อุณหภูมิห้องประชุมเย็นลงและทุกคนเริ่มสั่นเทาตั้งแต่หัวจรดเท้า  ความกดดันของลูเอนกำลังก่อให้เกิดเรื่องเลวร้ายยิ่งกว่าตอนที่เขาอยู่ในการประชุมกับผู้บริหารเสียอีก

เป็นเรื่องปกติ ถ้าผู้ชายคนนั้นต้องการพูดถึงสิ่งที่เขาไม่เข้าใจเกี่ยวกับบริษัท แต่มันก็เป็นคนละเรื่องถ้าวัตถุประสงค์หลักคือการจีบแฟนของลูเอน

คู่ค้าและนักลงทุนที่มีประสบการณ์มากกว่าคนอื่น ๆ เข้าใจเรื่องนี้และพวกเขารู้ว่ามันเป็นความผิดของชายหนุ่มคนนี้ ที่เอาแต่ถามคำถาม ขณะที่น้ำลายไหลและมองไปที่อิงกริด พวกเขาพยายามเตือนชายคนนั้น แต่ก็ไร้ผล

ในขณะที่คำถามกลายเป็นเรื่องส่วนตัวแทน อิงกริดจึงตอบว่า “ได้โปรดหยุดถามคำถามส่วนตัว กับฉัน ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อสัมภาษณ์งานแต่งงาน หากไม่เกี่ยวข้องกับบริษัท คุณไม่ควรคุยกับฉันนะคะ”

“สาวน้อย … ฉันแค่พยายามทำตัวดีๆ  แต่ดูเหมือนว่าคุณจะไม่รู้ว่าฉันกำลังช่วยคุณ  ทำไมล่ะ? ฉันแค่อยากทำให้คุณสบายใจมากขึ้นเท่านั้นเอง โดยแค่คิดว่ามันเป็นวันแรกของคุณในที่ทำงาน  แต่คุณมีความกล้าที่จะวิพากษ์วิจารณ์ฉันงั้นรึ! ” เมื่อได้ยินสิ่งที่อิงกริดพูด ชายหนุ่มอารมณ์ร้อนก็ร้อนรน เขาไม่เคยโดนปฏิเสธโดยตรง และยิ่งไปกว่านั้นคนๆนั้นมันก็เป็นแค่เลขา ‘ธรรมดา ๆ’

‘ฮึ่ม! ยัยนี่ เมื่อเธอกลายเป็นเลขาของซีอีโอคนใหม่ เธอก็คงคิดว่าจะทำได้ทุกอย่างเลยสินะ?’ เด็กชายผมบลอนด์สั้นและตาสีเขียวชื่อสเตฟานคิดอย่างโกรธ ๆ เขาสาบานว่าจะแก้แค้นในภายหลัง เขาไม่ได้ทำอะไรเลย เพราะเขารู้ว่าเขาไม่สามารถรุกราน CEO คนใหม่ได้ อย่างไรก็ตามทุกอย่างจะเปลี่ยนไป ถ้าเขาทำอะไรบางอย่างนอกบริษัท …

“ถ้าอย่างนั้นเรามาจบการประชุมนี้กันเถอะ” ลูเอนลุกขึ้นมองชายหนุ่มที่ชื่อสเตฟานราวกับว่าเขาต้องการจำใบหน้าของเด็กชายคนนั้นก่อนจะออกจากห้องพร้อมกับอิงกริด

ช่วงเวลาที่ลูเอนออกจากห้องไปหุ้นส่วนและนักลงทุนมองไปที่ สเตฟานและถอนหายใจ เป็นที่ชัดเจนมากสำหรับพวกเขาที่เหลือ ว่ามีอะไรบางอย่างระหว่าง CEO ลูเอน ดีมาส และเลขานุการส่วนตัวของเขา ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี ดีกว่าที่พวกเขาคาดไว้ แต่เด็กหื่นคนนี้ต้องทำให้มันเสียหายไปหมด …

“ขอโทษนะ ลูเอนที่ฉันทำตัวไม่ดี … ” อิงกริดพูดนอกห้องประชุม “ฉันไม่สามารถตอบคำถามเด็กน่ารำคาญคนนั้นต่อไปได้อีกแล้ว”

“ไม่ต้องกังวล คุณไม่ได้ทำอะไรผิด” ลูเอนพูดเบา ๆ และจูบที่หน้าผากของเธอ หลังจากนั้นไม่นานก็มีแสงแปลก ๆ ผ่านดวงตาสีแดงของเขา ไม่มีใครรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่

ลูเอนกลับไปที่สำนักงานของเขาและอิงกริดก็อยู่ที่ห้องของเธอ  ในห้องของเขาลูเอนเริ่มเตรียมของบางอย่างและตั้งเป้าไปที่ผู้รับเหมาคนหนึ่ง …

วันที่เหลือเป็นไปอย่างราบรื่น เมื่อสิ้นสุดวันอิงกริดและลูเอนก็นั่งแท็กซี่ออกไป

*

“ยินดีต้อนรับกลับ!” ไมร่าต้อนรับพวกเขาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

“ ผมกลับบ้านแล้วครับ” ลูเอนตอบ

เมื่อเธอเห็นไมร่ายังคงมองเธออยู่  อิงกริดก็ตอบอย่างเขิน ๆ ว่า “หนูกลับบ้านมาแล้วนะคะ … “

“อิอิ ดีเลย” ไมร่าหัวเราะเบา ๆ และพูดว่า “พวกเธอต้องเหนื่อยมากแล้ว ทั้งคู่ไปอาบน้ำแล้วลงไปทานอาหารเย็นกันเถอะ วันนี้ฉันมีงานเลี้ยงฉลอง”

“ โอเคครับแม่ ผมตั้งหน้าตั้งตารอเพราะอาหารของแม่ ที่อร่อยที่สุดเสมอ” ลูเอนกล่าว และมันเต็มไปด้วยความชื่นชม

ไมร่าหัวเราะอย่างมีความสุขที่ได้ยินเรื่องนี้ แต่ก็โกรธและแสร้งทำเป็น “หยุด พยายามประจบแม่และไปอาบน้ำเร็ว ๆ “

“อืมครับ” ลูเอนพยักหน้าและเดินขึ้นบันไดไป

เมื่อไมร่าเห็นลูกชายกำลังขึ้นบันไดก็ส่ายหัวและพึมพำกับตัวเองอย่างมีความสุข “เด็กคนนั้นนี่นะ … “

“หนูก็จะไปเหมือนกันค่ะ” อิงกริดเงียบจนกระทั่งเธอพูด