Rise of the White Dragon การตื่นขึ้นของมังกรขาว - ตอนที่ 196

ตอนที่ 196: ยักษ์ริว ฮาจิมอน

“พูห์!” เสียงของลูเอนก้องกังวานและหมีสีน้ำตาลตัวใหญ่ก็วิ่งด้วยความเร็วที่น่าตกใจ

ในช่วงเวลาที่เขาถูกทิ้งไว้ที่นี้  ซึ่งก่อนหน้านี้เป็นเพียงรอยแยกมิติที่แยกออกจากโลก เขาใช้เวลาต่อสู้กับสัตว์ประหลาดตัวอื่นๆ และแกนอสูรและหินเวทย์มนตร์ได้รับการขัดเกลาโดยลูเอน ทุกครั้งที่เขาผ่านไปและมอบให้พูห์ ตอนนี้พูห์มีพลังที่เทียบเท่ากับซุสอยู่ในอันดับที่ 2  ในบางแง่  เขายังเหนือกว่าซุสด้วยซ้ำ  เนื่องจากร่างกายอันยิ่งใหญ่ของเขาทําให้เขามีความแข็งแกร่งเหนือธรรมชาติ และมีความคล่องตัวน้อยกว่าเมื่อเปรียบเทียบกับซุส

เมื่อเขาเข้าใกล้  เมฆก็ปรากฏขึ้นใต้อุ้งเท้าของพูห์

“เรากําลังจะออกเดินทาง!” ดวงตาของลูเอนดูจริงจัง สถานการณ์ปัจจุบันหากไม่เสถียรอย่างรวดเร็ว ผู้เสียชีวิตจะสูงมาก

มนุษย์ยังไม่พร้อมสําหรับการต่อสู้ประเภทนี้ พวกเขาไม่มีกระสุนเพียงพอที่จะต่อสู้กับสัตว์ประหลาดด้วยอาวุธปืน เนื่องจากมันไม่เพียงพอสําหรับการยิงเพียง 1 หรือ 2 นัดเพื่อฆ่ามอนสเตอร์บางตัวแม้แต่ในลําดับที่หนึ่ง สําหรับมอนสเตอร์ในลําดับที่สอง จึงไม่ได้มีการกล่าวถึงด้วยซ้ำ บางที่มีเพียงอาวุธที่หนักที่สุด เช่น จรวดมิสไซล์ รถถังสงคราม และอื่นๆเท่านั้นที่จะสามารถฆ่ามอนสเตอร์ระดับ 2 ได้

“ยักษ์… และพวกมันกําลังต่อสู้กับสัตว์ประหลาด และดูเหมือนว่าพวกมันไม่ต้องการโจมตีมนุษย์” อิงกริดพึมพําอย่างตกใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นการมีอยู่ของยักษ์

พวกยักษ์ไม่ต่างจากเอลฟ์ในนิทาน แต่ในขณะเดียวกันก็ต่างกัน เอลฟ์มักกินผลไม้ ไม่ว่าธรรมชาติจะให้อะไร พวกยักษ์กินเนื้อสัตว์และปกป้องธรรมชาติ ด้วยเหตุนี้ พวกมันจึงไม่เข้ากันกับพวกเอลฟ์แน่นอน พวกยักษ์ยิ่งเกลียดเอลฟ์ที่สูญเสียเนื้อหนังไปมากกว่าเดิมและไม่สนใจว่ามันจะเป็นผลไม้ เนื้อ สิ่งมีชีวิตที่ฉลาด หรือแม้แต่สายพันธุ์เดียวกัน

ความล้มเหลวของเอลฟ์ทําให้พวกมันต้องแยกตัวออกจากการล่อลวง ตั้งแต่ที่พวกมันได้ลิ้มรสเนื้อ มันเป็นหนทางที่ไม่มีวันหวนกลับ

ลูเอนเด็กหญิงและสัตว์ทั้งสองใกล้เข้ามาเรื่อยๆ  เสียงดังของสงครามดังก้องและดังสนั่นมากขึ้น เมื่อพวกเขาเข้าใกล้ เสียงระเบิด เสียงปืน และเสียงระเบิดของยักษ์ดังก้อง

พวกยักษ์ไม่ชอบทําให้คนตายโดยไม่จําเป็น เหตุผลที่พวกมันฆ่ามอนสเตอร์ก็เพราะพวกมันสังเกตเห็นว่าพวกมอนสเตอร์กําลังคลั่ง และตอนนี้พวกมันถูกฆ่าตายแล้ว พวกมันกลายเป็นส่วนหนึ่งของอาหารของพวกยักษ์แล้ว เนื่องจากไม่ใช่ธรรมชาติของพวกมันที่จะฆ่าและไม่กิน  สิ่งมีชีวิตเดียวที่พวกยักษ์ไม่กินคือสิ่งมีชีวิตที่ฉลาด อย่างน้อยก็มีสติปัญญาในระดับ 1

“นี้ไม่ดีแน่!” ดวงตาของลูเอนกระพริบและเขาก็บินเดี่ยวด้วยความเร็วสูง

ไมร่าและคนอื่นๆ อยู่ที่นั่นโดยไม่เข้าใจ เพราะพวกเธอไม่ได้สังเกตเห็นอะไรที่แตกต่างออกไป กล่าวคือการทําสงครามกับมอนสเตอร์ก็เหมือนกัน พวกเธอไม่เห็นบุคคลหรือกลุ่มคนใดตกอยู่ในอันตราย เนื่องจากพวกเธอได้รับการปกป้องจากมนุษย์และยักษ์

อย่างไรก็ตาม ทิศทางที่ลูเอนไปนั้นเป็นทิศทางของยักษ์สูงเกือบ 10 เมตร ถือค้อนขนาดมหึมา โดยที่หัวของค้อนนั้นใหญ่จนน่ากลัว และกําลังร่อนลงสู่พื้นด้วยความเร็วที่น่าตกใจและตกลงมา สัตว์ประหลาดจระเข้

*บูม*

ด้วยมือข้างหนึ่งของลูเอน อยู่บนเมมที่ลอยอยู่หยุดค้อนขนาดมหึมาของยักษ์

คนที่เห็นถึงกับอึ้ง! พวกยักษ์ประหลาดใจและตกใจ! ทุกคนช็อก!

“หยุด! ถ้านายทํามันแล้วนายจะเสียใจ” ลูเอนเตือน

ยักษ์ดึงค้อนยักษ์ออกมาแล้วเอนลงบนไหล่ของเขาแล้วมองดูลูเอน ซึ่งดูตัวเล็กมาก และไม่รู้สึกเป็นปรปักษ์จากเขา เขาจึงถามว่า “เพื่อนน้อย ทําไมข้าจะต้องเสียใจด้วย”

ยักษ์ตัวนี้งเง่าเล็กน้อย และไม่รู้ด้วยซ้ําว่าในขณะนั้นลูเอนกําลังพูดภาษาของยักษ์

“มนุษย์คนนี้คือใคร?”

“เพื่อนตัวน้อยคนนี้จะหยุดการโจมตีของริวด้วยมือเดียวได้อย่างไร”

“ว่าแต่ เขารู้วิธีพูดภาษาของเราได้ยังไง”

ท้ายที่สุด พวกเขาตระหนักว่ามนุษย์พูดภาษาอื่นและไม่เข้าใจคําพูดของพวกเขา  เช่นเดียวกับที่พวกยักษ์ก็ไม่เข้าใจพวกเขาเช่นกัน แต่แล้วมนุษย์ผู้นี้จะเข้าใจและพูดภาษาของพวกเขาได้ อย่างไร?

ลูเอนชี้ไปที่สัตว์ประหลาดที่กําลังจะถูกโจมตีโดยยักษ์และ ‘กระสุน’ ก็ออกไป มันคือกระสุนที่สร้างจากพลัง Qi ที่เจาะกะโหลกของมอนสเตอร์และฆ่ามัน

เมื่อสัตว์ประหลาดตกลงไปทางด้านขวา ยักษ์มองอย่างใกล้ชิดและประหลาดใจ

“โอ้ย!”

มีรังมดขนาดใหญ่อยู่ที่นั่น

ใช่ ดูเหมือนจะเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่สําหรับพวกยักษ์  ถึงแม้ว่าพวกมันจะเป็นมด พวกเขาจะไม่ฆ่าพวกมันเพียงเพราะเห็นแก่การฆ่า ถ้าเขาฆ่ามันโดยบังเอิญ เขาอาจจะรู้สึกหดหูใจไปอีกนาน

นั่นคือวิธีที่ยักษ์รักธรรมชาติและเห็นคุณค่าของแต่ละชีวิต แม้ว่าพวกเขาจะเป็นสัตว์กินเนื้อ แต่ก็ไม่เคยฆ่าเกินความจําเป็น

“แล้วนั่นล่ะ” ยักษ์รู้สึกละอายใจ เขาเกาศีรษะอย่างเชื่องช้าด้วยมือเปล่าและพูดว่า “ขอบคุณนะเพื่อน”

“อย่าพูดถึงมัน” ลูเอนตอบอย่างไม่ใส่ใจและเสริมว่า “อาวุธของคุณเป็นอันตรายอย่างยิ่ง มันไม่เหมาะกับการใช้ในสถานที่ปิดเช่นนี้”

“แต่ฉันรู้แค่ว่าใช้ค้อนนี้ได้ยังไง ถ้าไม่มีมัน ฉันจะฆ่าสัตว์ประหลาดที่คลั่งพวกนี้ได้ยังไง” ยักษ์รู้สึกเศร้า

มันเป็นเรื่องน่าขันเล็กน้อย เมื่อเห็นหน้ามุ่ยขนาดมหึมาและแสดงความไม่พอใจที่เขาไม่สามารถแก้ปัญหานี้ได้

“เจ้าไม่แข็งแกร่งหรือ?” เมื่อเห็นเขาพยักหน้าลูเอนก็พูดว่า “แค่ใช้หมัดของคุณ คุณไม่จําเป็นต้องใช้ค้อนขนาดใหญ่นี้เพื่อจัดการกับสัตว์ประหลาดตัวน้อยเหล่านี้  หากคุณทําเช่นนั้น ยักษ์ใหญ่อื่นที่อยู่ไม่ไกลจะไม่หลบเลี่ยงคุณเหมือนตอนนี้”

“โอ้…” ยักษ์เกาหัวอีกครั้งอย่างงุ่มง่าม

มันเป็นความจริง ทุกครั้งที่พวกเขาต่อสู้ เขาจะอยู่คนเดียวเพราะเขาแข็งแกร่งมาก และบางครั้งเขาก็ทําร้ายยักษ์ตัวอื่นโดยบังเอิญ

ท้ายที่สุดแล้ว การเหวี่ยงค้อนเพียงครั้งเดียวจากเขาก็สามารถเปิดปากปล่องได้ เพียงพอที่จะทําให้ยักษ์ใหญ่อื่นๆ เสียสมดุลและแสดงข้อบกพร่องสําหรับการโจมตีของมอนสเตอร์

“เอ่อ…ขอบคุณนะเพื่อนตัวน้อย…”  ยักษ์มองดูลูเอน ที่กําลังลอยอยู่บนหัวแล้วพูดว่า “อ้าว นายพูดภาษาของยักษ์ได้ยังไง เอ่อ ใช่ ฉันชื่อริว ฮาจิมอน แล้วนายล่ะ?”

“ลูเอน ดีมาส นั้นคือชื่อของฉัน” ลูเอนตอบกลับ “ฉันรู้วิธีพูดภาษาของคุณได้อย่างไร… ฉันไม่พูดดีกว่า เพราะคุณเกี่ยวข้องกับความลับบางอย่างของฉัน  และฉันไม่อยากพูด ให้มันต้องมาเป็นข้อแก้ตัวและต้องโกหกคุณ”

“เอาล่ะ ลูเอน เพื่อนตัวน้อย พวกเรายักษ์ พวกเราเกลียดคนโกหก แต่เราไม่เกลียดความลับ เพราะมันเป็นความลับ ฉันจะไม่ถาม” ยักษ์พูดด้วยรอยยิ้มที่ง่เง่าแต่จริงจัง

หากคุณโกหกยักษ์ครั้งหนึ่ง มันเป็นไปไม่ได้ที่จะได้รับความไว้วางใจจากพวกเขากลับคืนมา

“ข้าจะกลับแล้ว ในเมื่อพวกเจ้ากําลังจัดการกับสัตว์ประหลาดในด้านนี้ ข้าจะจัดการกับสัตว์ประหลาดที่อื่น” ลูเอน บอกเขา

ยักษ์รู้แล้วว่าลูเอนมีพลัง ดังนั้นเขาจึงไม่สงสัยในคําพูดของลูเอน เขายิ้มและพูดว่า “โชคดีนะ ลูเอน เพื่อนตัวน้อย ฉันหวังว่าจะได้คุยกับคุณอีก”

“ฉันก็หวังเหมือนกัน” ลูเอนบอกลาเขาแล้วกลับไปหาครอบครัว

หลังจากที่ลูเอนจากไป ยักษ์ริวก็ถูกห้อมล้อมไปด้วยยักษ์ตัวอื่นๆ และหลังจากพูดคุยกันสักพักพวกเขาก็เข้าใจลูเอน มากขึ้น และเพราะเขาไม่อยากโกหกริว ลูเอนจึงทําให้ พวกยักษ์ขอบเขาแล้ว