Rise of the White Dragon การตื่นขึ้นของมังกรขาว - ตอนที่ 154

ตอนที่ 154: โรงแรมห้าดาว

“CEOลูเอน ขอบคุณสำหรับบริการที่มอบให้กับบ้านเกิดของเรา” พันเอกกล่าว ขณะก้าวลงจากเฮลิคอปเตอร์ “ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ เราก็ไม่สามารถไปถึงที่นั่นได้ทันเวลาและหลีกเลี่ยงการเสียชีวิตได้มากขนาดนี้”

ชื่อของ ลูเอน เป็นที่รู้จักของทั้งกองทัพแล้ว หลายคนได้รับคำเตือนแล้วให้ปฏิบัติต่อเขาด้วยความเคารพ ส่วนใหญ่เป็นเพราะความก้าวหน้าในความแข็งแกร่งของกองทัพบราซิล ผู้ที่ฝึกฝนโดยใช้เทคนิคร่างกายไม่เพียงแต่แข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น แต่ยังเร็วขึ้นและมีสัญชาตญาณที่ดีขึ้นด้วย ซึ่งในตัวมันเองนั้นมีส่วนสนับสนุนอย่างมาก

คนที่ฝึกฝนเทคนิคนี้ตอนนี้ต่อสู้กับสัตว์ประหลาดเหล่านี้และพยายามหลีกเลี่ยงไม่ให้ชาวบราซิลเสียชีวิตจำนวนมาก

“ไม่ใช่แค่ผม รู้ไหม” ลูเอน พูดอย่างเจาะจง มองไปที่อิงกริด

“โอ้ แน่นอน” ผู้พันพูด “คุณอิงกริด ขอบคุณมากสำหรับความช่วยเหลือของคุณ”

“ด้วยความยินดี.” อิงกริด ยิ้มอย่างเขินอาย

“ผมจะทิ้งทุกอย่างไว้ให้พวกคุณจัดการตอนนี้” ลูเอน พูด “ผมไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่ใช่ไหม”

“เเน่นอน” ผู้พันพยักหน้าอย่างรวดเร็วและกล่าวว่า “สำหรับศพของสัตว์ประหลาดที่ฆ่าโดยคุณ 2 คน เมื่อคำนวณมูลค่าแล้ว เราจะให้เงินแก่คุณ”

“ผมไม่ต้องการมัน” ลูเอน กล่าว “เอาเงินไปมอบให้แก่ผู้ที่ได้รับอันตราย”

“อ๋อ แน่นอน เราจะทำอย่างที่คุณกล่าว!” พันเอกรู้สึกประหลาดใจ เขาไม่ได้คาดหวังว่าแม้ต้องเผชิญกับเงินจำนวนมาก ลูเอน จะไม่แม้แต่จะสบตาและให้เงินแก่ประชาชนแทน

ลูเอน ไม่ใช่คนโง่ เขาอ่านใจผู้พันเล็กน้อยและเห็นว่าเขาจะทำตามที่สัญญาไว้ ถ้าไม่อย่างนั้น เขาคงไม่ทิ้งของไว้ในความดูแลของชายคนนี้

“เรากำลังจะไปตอนนี้” พูดอย่างนั้น ลูเอน ก็จับมืออิงกริดแล้วเดินจากไป

กองทัพเปิดทางให้พวกเขา ราวกับว่าจอมพลกำลังจะจากไป พวกเขามองไปที่ อิงกริด และ ลูเอน ด้วยความชื่นชมและเคารพ

*

ตอนนี้เขาทั้งคู่เกือบจะไปถึงโรงแรมห้าดาวที่พวกเขาพักอยู่แล้ว อิงกริดถามอย่างเงียบ ๆ “ลูเอน ตอนนี้เราจะทำอย่างไรดี เราควรออกไปต่อสู้กับสัตว์ประหลาดหรือไม่?”

“ไม่มีประโยชน์” ลูเอน ส่ายหัว “ต่อให้ไปตอนนี้ก็ไปไม่ถึงที่อื่นทันเวลา ที่ๆใกล้สุดคือรัฐต่อไป เมื่อไปถึง กองทัพคงได้เคลื่อนย้ายและช่วยชีวิตผู้คนแล้ว เราทำได้เพียงช่วยพกวเขาเท่านั้น”

แม้จะไม่พอใจเล็กน้อยที่ได้ยินเช่นนั้น อิงกริดก็เข้าใจดีว่าสิ่งที่ลูเอน พูดนั้นถูกต้อง แม้ว่าพวกเขาจะวิ่งด้วยความเร็วเต็มที่และไปถึงตรงเวลา พวกเขาจะเปิดเผยแต่ทักษะทั้งหมดของเธอและของเขาเท่านั้น ที่จะส่งผลเสียมากกว่าผลดี เธอเข้าใจว่าทำไม ลูเอน ถึงต้องการอยู่อย่างสุขุมเล็กน้อย แม้ว่าเขาจะไม่หลีกเลี่ยงการใช้กำลังกายของเขาต่อหน้าคนอื่น แต่เขาต้องการหลีกเลี่ยงการใช้พลังของเขาและดึงดูดความสนใจที่ไม่ต้องการ

ในช่วงเวลานั้นเช่นกันที่หน้าจอหลายจอแสดงข่าวของสัตว์ประหลาดที่ออกมาจากรอยแยกลึกลับ แต่ก็อธิบายให้ผู้คนสงบสติอารมณ์และกองทัพก็จัดการกับมันแล้ว

แม้ว่าจะไม่ได้ช่วยอะไรมาก แต่เนื่องจากหลายคนยังกลัวอยู่ การประกาศดังกล่าวจึงช่วยคลายความตึงเครียดได้บ้าง ท้ายที่สุดแล้ว หลายคนเชื่อมั่นในพลังของกองทัพ หากพวกเขาไม่สามารถแม้แต่จะไว้ใจพวกเขา โลกที่พวกเขาอยู่ก็จะวุ่นวายอยู่แล้ว พวกเขาจะอยู่ในความโกลาหลทั้งหมด

บอกตามตรงว่าวันนี้ควรจะเป็นวันที่น่าจดจำ

เมื่อ ลูเอน และ อิงกริด เข้าไปในห้องชุด ดอกไม้สีแดงก็แผ่กระจายไปทั่ว ทำให้เกิดถนนกลีบดอกไม้สีแดงขึ้นสู่เตียง บนเตียงมีกลีบกุหลาบสีแดงจำนวนมากกระจัดกระจาย ในห้องครัว อาหารค่ำใต้แสงเทียนกำลังรอพวกเขาอยู่

“ผมจะลบมันทั้งหมด” ลูเอน พูดพร้อมกับถอนหายใจ

“ไม่เอา ไม่ต้อง ฉันชอบมัน!” อิงกริด ที่ตกตะลึงได้มาหาตัวเอง เธอรู้เจตนาของลูเอน และตื่นเต้นมาก เธอรู้ว่าถ้าวันนี้ไม่เกิดอะไรขึ้น มันจะเป็นวันที่ลืมไม่ลง แต่เธอไม่สนใจ เธอยังชอบมันมาก อันที่จริงเธอชอบมันมากๆๆ!

เธอมองดูทั้งหมดนี้ และดวงตาของเธอก็แดงก่ำ เธอที่ไม่ค่อยใช้ความคิดริเริ่มนั้นยืนเขย่งปลายเท้าและวางแขนไว้รอบคอของ ลูเอน และจูบที่เปียกชื้น

“อือ…ฉันรักคุณ ลูเอน ~” เธอกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่มีเสน่ห์และเย้ายวน เกือบจะชักนำให้ลูเอน ก่ออาชญากรรม

“ฉันก็รักคุณเหมือนกัน” ลูเอน ตอบด้วยน้ำเสียงแหบแห้งของเขา จากนั้นเขาก็วางมือข้างหนึ่งไว้ที่หลังคอของเธอ และอีกมือหนึ่งบนเอวของเธอแล้วจูบเธออย่างแรง มันเป็นจูบที่ดุร้าย ราวกับว่าเขาต้องการดูดวิญญาณของเธอออกไป

อิงกริด รู้สึกยอมแพ้ มันเป็นความรู้สึกแปลก ๆ ราวกับว่าร่างกายของเธอไม่สามารถควบคุมได้ เธอละลายในอ้อมแขนที่แข็งแรงของเขา แต่เธอไม่ชอบความรู้สึกนั้น เธอชอบที่เขาดูเหมือนอยากกินเธอจนหมดตัว กระหายทุกส่วนของร่างกายเธอ

เธอจูบต่อไปจนมาถึงเตียง อิงกริด รู้สึกหัวใจเต้นแรง เธอพร้อมแต่เธอก็ยังกลัว มันจะเป็นครั้งแรกของเธอ… หรือเกือบจะเป็นแบบนั้น…

อย่างไรก็ตาม เธอรู้สึกอารมณ์รุนแรงจนอยากจะกรีดร้อง แม้จะวิ่งหนี แต่ในอ้อมแขนของชายที่เธอรัก เธอปฏิเสธที่จะจากไป

อิงกริด เริ่มดุมากขึ้นตามเวลาและกัดริมฝีปากล่างของ ลูเอน และดึงมันด้วยความหิวโหยและปรารถนา เธอมองเขาด้วยความปิติ ลูเอน ก้าวไปข้างหน้าและกัดริมฝีปากบนของเธอ และพวกเขายังคงแทะและเลียริมฝีปากของกันและกันและประสานลิ้นของพวกเขาขณะที่พวกเขาจูบและถอดเสื้อผ้าที่ตกลงพื้น ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของฉากดอกไม้

เมื่อทั้งสองเปลือยกายโดยสมบูรณ์ หน้าอกของพวกเขายกขึ้นและร่วงลงด้วยความตื่นเต้น ลูเอน กล่าวด้วยเสียงแหบแห้งว่า “ไปอาบน้ำกันก่อน”

อิงกริด จำได้ว่าเธอยังมีเลือดอยู่บ้าง เธอรู้สึกเขินเล็กน้อยและพยักหน้า “ค่ะ”

ทั้งสองออกจากห้องโดยที่ยังเปลือยกายอยู่ พวกเขาไปเข้าห้องน้ำและเปิดฝักบัว ในขณะที่พวกเขาล้างพวกเขายังคงจูบกัน ราวกับว่าพวกเขาทนไม่ได้ที่จะอยู่ต่อไปโดยไม่ได้จูบ นอกจากนี้ การจูบระหว่างที่น้ำอาบลงบนตัวพวกเขาเป็นความรู้สึกที่ต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง มันน่าพอใจและหลงใหลโดยสิ้นเชิง