Rise of the White Dragon การตื่นขึ้นของมังกรขาว - ตอนที่ 156

ตอนที่ 156: กลุ่มของอีเลียสดำเนินการ

อิงกริดยังไม่เหนื่อยเลย และตอนนี้เธอรู้สึกว่าร่างกายของเธอชา เธอไม่สามารถทำต่อไปอีกรอบได้ นอกจากนั้น เธอได้รับการฝึกฝนเพิ่มขึ้นอย่างมาก และตอนนี้เธอแข็งแกร่งขึ้น 49 เท่า อีกหน่อยเธอก็จะสามารถทำลายบาเรียได้ นั่นคือความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ เธอยิ้มจากหูถึงหู การแข็งแกร่งขึ้นหมายความว่าเธอสามารถช่วย ลูเอน ได้มากขึ้น

ลูเอนกอดเธอที่หน้าอกที่กว้างและแน่นของเขาแล้วจูบที่หน้าผากของเธอ

“เป็นเด็กดีและรอให้ฉันหายดี มันยัง… ยังเจ็บอยู่ข้างล่าง” อิงกริด ซ่อนใบหน้าของเธอไว้ที่หน้าอกของเธอ เมื่อเธอพูดแบบนั้น

ลูเอนหัวเราะและพูดว่า “ผมรู้ ผมแค่อยากจะจูบคุณ ผมไม่ได้คิดเรื่องนั้น”

“โอ้…”

อิงกริดในตอนนี้มีหน้าเป็นสีแดงเหมือนภูเขาไฟที่ปะทุ เธอเริ่มสงสัยว่าเป็นเธอต่างหากที่ต้องพูดต่อไม่ใช่เขา

แน่นอน ถ้าเป็นไปได้ ลูเอนก็เต็มใจที่จะไปต่อ แต่เขารักเธอมากเกินไปและไม่อยากทำร้ายเธอ ถ้าจำเป็นเขาก็จะอดทน

ดวงตาของอิงกริดเริ่มอ่อนล้าทีละน้อย และเธอก็นอนโดยเอาหัวซุกหน้าอกของลูเอน

*

– ในเวลาเดียวกัน ในเซาโฮเซ –

วันอังคารที่ 30 มีนาคม เวลา 02.30 น.

อีเลียสสวมชุดเกราะหนักตะโกน ขณะที่มองไปทางเอเสเคียล “แร็ท เบลด”

“ครับ!” เอเสเคียลถือกริชแล้วเดินไปที่ที่บรูโน่ (เบลด) อยู่ พลางถือกริช เขาสามารถสกัดกั้นการโจมตีของตั๊กแตนตำข้าวยักษ์ที่เกือบจะมีขนาดเกือบเท่าคนเลี้ยงแกะเยอรมัน

ประกายระยิบระยับในที่ที่มีแสงสลัว เนื่องจากการบุกรุกของมอนสเตอร์ เสาไฟไม่ทำงาน เนื่องจากมอนสเตอร์บางตัวทำให้สายไฟสั้นลง

โชคดีที่กลุ่มของเขาที่ได้รับการฝึกฝนโดยอีเลียสไม่ใช่คนธรรมดา หลังจากฝึกฝนมา 2-3 วันทั้งในด้านการทหารและเทคนิคทางร่างกาย พวกเขาก็กลายเป็นผู้มีระเบียบวินัยและมีอำนาจ บางคนมีอาวุธปืนดีกว่าทหารที่รับราชการทหารมา 10 ปีแล้ว ทั้งหมดนี้เกิดจากการปรับปรุงประสาทสัมผัสทั้งห้า และเกือบจะเปิดสัมผัสที่หก ของพวกเขาแล้ว

อีเลียสเป็นคนดุร้ายที่สุดในบรรดาพวกเขา เขาถือค้อนขนาดใหญ่และหนัก 100 ปอนด์ เขาเหวี่ยงค้อนและทุบหัวของสัตว์ประหลาดให้เป็นเนื้อเหลวๆ ความแข็งแกร่งที่เขาใช้นั้นแทบไม่ใช่เรื่องจริง ในกลุ่มของเขาทั้งหมด 20 คนชื่นชมและบูชาเขา เมื่อเห็นว่าเขาแข็งแกร่งเพียงใด พวกเขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจโล่งใจด้วยความชื่นชม

“อย่าเพิ่งมองมา โจมตี!” อีเลียสพูดอย่างฉุนเฉียว

“ครับ!” พวกเขาตอบโต้อย่างหนักแน่นและกลับไปโจมตีมอนสเตอร์

หลังจากนั้น แร็ทและคนอื่นๆ ก็ทำงานประสานกัน ผู้คนภายนอกต่างประหลาดใจกับสิ่งที่พวกเขาเห็น ความเร็วและความแข็งแกร่งของคนกลุ่มนี้ไม่ธรรมดา มันเหนือกว่าทุกสิ่งที่พวกเขาเคยเห็นมาก่อน

มานูเอลล่า (มานูเอลล่า) ใช้ธนูและลูกศร มันค่อนข้างจะโบราณ แต่มันก็มีประสิทธิภาพมากกว่าอาวุธปัจจุบัน ส่วนใหญ่เป็นเพราะลูกธนูทำจากกระดูกสัตว์ประหลาดและคันธนูและเชือกลูกศรทำจากเส้นเอ็นของสัตว์ประหลาด โดยรวมแล้วมันมีพลังมาก

กองทัพมาถึงที่เกิดเหตุแล้ว แต่พวกเขาดูซีดเซียว เมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มที่ได้รับการฝึกจากอีเลียส

“กัปตันอีเลียส พวกเขาเป็นใคร” กัปตันในเครื่องแบบอีกคนจำอีเลียสได้และถามด้วยความประหลาดใจ

“พวกเขาเป็นกลุ่มคนพิเศษที่ได้รับการฝึกฝนโดย ลูเอน ดีมาส” ข้อมูลนี้ไม่จำเป็นต้องซ่อนเร้นจากพวกเขา ลูเอนเคยพูดไปแล้วว่า ถ้าเขาคิดว่ามันเหมาะสม เขาก็พูดได้ ดังนั้นอีเลียสจึงตอบอย่างจริงใจ

“โอ้…” กัปตันรู้สึกประทับใจกับลูเอนเล็กน้อย เนื่องจากชื่อของเขาถูกพูดถึงกันมากในระหว่างการฝึก ส่วนใหญ่มาจากกองทหารชั้นยอดที่ได้รับการฝึกฝนจากนายพลซึ่งมันน่า “น่าสนใจมาก”

อีเลียสวางค้อนขนาดใหญ่ไว้บนไหล่แล้วพูดว่า “ใช่ อันที่จริงเขาน่าสนใจทีเดียว”

สิ่งที่กัปตันนั้นไม่รู้ก็คืออีเลียสเองก็ดูถูกเขา เขาตระหนักว่าผู้ชายคนนี้แค่คิดว่า ลูเอน เป็นคนที่ร่ำรวยและโชคดีมาก อย่างไรก็ตามมันจะเป็นเช่นนั้นหรือไม่? อีเลียสหัวเราะและไม่อธิบาย

ด้วยก้าวที่หนักหน่วง อีเลียสจึงวิ่งไปหาสัตว์ประหลาดทันทีและลงไปพร้อมกับค้อนขนาดใหญ่

*บูม!*

เสียงเฟื่องฟูดังก้องและหัวของสัตว์ประหลาดก็กลายเป็นเนื้อเหลวๆ

กัปตันที่พูดกับอีเลียส กลืนน้ำลายที่แทบจะไม่มีเพราะคอของเขาแห้ง มันวิเศษมากที่อีเลียสแข็งแกร่งขนาดนี้

‘บ้าจริง ฉันไม่สงสัยเลยว่า หลังจากนี้เขาจะได้รับการเลื่อนยศ…’ กัปตันกองทัพเม้มปากด้วยความรังเกียจ เขามีสีหน้าบูดเบี้ยวด้วยความอิจฉาในความแข็งแกร่งของอีเลียสในปัจจุบัน

พริสซิลล่า อลาโจ เธอสูงและมีผมสีบลอนด์ เธอถือดาบขนาดใหญ่และกว้างและใช้กำลังที่เหนือชั้น แม้ว่าจะต่อสู้กับคนในกลุ่ม เมื่อเธอกวัดแกว่งดาบหนักของเธอ เธอก็ฟันศัตรูได้อย่างง่ายดาย เธอกล้าหาญในสนามรบ และทหารหลายคนชื่นชมเธอ ขณะดูเธอต่อสู้กับสัตว์ประหลาด

แน่นอน เพราะเธอเป็นผู้หญิงที่น่าทึ่งมาก และสวยมากเช่นกัน ผู้ชายหลายคนกลัวที่จะเข้าหาเธอ พวกเขาไม่รู้ว่าทำไมพวกเขาถึงรู้สึกต่ำต้อย ไม่ว่าในกรณีใด เธอแข็งแกร่งมาก บางทีอาจแพ้เพียงอีเลียสในการท้าทายความแข็งแกร่ง

ลำแสง 2 ลำส่อง และร่างของยักษ์ 2 ตัวก็ถูกตัดหัว มันถูกตัดด้วยดาบ 2 เล่ม เลนาโต้ โลเปซ หมอบอยู่บนพื้นด้วยเลือดหยดจากดาบทั้งสอง ในกลุ่มของอีเลียส เขาเป็นคนที่เร็วที่สุด ความเร็วและความยืดหยุ่นของเขาทำให้เขาเป็นนักฆ่าที่ดีที่สุดในกลุ่ม เขาเป็นคนที่ฆ่าได้มากที่สุดในกลุ่ม มากกว่าอีเลียส

“อา ช้ามาก ช้ามากจริงๆ!” ปัญหาเดียวของเขาคือเขาหลงตัวเองนิดหน่อยและชอบเห็นเลือด เลนาโต้ โลเปซ สูงและมีผมสีดำ ตาสีน้ำตาลและผมสั้น

“พูดให้น้อยลงและฆ่าให้มากขึ้น” อีเลียสพูดกับเขา

“ชิ ฉันฆ่ามากกว่านายอีก…” เลนาโต้พึมพำภายใต้ลมหายใจของเขา

“นายได้พูดอะไรหรือเปล่า?” อีเลียสมองมาที่เขาด้วยดวงตาที่เฉียบแหลมและท้าทาย ขณะที่ถือค้อนขนาดใหญ่ของเขา

“ไม่ครับท่าน!” เลนาโต้ตัวสั่น เขาอาจจะกล้าหาญ แต่เขาไม่มีความกล้าที่จะกระตุ้นความโกรธของอีเลียส

เมื่อเห็นเช่นนี้ พวกทหารก็เคารพอีเลียสมากยิ่งขึ้น

“ถึงเขาจะแข็งแกร่ง แต่เขาก็ยังไม่กลัวกัปตันอีเลียสงั้นเหรอ?”

“กัปตันอีเลียสอาจจะช้าที่สุด แต่เขาก็แข็งแกร่งที่สุดไม่ใช่หรอกเหรอ?”

เหล่าทหารภาคภูมิใจอย่างยิ่งเมื่อมองไปทางอีเลียส

ในอีก 2 ชั่วโมงข้างหน้า กองทัพพร้อมกับกลุ่มของอีเลียส ได้ทำความสะอาดพื้นที่ทั้งหมดของเมืองซานโฮเซ ตอนนี้มอนสเตอร์ทั้งหมดตายแล้วและทหารก็สามารถเฉลิมฉลองได้

“เขาทำเสร็จแล้ว! เรารบชนะ!”