Rise of the White Dragon การตื่นขึ้นของมังกรขาว - ตอนที่ 103

ตอนที่ 103: พันธสัญญา

“ผมจะขอแต่งงานกับเธอแน่นอนครับ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาครับ” ลูเอน กล่าว “มีหลายสิ่งหลายอย่างกำลังเกิดขึ้น และไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมสำหรับการแต่งงาน”

เซาโลเป็นคนที่มีประสบการณ์มากมาย เขาสามารถบอกได้ว่ามีหลายอย่างที่ลูเอน ไม่ได้พูดหรือพูดไม่ได้ อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้พยายามให้ลูเอนพูด เซาโลมีความสุขมากกับหลานชายของเขา ไม่มีเหตุผลใดที่เขาจะบังคับให้ลูเอนพูดในสิ่งที่เขาไม่สบายใจที่จะพูดถึง

“คุณปู่ มีที่ที่ใหญ่กว่านี้ไหมที่มีแค่ปู่กับผมอยู่กันลำพังได้” ลูเอน ดื่มชาเสร็จแล้วถาม

“ใช่ มีโรงฝึกที่ฉันเคยฝึกไมร่าและนิลสันตอนพวกเขายังเป็นวัยรุ่น เราไปที่นั่นได้” เซาโลลุกขึ้นจากโซฟาโดยไม่ต้องใช้ไม้เท้าช่วย

“โอเคครับ” ลูเอน ก็ยืนขึ้นเช่นกัน

เซาโลชี้ทางและลูเอน ก็เดินไปกับเขาที่โรงฝึกที่อยู่นอกคฤหาสน์ ซึ่งอยู่ห่างออกไปเพียงเล็กน้อยที่ด้านหลังของคฤหาสน์ มันเป็นโดโจขนาดใหญ่ที่มีเสื่อทาทามิอยู่บนพื้น  มีชุดเกราะและดาบไม้บางชุดที่ใช้ฝึกเคนโด้วางไว้บนกำแพง สถานที่ทั้งหมดเป็นระเบียบเรียบร้อย  และได้รับการทำความสะอาดโดยสาวใช้เป็นประจำ

“ปู่ ผมจะเริ่มต้นอย่างง่าย ๆ ช้า ๆ ดูผมทำก่อน แล้วค่อยพยายามเลียนแบบผมนะครับ” ลูเอน กล่าว

“โอเค ปู่พร้อมทุกเมื่อ” เซาโลอยู่ในโหมดจริงจัง แม้แต่รัศมีของเขาก็มีพลังมากขึ้น เขาเป็นคนที่โดดเด่นจริงๆ

‘ตามที่คาดหวังจากคนที่รอดชีวิตจากสงครามโลกครั้งที่ 2 …’ ลูเอน พึมพำกับตัวเองในใจ

“ผมจะเริ่มแล้วนะครับ” ลูเอน เตือน

การเคลื่อนไหวของ ลูเอน นั้นช้าและราบรื่น มันเหมือนกับว่าเขากำลังเต้นช้าๆคนเดียว อย่างไรก็ตาม เซาโลสามารถตัดสินได้ว่าทุกย่างก้าวที่ลูเอน ทำนั้นไม่มีข้อบกพร่อง อย่างน้อย เขาก็ไม่พบข้อบกพร่อง ทุกครั้งที่ ลูเอน เคลื่อนไหว เขาจะรู้สึกสงบและมีพลังมาก มันช่างน่าขำที่ดูเหมือนว่าเขาจะแข็งแกร่ง ในขณะที่เพียงแค่ทำท่าสาธิตเพียงไม่กี่ครั้ง

เซาโลให้ความสนใจอย่างใกล้ชิดและทำการเคลื่อนไหวทางจิตใจแบบเดียวกัน เขาเลียนแบบการเคลื่อนไหวทั้งหมดที่ ลูเอน คิดไว้ในใจและทำผิดพลาด 2-3 ครั้งกับความผิดหวังของเขา แต่ก็ไม่ใช่ความล้มเหลวทั้งหมด  เขาสามารถก้าวหน้าได้เพียงแค่เฝ้าดูและใช้เวลาไม่นาน ก่อนที่เขาจะเริ่มดำเนินการด้วยตนเอง เขาย้อนดูฉากการเคลื่อนไหวที่ลูเอนทำ และคิดมันขึ้นมาในใจ จนกระทั่งเขาเริ่มเข้าใกล้ความสำเร็จเพื่อให้ทุกการเคลื่อนไหวถูกต้อง

“ปู่ ลองทำพร้อมผมดูนะครับ” ลูเอน กล่าว

เซาโลพยักหน้า “ได้เลย ปู่พร้อมจะลองแล้ว”

กระดูกที่เคลื่อนไหวไม่ถูกต้อง เนื่องจากอายุของเซาโลแตกออก เมื่อเขาเคลื่อนไหวบางอย่าง  แต่นั่นไม่ได้หยุดเขาจากการดำเนินกระบวนท่าต่างๆต่อ อันที่จริง ยิ่งเขาทำมันมากเท่าไหร่  เขาก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดน้อยลงเท่านั้น มันเป็นท่าที่ยากมากสำหรับเขาที่จะทำในวัยเท่าเขา อย่างไรก็ตาม เขาไม่ใช่คนธรรมดาและได้กินยา 2 เม็ดที่ลูเอน ให้มา เพียงอย่างเดียวก็เพียงพอแล้ว ที่จะช่วยให้เขาจัดการการเคลื่อนไหวให้เสร็จสิ้น แม้ว่าจะมีข้อบกพร่องอยู่บ้าง

ลูเอน ยังคงช่วยเซาโลต่อไปอีก 2 ชั่วโมงข้างหน้า แต่เซาโลเป็นชายชรา และเขาไม่สามารถไปต่อได้อีกต่อไป อันที่จริง การใช้เวลา 2 ชั่วโมงนั้นเกินความคาดหมายของ ลูเอน

“ปู่ ตอนนี้ปู่ต้องนั่งลงบนพื้นและตั้งใจฟังสิ่งที่ผมจะพูดอย่างระมัดระวัง แล้วพยายามพูดมันในใจขณะทำสมาธินะครับ” ลูเอน กล่าวอย่างใจเย็น

“ได้” เซาโลใช้มือเช็ดเหงื่อออกจากหน้าผาก เซาโลนั่งลงบนพื้นพร้อมขาไขว้กัน

ลูเอน ทำเช่นเดียวกันและมองไปที่ เซาโล ขณะที่เขาเริ่มพูดคาถาที่ใช้ในการทำสมาธิ: [เอ็นเคมกห-ไพนหยฟ-กเยปฟึ-เอนยกวไฟ-!$%^&…]

แม้ว่าเขาจะไม่เข้าใจแม้แต่คำเดียวที่ ลูเอน พูด แต่เซาโลไม่กล้าที่จะละเลยสิ่งนี้และใช้ความสนใจทั้งหมดของเขาในการฟังและจดจำสิ่งที่ ลูเอน พูดกับเขา

*

‘เฮอะ… ฉันค้นพบทุกอย่างแล้ว’ ลูเอน หัวเราะอย่างเย็นชา ขณะที่เขาเล่นแล็ปท็อปในห้องของเขา ในแผงควบคุมที่เปิดบนแล็ปท็อปของเขา มีข้อมูลเกี่ยวกับข้อเท็จจริงที่ วินเซนต์ เคาท์ ทำพินัยกรรมและ ลูเอน ก็สามารถค้นหาได้ว่าใครเป็นพยาน 3 คนนั้น และใครในพวกเขาที่ทำมันด้วยความตั้งใจ ลูเอน ใช้เวลาสักครู่เพื่อค้นหาสิ่งนี้เพราะมันไม่ได้ทำในสำนักทะเบียน แต่ทำที่ไหนสักแห่งที่เป็นส่วนตัว

ยังคงเป็นเวลา 16.30 น. ของวันอาทิตย์ที่ 14 มีนาคม ลูเอน ได้ค้นพบตำแหน่งปัจจุบันของพยาน 3 คนที่อยู่ ณ วันที่ทำพินัยกรรมและรู้ว่าสิ่งที่เขียนไว้ในพินัยกรรมนั้น ลูเอน ไม่ได้ออกไปในรถของเขา เขาวิ่งด้วยความเร็วที่เร็วมากจนแม้แต่กล้องวงจรปิดก็ยังเห็นเพียงร่างที่ผ่านไปมาแต่ไม่สามารถระบุได้ว่าเป็นบุคคลหรืออย่างอื่น

พยานคนแรกเป็นผู้หญิง ลูเอน ฉวยโอกาสที่เธออยู่คนเดียวในบ้านโดยเปิดประตูและเข้ามา และก่อนที่เธอจะสังเกตเห็น เขาก็ทำให้เธอสลบไปและเริ่มเปลี่ยนความทรงจำของวันที่ทำพินัยกรรม เธอชื่อ จีโอวานน่า เคาท์ น้องสาวของ วินเซนต์ เคาท์ หลังจากทำสิ่งที่ต้องทำเสร็จแล้ว ลูเอน ก็ออกไปทันทีที่เข้าไป

เป้าหมายต่อไปคือชายที่ชื่อ เคลเบอร์ อากิวอาร์ เพื่อนสนิทของ วินเซนต์   ลูเอน พบเคลเบอร์ ว่าเขากำลังทำบาร์บีคิวที่บ้านของเขา และเมื่อเคลเบอร์ ไปห้องน้ำ ลูเอน ก็เข้ามาและทำให้เขาสลบไป ลูเอน เปลี่ยนความทรงจำของเขาและจากไปอย่างรวดเร็วโดยไม่มีใครสังเกตเห็น

‘ตอนนี้มีเพียงคนสุดท้ายที่หายไปและคนที่เต็มใจทำมันด้วย…’ พยานคนสุดท้ายคือผู้หญิงที่ชื่อ โรเบอร์ต้า อมาร์รอล เธออายุเกือบ 60 ปีและอยู่คนเดียวและอยู่ที่บ้าน ในขณะนั้นลูเอน สามารถเข้าไปในบ้านได้อย่างง่ายดายและเห็นเธอนอนอยู่บนเตียง ลูเอน ไม่เสียเวลาและเปลี่ยนความทรงจำของเธอด้วย

หลังจากทำเช่นนี้ ลูเอน ก็ไปที่ตู้เซฟ และด้วยข้อมูลที่เขาได้รับโดยตรงจากความทรงจำของ โรเบอร์ต้า เขาจึงเปิดมันออก ลูเอน ไม่เปิดพินัยกรรม เขาไม่จำเป็นต้องทำอย่างนั้น เขารู้เนื้อหาของเจตจำนงและรู้ว่าเขาต้องการเปลี่ยนแปลงอะไร เขาใช้คาถาที่เขาสามารถเปลี่ยนตำแหน่งของตัวอักษรที่เขียนบนกระดาษได้ และเขายังสามารถทำซ้ำตัวอักษรได้อีกด้วย

ในพินัยกรรมที่เขาจากไป มันอ่านดังนี้: [ฉัน วินเซนต์ เคาท์ พบว่าตัวเองอยู่ในสติที่สมบูรณ์แบบที่สุดของฉัน โดยไม่มีการกระตุ้นหรือการบังคับใดๆ เลย ฉันริเริ่มที่จะสร้างเจตจำนงส่วนตัวของฉัน ในลักษณะที่กำหนดไว้ในกฏหมาย พ.ศ. 2419 ที่ 1 แห่งประมวลกฎหมายแพ่ง พร้อมด้วยพยานผู้ทรงคุณวุฒิและมีความสามารถ 3 คน ซึ่งขณะนี้กำลังพบกับข้าพเจ้าที่บ้านข้าพเจ้า บัดนี้ข้าพเจ้าจะแสดงคำประกาศเจตจำนงสุดท้าย กล่าวคือ

ฉันชื่อ วินเซนต์ เคาท์ อายุ 50 ปี เกิดที่ ไมนาส เจเรส ผู้ถือสำนักทะเบียนทั่วไป n. XXXX จดทะเบียนกับ CPF n. XXXX ทายาทที่จำเป็น คือ คนรักของฉัน อาลินด้า ซิลว่า รวม 50% และอีก 50% ของทรัพย์สินของฉันที่ฉันมีในขณะที่เสียชีวิต จะต้องบริจาคเพื่อการกุศลของเด็กที่เป็นมะเร็ง ฉันแต่งตั้งนาย โรเบอร์ต้า อมอรอล เป็นผู้บริหารของฉัน ซึ่งจะรับผิดชอบในการบังคับใช้พินัยกรรมนี้ และอาจได้รับเงินตามดุลยพินิจของผู้ตัดสินสินค้าคงคลัง

ด้วยวิธีนี้และตามบทบัญญัติของมาตรา 1876 ถึง 1880 แห่งประมวลกฎหมายที่ปฏิบัติตามโดยความยุติธรรมขอให้พยานยืนยันในศาลฉันจึงยุติเจตจำนงส่วนตัว ซึ่งฉันร่วมกับพยานลงนามในนี้ เมืองซานตา กาตารีนา เมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2548 เวลา 11 โมงเช้า]

ลูเอน ออกจากบ้านของ โรเบอร์ต้า อมอรอล และวิ่งกลับบ้านไป