Rise of the White Dragon การตื่นขึ้นของมังกรขาว - ตอนที่ 193

ตอนที่ 193: อาเบลาโด้จะไม่มีจุดจบที่ดี – ตอนที่ 2

ลูเอนมองไปที่การทะเลาะวิวาทตัวยท่าทางสงบโดยไม่คํานึงถึงเหตุผลของการต่อสู้ มันไม่เกี่ยวอะไรกับเขา อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้มาที่นี่เพียงเพื่อดูคู่ต่อสู้จากข้างสนาม ลูเอนทําให้พลัง Qi ของเขาสร้างคลื่นเสียงและทั้งคู่ก็หมดสติไปพร้อม ๆ กันโดยไม่รู้ว่าอะไรกระทบพวกเขา

เมื่อมองไปที่คู่รักด้วยท่าทางที่ไม่แยแส ลูเอนขยับมือไปทางอาเบลาโด้ และหลังจากนั้นไม่ นานก็มีเมฆปรากฏขึ้นทําให้ร่างที่สลบลอย สําหรับลูเซีย ลูเอน ไม่ได้มองเธออีกเลยตอนที่เขาออกจากบ้าน เขาไม่ต้องการแม้แต่จะลบความทรงจํา เนื่องจากเขาไม่เคยเห็นเธอ และอย่างมากที่สุดเธอก็จะโทรหาตํารวจแต่ก็ไม่เป็นผลดีอยู่ดี

พลังปัจจุบันของลูเอน สามารถทําให้เกิดรอยร้าวในอากาศ เมื่อบินด้วยความเร็วสูง เพื่อที่อา เบลาโต้ จะไม่ตายจากผลกระทบของลม ลูเอน ได้สร้างเมมเพื่อล้อมรอบเขาเป็นทรงกลมแห่งการ ป้องกันที่ไม่อาจทะลุผ่านได้ เมื่อความเร็วเพิ่มขึ้น รอยแยกที่กระจายไปในอากาศ และดูเหมือนว่าดูเอนและเชลยของเขาจะแยกพื้นที่ออกจากกัน

ในเวลาอันสั้นลูเอนก็มาถึงที่หมายของเขา เขาสังเกตเห็นการปรากฏตัวของเขา และเมื่อเขา เข้าไปพร้อมกับใครบางคนที่ลอยอยู่ในก้อนเมฆ แม้ว่าจะแปลกใจ แต่ครอบครัวที่มาส ก็ไม่ตกใจเท่ากับอแมนด้าและอิงกริด ที่ชั้นล่าง

ในเวลานี้ ในที่สุดมีคนเดินเข้ามาหาเขาและถามอย่างไม่เชื่อ “ลูเอน ชายคนนี้คืออาเบลาโต้ ใช่หรือไม่?”

ลูเอนมองไปที่อิงกริด แล้วตอบว่า “ใช่ และ…” เขากวาดสายตามองไปรอบๆ พวกเขาทั้งหมด และพูดว่า “เรากําลังจะไปล่าสวมชุดแล้วมาพบผมที่ห้องฝึก”

อแมนด้าจ้องไปที่อาเบลาโด้ที่หมดสติไปแล้ว และมันก็ยากที่จะรู้ว่าเธอกําลังคิดอะไรอยู่แต่มีสิ่งหนึ่งที่ชัดเจนเธอเกลียดผู้ชายคนนี้

หลังจากที่ทุกคนพร้อมแล้ว ลูเอนก็พูดว่า “ ตามผมมา”

เขาเดินผ่านรอยแยกมิติที่พูห์อยู่ และสาวๆ ก็มองหน้ากันและเข้าไปด้วย ภายในช่องว่างมิติ ลู เอน กําลังรอพวกเขาอยู่ และ อาเบลาโต้ ที่อยู่ข้างเขาบนพื้นหมดสติ

“ลูเอน คุณคิดจะทําอะไรกับเรื่องนี้” อิงกริดชี้ไปที่อาเบลาโด้ เธอไม่ได้ปฏิบัติต่อเขาเหมือนมนุษย์อีกต่อไป ในสายตาของเธอ อาเบลาโต้ก็ไม่ต่างจากแมลงที่ต้องถูกฆ่า

“ผมไม่ได้ตั้งใจจะทําอะไร แต่พวกคุณ ผมไม่รู้ว่าคุณต้องการแก้ปัญหานี้อย่างไร” ลูเอนกล่าวโดยไม่สนใจชีวิตของอาเบลาโต้

อแมนด้ารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยกับสถานที่ภายในรอยแยกมิติ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเข้าไป ข้างใน อย่างไรก็ตาม นั่นไม่ใช่สิ่งที่สําคัญที่สุดสําหรับเธอในตอนนั้น เธอมองไปที่อาเบลาโต้ และ แววตาที่แปลกประหลาดและน่ากลัวก็ส่องประกาย ซึ่งโดยทั่วไปแล้วจะนุ่มนวลและอ่อนหวาน

“ฉันอยากฆ่าเขา” เธอเป็นคนซื่อสัตย์หลังจากที่เธอรู้ว่าชายคนนี้ทําอะไรกับลูกสาวของเธอ เธอก็แค่ใช้สติสัมปชัญญะไม่ออกไปฆ่าเขา เพราะเธอไม่ต้องการถูกจับและทําให้ลูกสาวเป็นกังวล ทว่าตอนนี้เรื่องราวต่างไปจากเดิม

ลูเอนพาพวกเขาไปยังที่ที่ห่างไกลจากโลก และหากเป็นลูเอน ที่พาชายคนนี้มาอยู่ต่อหน้าเธอ เธอมีความมั่นใจอย่างไม่สั่นคลอนว่าถึงแม้เธอจะฆ่าเขา ไม่มีอะไรเลวร้ายเกิดขึ้นกับเธอและครอบ ครัวของเธอหากเธออ้างว่าเป็นกรรม

“โอเค ทําในสิ่งที่คุณต้องการ” ลูเอน ยังคงนิ่งเฉย

“ดี!” อแมนด้าหันไปหาอิงกริด “แม่ขอยืมตาบเล่มนั้นได้ไหม”

“แม่” อิงกริด ถอนหายใจและในที่สุดก็ยอมมอบดาบให้เธอ

“ผมจะทําความสะอาดที่นี่ ในระหว่างนี้ พวกคุณสามารถเข้าไปในป่าใกล้ๆ และฆ่า มอนสเตอร์ได้เลย” ลูเอน ชี้ไปทางทิศใต้

ในทิศทางที่เขาชี้ไปนั้นไม่มีมอนสเตอร์ตัวใดที่สามารถไปถึงนักรบระดับ 2 ได้ แม้ว่าจะมี บางตัวที่ใกล้เคียงกันก็ตาม หากพวกเขาทํางานร่วมกันพวกมันจะไม่สามารถฆ่าได้

นอกจากนี้ซุสก็อยู่ที่นั่นด้วย ถ้าเกิดอันตรายซุสรู้ว่าเขาต้องทําอะไร

“ลูกสาว ไปกับพวกเขาแม้ต้องการทําสิ่งนี้คนเดียว” อแมนด้าพูดกับอิงกริตอย่างแน่วแน่ Intl

ๆ ” อิงกริดมองแม่ของเธออย่างงงๆ แต่สุดท้ายก็ทําตามที่เธอพูด ท้ายที่สุดแล้ว เกี่ยวกับชาย ผู้ข่มขึ้นและทําร้ายพี่สาวของเธอ อิงกริดรู้ว่าไม่ว่าแม่ของเธอจะเป็นคนดีแค่ไหน ไม่มีทางที่เธอจะให้อภัยอาเบลาโต้ได้

ในขณะนี้ลูเอนได้เดินทางไปทางเหนือแล้ว และ ไมร่า, คริสตินา และ คาธารีน่า กําลังรอ อิงกริด ตอนนี้ซุสนั้นอยู่ใกล้ๆกับอแมนด้า เนื่องจากเธอเป็นคนที่อ่อนแอที่สุดในกลุ่มและ ต้องการการปกป้องหากมีสิ่งไม่คาดฝันเกิดขึ้น

ครึ่งชั่วโมงต่อมา อแมนด้าดูโหดร้าย ตัวเธอเองรู้สึกประหลาดใจกับความคิดของเธอเอง แต่ เธอก็ค่อนข้างสงบ อแมนด้าสวมเสื้อคลุม เธอเป็ตกระดุมและที่เอวของเธอมีเครื่องมือทางการ แพทย์บางอย่าง เช่น มีดผ่าตัดหรือแม้แต่ยาฉีด

บนพื้นอาเบลาโต้กางแขนออก เขากรนเหมือนหมู อแมนด้าพ่นเสียงเป็นขาและน่ากลัว เมื่อเธอเดินเข้ามาใกล้และยกเท้าขวาขึ้น และเธอก็เหยียบข้อศอกของแขนขวาของเขาด้วยแรงมหาศาล

“แคร๊ก!”

“ อ๊ากกกกกกก!”

อาเบลาโต้ตื่นขึ้นพร้อมกับกรีดร้อง คร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด เสียงกรีดร้องของเขาก้องไปทั่วป่า ทําให้นกบินด้วยความตกใจ ด้วยความกลัวและสับสน อาเบลาโต้ พยายามเพิกเฉยต่อความเจ็บปวดโดยมองดูสภาพแวดล้อมของเขา

“อแมนด้า ?” เขาดูไม่มั่นใจ ตอนนี้เธอดูอ่อนกว่าวัยและสวยขึ้น ดูเหมือนว่ามาจากตระกูลขุนนาง ซึ่งแตกต่างจากเมื่อก่อนที่ดูแก่กว่าความเป็นจริงของเธอ

“ดูเหมือนแกจะตื่นแล้ว” อแมนด้าเลิกคิ้วอย่างเย็นชาและพ่นลมหายใจอย่างรังเกียจ

” ฉะ- ฉัน… เกิดอะไรขึ้น? ฮึ: เราอยู่ที่ไหน?” อาเบลาโต้ตกใจกับรูปลักษณ์ที่น่ากลัวของอแมน ต้าที่มอบให้เขา เธอไม่รู้ว่าฉันทําอะไรลงไป เมื่อเขาคิตอย่างมีเหตุผล เขาจําได้ว่าเขาทําอะไรกับ โมนิก้า แต่เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นเธอตายไปแล้วและไม่มีทางที่อแมนต้าจะค้นพบได้ใช่ไหม?

อแมนต้าลากเส้นโครงร่างรอบๆ ร่างของอาเบลาโด้ด้วยดาบและเหยียบแขนอีกข้างของเขา

“แคร๊ก!”

“อ้ากกกกกกก! นังบ้า!”

อาเบลาโด้สาปแช่งและมองอแมนต้า ด้วยความโกรธและความกลัว ความโกรธมากกว่าความกลัว

“แกไม่ต้องตีโพยตีพายมาก เราเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นเอง” ริมฝีปากสีแดงของอแมนด้ามีเสียงหัว เราะเยาะเย้ย

อาเบลาโต้เห็นว่าเธอจริงจัง และคลานกลับมาด้วยความกลัว แขนของเขาไม่สามารถใช้เปี นที่รองรับได้ และต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะลุกขึ้นยืนได้

“แคร๊ก!!”

ด้วยก้าวที่หนักหน่วง อแมนด้าทําให้ขาข้ายของอาเบลาโต้หัก

“ อ้ากกกกกกก!”

อาเบลาโด้กรีดร้องดังขึ้นอีก ความเจ็บปวดนั้นเหลือทนและทําให้เขาอยากที่จะผ่านพ้นและ จบมันแต่อแมนด้าไม่ได้ให้โอกาสเขาคุ้นเคยกับความเจ็บปวดในปัจจุบันและเหยียบเท้าอีกข้าง หนึ่ง

“อ๊ากกกกกกก!”

“นังนี้ อีตัว โสเภณี นังบ้า! แกสมควรตายอย่างช้าๆ! ฉันไปทําอะไรให้แก แกถึงทําอย่างนี้กับ ฉัน?” อาเบลาโด้ เริ่มตีโพยตีพายมากขึ้น กรีดร้องและสาปแช่งอย่างไม่รู้จบ

ด้วยดาบในมือ เธอขยับเร็วมากและกรีดแขนเสื้อขวาของเขา

“ยะ-หยุด หยุด!!” ความเจ็บปวดทรมาน ความเจ็บปวดที่เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าเขาจะป ระสบในชีวิตของเขา

“ฉันพนันได้เลยว่าลูกสาวของฉันก็พูดแบบเดียวกันกับแกใช่ไหม” ความหนาวเย็น ในดวงตาของอแมนด้า ทวีความรุนแรงขึ้น

“เป็นไปได้ยังไง- นังนี่มันรู้ได้ไง! ถ้าก่อนหน้านี้เขากลัว ตอนนี้เขากลัวแล้ว!

อแมนด้าหยิบคมคู่หนึ่งเข้ามาหาเขา เธอจับมือที่หักของอาเบลาโต้ และเริ่มตั้ง เล็บของเขาออก

“ อ๊ากกกกก! นั่งสารเลว หยุด! ”

ผ่านไป 10 กว่านาที เล็บและเล็บเท้าของเขาทั้งหมดก็ถูกดึงออก อาเบลาโต้ กรีดร้องอย่าง หนักและตั้งมากจนเสียงของเขาแห้ง

เขาร้องไห้เหมือนทารกแรกเกิด น้ํามูกและน้ํามูกไหลออกมา และเขาก็บรรเทาลงได้ที่นั่น แม้ แต่กลิ่นอีกปรากฏชัดเพราะเขาขี้กลัวและกําลังรู้สึกเจ็บปวด

“นายคงไม่ต้องการสิ่งนี้อีกต่อไป ถอดมันออกเถอะ” เธอเหยียบอวัยวะเพศของเขา บดอัญ มณีล้ําค่าสองชิ้นของชายคนนั้น

ถ้าก่อนหน้านี้เขาเจ็บปวดไปแล้ว ตอนนี้เขากรีดร้องเหมือนหมูในโรงฆ่าสัตว์ องคชาตของเขา ยังถูกเหยียบย่ําด้วยการเหยียบย่ําของอแมนด้า

สายตาของเธอมองมาที่เขา แม้ว่าเขาจะดูน่าสมเพชแค่ไหน แต่ก็เย็นชา เย็นชาจนกระ ดูกของอเบลาโต้แช่แข็งได้ตัวยการชําเลืองมอง สิ่งที่ทั้งคู่ไม่ได้สังเกตเห็นก็คือขั้นน้ําแข็งบางๆ ก่อตัวขึ้นระหว่างขาของอาเบลาโด้ เมื่อเธอตั้งเท้ากลับ

อแมนด้าพูดต่อ เธอเริ่มตัดหนังของอาเบลาโด้ราวกับว่าเธอเอาเกลีตออกจากปลา ซึ่งตอนนี้มี ซุส ที่กําลังนอนอยู่บนพื้นด้านข้าง เขามองดูฉากนี้อย่างเฉยเมย สําหรับเขา ผู้ชายคนนี้ไม่คุ้มกับความพยายามมากเท่ากับที่เขาทําเพื่ออแมนดา ท้ายที่สุดเขาไม่ได้อ่อนแอและเปราะบาง? แต่แน่นอนว่าเขาไม่สามารถพูดได้ อย่างน้อยก็ในหมู่คนในพื้นที่นี้ มีเพียงลูเอน เท่านั้นที่เข้าใจเขา เขาก้มศีรษะลงอีกครั้ง เขาหลับตา แต่ประสาทสัมผัสของเขายังตื่นตัวแม้ในขณะที่ตาปิดอยู่ 26

อแมนด้าถอดผิวหนังของอเบลาโต้เสร็จแล้ว มันเป็นภาพที่น่ากลัวมาก อาเบลาโต้ร้องให้และ อ้อนวอนขอการให้อภัย เขายอมเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อนานมาแล้วและยอมรับทุกอย่างที่เขาทําและบอกว่าเขาเสียใจ

อแมนด้าไม่กล้าแม้แต่จะพูด เธอหยิบกระบอกฉีดยาออกมาและมีของเหลวสีน้ำผึ้งอยู่ภายในก ระบอกฉีดยาบีบเธอตของเหลวเข้าไปในร่างกายของอาเบลาโต้ กลิ่นแรงและหอมหวานลอยอยู่ ในอากาศ เนื่องจากหลอดฉีดยามีขนาดเล็ก จึงมีน้ําผึ้งไม่มากนัก เธอหยิบเข็มฉีดยาอีกอันแล้วทํา

ขั้นตอน

ไม่นานนักแมลงบางตัวจะคลานเข้าหาเขา ที่แย่ไปกว่านั้น แมลงเหล่านี้มีขนาดใหญ่กว่าปกติ มีแม้กระทั่งมติที่ตัวเล็กกว่าหนูเพียงเล็กน้อย

“อ๊ะ! อา-อแมนด้า ยกโทษให้ฉันด้วย ได้โปรด ได้โปรด ฆ่าฉันในทันที ฉันไม่ต้องการที่จะทนทุกข์อีกต่อไป! อแมนด้า! ฉัน ฉันผิดไปแล้วได้โปรดยกโทษให้ฉัน ได้โปรด อแมนด้า!” ในที่สุดเมื่อแมลงคลานเข้ามาบนร่างกายของเขาและเริ่มกัด การทรมานของเขาก็หายไปจากความเจ็บป่วยทางกายและกลายเป็นความเจ็บปวดทางจิตใจด้วย การที่มีแมลงกินร่างกายของเขานั้นน่ากลัว

ความหนาวเย็นในดวงตาของอแมนด้าไม่เคยทิ้งเธอ เธอมองด้วยความเฉยเมยที่เธอไม่เคยมอง ใครมาก่อนแล้วหันมา “ซุสไปกันเถอะ”

ซูสลุกขึ้นจากพื้นและตามหลังอแมนต้าอย่างใกล้ชิด