Rise of the White Dragon การตื่นขึ้นของมังกรขาว - ตอนที่ 51

ตอนที่ 51: ลูเอนลูกจะเดินบนน้ำได้ยังไง?

หลังจากตรวจสอบว่าลูเอนและอิงกริดไม่ได้รับบาดเจ็บ ไมร่า ก็เอามือวางลงบนหน้าอกของเธอและถอนหายใจด้วยความโล่งอก  “แม่ดีใจที่คุณสองคนสบายดี แม่คิดว่าลูกได้รับบาดเจ็บ โอเคๆไปอาบน้ำแล้วลูก 2 คนต้องมาบอกแม่ว่ามันเกิดอะไรขึ้น”

“ได้แม่ ผมจะบอกแม่ทุกอย่างทันทีที่ฉันอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ” ลูเอนพูดอย่างตรงไปตรงมา

ลูเอนเดินขึ้นบันไดไปพร้อมกับอิงกริด ห้องของเขามีห้องน้ำในตัวเขาเลยใช้ห้องนั้น  ในทางกลับกันอิงกริดไปห้องน้ำที่ชั้น 2 ซึ่งใหญ่กว่า

เมื่อมาถึงห้องน้ำของเขา ลูเอนก็ถอดเสื้อผ้าทั้งหมดและเปิดฝักบัว ตอนแรกเขาเอาน้ำทะเลออกด้วยน้ำร้อน จากนั้นเขาก็เอาสบู่เหลวมาถูตัวล้างเลือดที่แห้งออก เพื่อให้ง่ายขึ้นเขาใช้พลัง Qi ร่วมกับน้ำเพื่อช่วยแยกเลือดแห้งออกจากผิวหนังของเขา

ในทางกลับกัน อิงกริด มีช่วงเวลาที่ง่ายมากขึ้น เนื่องจากเธอสามารถตั้งสมาธิได้ ในขณะที่อยู่คนเดียวในอ่างน้ำและทำให้เลือดไหลออกมาภายใต้การควบคุมของเธอ

*

อิงกริดรู้สึกถึงความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยายได้เมื่อเธอกลับมา

เธอรู้สึกมีพลังมากและเลือดที่ไหลเวียนในเส้นเลือดของเธอก็ดูมีพลังมากขึ้นและทำให้เธอรู้สึกดี  จากการตรวจสอบร่างกายของเธอ อิงกริด สังเกตเห็นตอนที่เธออาบน้ำและทำความสะอาดผิวของเธอ ซึ่งมันทำให้ตัวเธอนั้นสวยมากขึ้นอีกครั้ง  ราวกับว่าผิวของเธอได้รับการบำรุงมากขึ้น ทำให้มีอากาศแห่งความเยาว์วัยและความงาม

อิงกริดยืนอยู่หน้ากระจก นิ้วหัวแม่มือที่มือซ้ายของเธอเหมือนจะมีเลือดไหลออกมา แต่เธอควบคุมมันได้และทำให้มันเป็นรูปร่างของนักบัลเล่ต์ตัวน้อยที่เริ่มเต้น  จากนั้นเธอก็ทำให้เลือดไหลกลับไปที่นิ้วของเธอและหลับตาลง เมื่อเธอลืมตาขึ้นมาอีกครั้งบาดแผลก็ปิดลงแล้ว

‘นี่มันวิเศษมาก!’ อิงกริดยิ้มด้วยความพึงพอใจ จากนั้นเธอก็แสดงออกอย่างแน่วแน่พลางกระตุ้นตัวเองให้ฝึกฝนและเข้มแข็งมากขึ้น

เธอเริ่มแต่งตัวในห้องน้ำด้วยชุดชั้นในสีแดงสุดเซ็กซี่ จากนั้นสวมกางเกงพละและเสื้อยืดสีน้ำเงินกรมท่าแล้วมัดผมเป็นหางม้าสูง หลังจากนั้นเธอก็ออกไปและเจอกับลูเอน

ลูเอนสวมกางเกงวอร์มสีดำรองเท้ากีฬาสีเทาและ ผมของเขายุ่งเล็กน้อยทางด้านขวา ซึ่งทำให้เขาดูผ่อนคลาย

ลูเอนมองไปที่เธอตะลึงอยู่ 2-3 วินาทีโดยไม่พูดอะไร สิ่งนี้ทำให้อิงกริดไม่สบายใจ

“มันมีอะไรเหรอ?” อิงกริดตะคอกด้วยความเขินอาย

“ไม่มีอะไรลงไปกันเถอะ” ลูเอนหันไปทางซ้าย

“… “

อิงกริดกระทืบเท้าประท้วงไม่เข้าใจอะไรและเดินลงบันไดไปด้านหลังลูเอน

ชั้นล่างในห้องอาหาร คาธารีน่า, คริสตินา และ ไมร่า กำลังรับประทานอาหารเช้า เมื่อลูเอนและอิงกริด มาถึงพวกเขาทั้งหมดมองไปที่ทั้ง 2 คนเป็นเวลาสั้น ๆ และพวกเธอก็หันมาและยังคงกินต่อไป

“นั่งกินข้าวกันก่อน เดี๋ยวเราค่อยคุยกัน” ไมร่าพูดขณะที่เธอมองไปที่ทั้งสอง

ลูเอนพยักหน้าและนั่งลงข้างๆ คริสตินา และเริ่มกินขนมปังกับแฮมและชีส

“ขอบคุณค่ะ” อิงกริดขอบคุณ และมานั่งที่นั่งข้างๆ ลูเอน และ คาธารีน่า

ไมร่า พูดอย่างกะทันหันว่า “ลูเอนหลังจากที่เราได้พูดคุยเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับคุณและอิงกริด แล้ว ก็ไปที่ห้องทำงานกันเถอะ ฉันต้องการแสดงโครงการและข้อเสนอของบริษัท ให้ลูกดู แม่จะพยายามช่วยลูกในฐานะผู้บริหารให้ได้มากที่สุดจนกว่าลูกจะชิน”

“ ขอบคุณแม่ ฉันตั้งใจจะขอความช่วยเหลือจากแม่ แล้วและศึกษาโครงการและข้อเสนอต่างๆอยู่แล้ว” ลูเอนกล่าวด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย แม้ว่าเขาจะไม่ได้นอนตั้งแต่เมื่อวาน แต่เขาก็ไม่รู้สึกเหนื่อยหรือง่วงเลย นี่เป็นข้อดีอย่างหนึ่งของการเป็นผู้ปลูกฝัง

“เกิดอะไรขึ้น? เกิดอะไรขึ้น?” คาธารีน่าได้สังเกตเห็นว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับลูเอนและอิงกริด มันทำให้เธอสงสัยและเธออดไม่ได้ที่จะถาม

ลูเอนกรอกชาใส่แก้วเสร็จแล้วก็จิบ เขาไม่ตอบคำถามของคาธารีน่า เขากินขนมปังชิ้นหนึ่งแทนโดยทิ้งให้คาธารีน่ามองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ เขาหัวเราะแล้วพูดว่า “ทำไมเธอกังวลจัง แม่เราบอกว่าจะคุยเรื่องนี้ทีหลังทานข้าวไม่ใช่เหรอ”

คาธารีน่ายอมแพ้ที่จะรับคำตอบใด ๆ จากลูเอนและมองไปที่อิงกริด

เมื่อรู้สึกว่าคาธารีน่าจ้องมองเธอ อิงกริดถอนหายใจและพูดว่า “มันเป็นบทสนทนาที่ยาวนานไม่มีทางสรุปได้ในเวลาอันสั้น”

คาธารีน่ารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่เธอกลืนความอยากรู้อยากเห็นและกินอาหารเช้าอย่างรวดเร็ว หลังจากล้างจานที่เธอใช้แล้ว เธอก็รอให้ส่วนที่เหลือเสร็จสิ้น

*

ไมร่า, คาธารีน่า และ คริสตินา นั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นมองไปที่ ลูเอน และ อิงกริด รอให้พวกเขาบอกว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาเมื่อวานนี้

“แม่จำได้ว่าผมเคยพูดว่ามีบางอย่างที่ยิ่งใหญ่มากกำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่ถึง 4 เดือนใช่ไหม” เมื่อเห็นเธอพยักหน้า ลูเอน ก็พูดต่อ “เมื่อวาน หลังจากทานอาหารเย็นที่ร้านอาหารกับอิงกริดเสร็จ พวกเราก็ไปเดินเล่นที่ชายหาดและนั่นคือตอนที่ทุกอย่างเกิดขึ้น”

ลูเอนหยุดโดยเจตนาและพูดต่อ “ช่องว่างเกิดขึ้นบนท้องฟ้าห่างไปไม่กี่เมตรจากชายฝั่งทะเลไป ข้างในมีทรัพย์สินจำนวนมาก มันเปิดมันออกและผมต้องการตรวจสอบกับอิงกริด  เธอจึงไปกับผมด้วย พวกเราเดินบนน้ำจนกระทั่งเราเข้าใกล้มัน แต่ผมนึกไม่ถึง ว่าเมื่อเราสองคนเข้าใกล้รอยแตก มันจะเริ่มดึงอิงกริดเข้าไป และ หลังจากนั้นพวกเราก็มีความตั้งใจที่จะพาเธอออกไปจากที่นั่น แต่ช่องว่างก็ขยายออกและเข้ามาหาเราและเราก็ถูกดึงเข้าไป  … ในป่าที่เต็มไปด้วยเลือด “

“ว้าว!” ไมร่า, คาธารีน่า และ คริสตินา พ่นลมหายใจออกมาอย่างประหลาดใจ มันยากที่จะจินตนาการว่าสิ่งนี้เกิดขึ้น

“ นี่มันเรื่องจริงเหรอ” คาธารีน่ามองไปที่อิงกริดเมื่อถาม ทั้งหมดนี้ดูเพ้อฝันเกินไปที่จะเป็นจริง

“ใช่ นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น” อิงกริดพยักหน้าและกล่าวเสริมว่า “เมื่อเรามาถึงป่าที่แปลกประหลาดนี้ ทุกอย่างดูเหมือนจะทำมาจากเลือดแม้แต่ต้นไม้ก็ทำมาจากใบไม้แห่งเลือดและต้องขอบคุณลูเอน ที่เราไม่ต้องไปอยู่ในบึงเลือดและเดินขึ้นไปข้างบนบึงเลือดแทน จนกว่าเราจะไปถึงพื้นดิน “

“อ่า ใช่ลูกเดินบนทะเลเลือดได้อย่างไรลูเอน?” ไมร่าเกือบลืมไปแล้ว เธอไม่รู้ว่าลูกชายของเธอทำอะไรแบบนั้นได้อย่างไร

“จำตอนที่ผมพูดถึงพลัง Qi ได้ไหม ผมใช้พลัง Qi ที่เท้าของผมเพื่อให้ผมก้าวลงไปในทะเลโดยไม่จม มันเป็นอะไรที่เหมือนทุ่นลอยน้ำ และไม่ต่างจากนั้น” ลูเอนอธิบายตัวเองสั้น ๆ  เขาจะไม่อธิบายกระบวนการทั้งหมด เนื่องจากต้องใช้เวลาและพวกเขาก็ยังไม่สามารถใช้พลัง Qi ได้เพื่อทำอะไรแบบนั้นได้ ตอนนี้มีเพียงอิงกริดเท่านั้นที่มีโอกาสเรียนรู้วิธีทำ

“แล้วเกิดอะไรขึ้นอีกล่ะลูเอน?” คาธารีน่าชอบเรื่องราวการผจญภัยและเมื่อได้ยินว่าพี่ชายและพี่สะใภ้ของเธอได้ผจญภัยในสถานที่แปลกประหลาดและต่างดาวเธอก็ตื่นเต้นมาก

“รอสักครู่ฉันจะไปเอาของบางอย่างจากรถมาเพื่อที่จะได้อธิบายได้ง่ายขึ้น” ลูเอนพูดและจากไปโดยไม่รอให้พวกเขาพูด

หลังจากออกจากห้องโถงและไปที่โรงรถไม่กี่วินาทีต่อมา ลูเอน ก็กลับมาพร้อมกับกระเป๋าเป้ใบใหญ่ที่เขาทำด้วยหนังของสิงโตกระหายเลือด

มีเลือดแห้งอยู่ทั่วกระเป๋าและเมื่อเขาวางมันลงบนพรมแม่ของเขาก็กำลังจะดุเขา แต่คำพูดนั้นติดอยู่ในลำคอของเธอ ทันทีที่ลูเอนเปิดกระเป๋าและแสดงให้เห็นว่ามีอะไรอยู่ข้างใน

“ มายก๊อด! นั่นคือกระดูกและฟันของสัตว์ประหลาดใช่ไหม” คริสตินาเป็นคนแรกที่แสดงปฏิกิริยา เธอตกใจเล็กน้อยที่เห็นฟันที่แหลมคมขนาดใหญ่เหล่านั้น

“ ไม่ใช่สัตว์ประหลาด แต่เป็นสัตว์ที่กลายพันธุ์” ลูเอนยักไหล่และพูดอย่างไม่ไยดี

คาธารีน่าจ้องไปที่ลูเอน พี่ชายคนนี้ทำให้เธอประหลาดใจครั้งหนึ่งและเธอก็ประหลาดใจมาก ตอนนี้ นอกเหนือจากการจ้องมองของเขาและออร่าอันสูงส่งที่มีมา  ตั้งแต่เกิดมาเธอไม่พบร่องรอยความคล้ายคลึงกับความทรงจำของเธอที่มีต่อพี่ชายที่ไร้ค่าและไร้ความสามารถของแม่ผู้ร่ำรวยคนนั้นอีกต่อไป ตอนนี้มีเพียง แต่ความแข็งแกร่งของเขา และไม่อาจหยั่งรู้ได้ แม้แต่ท่าทางการพูดและการแสดงออกของเขาก็แตกต่างกันไป เขาเปลี่ยนไปมาก เมื่อเขาจำชีวิตในอดีตของเขาได้งั้นเหรอ?

แม้ว่าเธอจะคิดอย่างนั้นคาธารีน่าก็ยังคงรู้สึกถึงร่องรอยของพี่ชายของเธอ โดยส่วนใหญ่เป็นวิธีที่เขาพูดเพื่อยั่วยุเธอนั่นเอง

“อะไรนะ เธอไม่เคยเห็นผู้ชายที่สง่างามจนทำให้เธอต้องหลงใหลได้อย่างไร” ลูเอนมองไปที่คาธารีน่า และยั่วยุเธอ

“ฮึ!” คาธารน่าตะคอกและพูดในใจว่า ‘ไม่สินะ เขาไม่ได้เปลี่ยนไปสักนิด!’

“พูดไปเรื่อย เกิดอะไรขึ้นอีก” ไมร่าถามเมื่อเธอเห็นลูกชายของเธอยืนอยู่ที่นั่นในความเงียบ

“จากนั้นก็อย่างที่แม่เห็นเราพบสัตว์กลายพันธุ์บางตัว และฉันกับอิงกริด ได้ฆ่าบางตัวไป ในขณะที่พยายามหาทางออก” ลูเอนสรุปเล็กน้อยเกี่ยวกับการต่อสู้กับสัตว์กลายพันธุ์และพูดต่อว่า “อย่างไรก็ตามระหว่างทางเราได้เห็นนกมากมายและรู้ว่าข้างหน้านั้นอาจมีสัตว์ร้ายที่ทรงพลัง อิงกริด และผมจึงหนีไปในถ้ำ .. “

ลูเอนยังคงเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นในถ้ำต่อไปอีก 2 ชั่วโมง

ไมร่ามองไปที่อิงกริด เด็กสาวผู้กล้าหาญที่ต้องเผชิญกับความยากลำบากครั้งใหญ่ เพื่อที่จะแข็งแกร่งและได้รับมรดกจากสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลัง  ในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง เธอเข้าใจได้ว่าทำไมอิงกริดถึงทำเช่นนี้ เธอไม่ต้องการที่จะแข็งแกร่งขึ้นเนื่องจากลูเอน เล่าว่าเธอต่อสู้เพียงลำพังกับสิงโตที่กระหายเลือด แถมยังทำให้ไมร่ายิ่งชอบเด็กสาวคนนี้มากยิ่งขึ้น

คาธารีน่าและคริสตินามองดูอิงกริดด้วยความชื่นชม พวกเขาไม่กล้าบอกว่าใครจะกล้าและสามารถทำเช่นเดียวกันกับเธอได้อีก

“อืม อิงกริดพี่สามารถแสดงพลังใหม่ของพี่ให้เห็นได้หรือไม่?” คริสตินารู้สึกสงสัยเกี่ยวกับเรื่องนี้

อิงกริดครุ่นคิดและพูดว่า “แน่นอนไม่มีปัญหา”

ในช่วงเวลาต่อมาเธอก็ทำแบบเดียวกับที่เคยทำในห้องน้ำ เธอขมิบนิ้วหัวแม่มือซ้ายของเธอและในขณะที่เลือดเริ่มไหลเธอควบคุมเลือดและทำให้มันมีรูปร่างเหมือนนักบัลเล่ต์และเริ่มร่ายรำหมุนตัวและยืนด้วยปลายนิ้วเท้า มันเป็นภาพที่งดงามและมีมนต์ขลังมาก

คริสตินาและคาธารีน่ารู้สึกยินดีที่ได้เห็นสิ่งนี้ มันเจ๋งเกินไป

และเมื่ออิงกริดนำเลือดกลับมาและแผลหายพวกเขาก็ต้องประหลาดใจอีกครั้ง

“เมื่อใดก็ตามที่ เวลาหนูต้องการใช้พลัง หนูจะต้องทำให้ตัวเองตกเลือดใช่หรือไม่?” ไมร่า กังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ การกรีดเพียงเล็กน้อยไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ถ้าเธอต้องการใช้เลือดมากขึ้นล่ะ?

“ ไม่ หนูสามารถทำอย่างอื่นได้เช่นกันและการควบคุมเลือดของคนที่หนูได้สัมผัสก็เช่นกันด้วยค่ะ” อิงกริดกล่าว เธอยังไม่แน่ใจว่าจะทำได้กี่อย่าง แต่เธอรู้ว่ามันไม่ง่าย

ก่อนที่ไมร่าจะพูดอะไรกลับ คาธารีน่าก็อุทานออกมาอย่างโอ้อวด “งั้นพี่สะใภ้ของฉันในช่วง ‘สมัยนั้น’ จะทรงพลังที่สุดสินะ?”

อิงกริดหน้าแดง เมื่อเธอได้ยินโดยเฉพาะส่วนที่เธอเรียกเธอว่า “พี่สะใภ้”

“เด็กน้อย แม่รู้นะว่าลูกกำลังพูดถึงอะไร?!” ไมร่าแสร้งทำเป็นโกรธและตีลูกสาวของเธอที่หัวเบา ๆ และหัวเราะอย่างเงียบ ๆ

ลูเอนยังหัวเราะเล็กน้อยเพราะเขาคิดว่ามันตลก ในทางกลับกันคริสตินาเป็นคนสุขุมกว่า เธอเก็บเสียงหัวเราะซ่อนไว้พลางหันหน้าไป

————————————————————–