Rise of the White Dragon การตื่นขึ้นของมังกรขาว - ตอนที่ 101

ตอนที่ 101: กรรม

ความตั้งใจของ ลูเอน ที่อยู่เบื้องหลังการสร้างอาวุธและชุดเกราะนั้นชัดเจนมาก

ตอนนี้เขาไม่สามารถตั้งเป้าหมายเช่น ‘ฉันจะสู้กับคนแบบนี้ ฉันจะสู้กับสัตว์ประหลาดตัวนั้น’ หรือ ‘ฉันจะต้องต่อสู้ในสภาพแวดล้อมแบบนี้’; เขาสามารถสร้างอาวุธและชุดเกราะอเนกประสงค์ที่สามารถใช้ได้ในทุกสภาวะเท่านั้น

เขาอยู่ที่ไหน มีทั่งตีเหล็กและค้อนเหล็กหนัก 30 กก. ทำให้ไฟร้อนจัดภายในเตาบาร์บีคิว ลูเอน ละลายกระดูกของอิมพ์สีแดง ในกระบวนการนี้ เขายังหยิบหินวิเศษขึ้นมา และในขณะที่เขาสร้างดาบด้วยความรู้สึกทางจิตวิญญาณและพลังจิตของเขา ลูเอน ก็เริ่มใช้ค้อนทุบดาบบนทั่งทำให้รูปร่างคมขึ้นและมีพลังมากขึ้น ดาบ. เขายังตัดหินวิเศษออกเป็น 4 ชิ้นและฝังไว้ใกล้ด้ามดาบ

เมื่อทำการตอก เขาใช้เทคนิค: <หนึ่งร้อยค้อนแห่งกาลเวลา>

ค้อนหนึ่งร้อยครั้ง: ด้วยค้อนแต่ละอัน จิตใจของช่างตีเหล็กสามารถคำนวณการตอกได้ 100 แบบ และเลือกตัวเลือกที่ดีที่สุดจนสามารถเลือกตัวเลือกที่สามารถพัฒนาโลหะได้ เทคนิคนี้ต้องใช้พลังทางจิตวิญญาณและจิตใจเป็นอย่างมาก ในขณะนี้ ลูเอน สามารถคำนวณตัวเลือกได้สูงสุด 10 ตัวเลือกใน 1 มิลลิวินาที

เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เสียงจากภายนอก เขาสร้างคาถาฉนวนกันเสียงภายในห้อง

เมื่อดาบกลายเป็นรูปร่างและรวมเข้ากับชิ้นส่วนของหินเวทมนตร์ได้สำเร็จ ลูเอน เขียนอักษรรูนและรูปแบบบนดาบ ทำให้ดาบแข็งแกร่งขึ้น ในท้ายที่สุด ดาบแม้จะเรียบง่าย แต่มีพลังโจมตี 15 (พลังโจมตีของคนธรรมดา 15 คน) นอกจากนี้ หากใครก็ตามที่ใช้ดาบสามารถใช้พลัง Qi ได้ มันจะสามารถสร้างคลื่นกระแทกทุกๆ 1 นาที ซึ่งจะเพิ่มพลังโจมตีของดาบเป็นสองเท่า

‘ฉันไม่สามารถพูดได้ว่ามันดีที่สุด แต่ก็ไม่เลวเหมือนกัน…’ ลูเอน พึมพำในใจ หลังจากที่เขาเห็นว่ามันไม่ได้ยากอย่างที่คิด แม้แต่กับไอเท็มดั้งเดิม เช่น ค้อนธรรมดาและทั่งธรรมดา เขาก็ตัดสินใจสร้างค้อนและทั่งที่ดีกว่า

สำหรับค้อน เขาใช้หินอัคคีเวทย์ เนื่องจากมันเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเทคนิคการใช้กำลังที่เขาใช้

ลูเอน วางดาบไว้ด้านข้างและเริ่มใช้เทคนิคนี้เพื่อสร้างค้อนและทั่ง ด้วยเหตุนี้ เขาจึงใช้กระดูกที่ตายแล้วที่มีชีวิต และใช้หินเวทมนตร์ทั้งก้อนในการสร้างค้อน

[ค้อนทุบกระดูก 50 กก. – พลังโจมตี: 20 – สามารถเข้าถึงอุณหภูมิ 1150 ถึง 1200º C]

เมื่อคำนวณสถิติที่ค้อนได้รับหลังจากที่เขาตีขึ้นรูปเสร็จแล้ว เขียนอักษรรูน และสร้างรูปแบบสำหรับมัน ลูเอน พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

หลังจากละลายกระดูกมากขึ้น เขาเริ่มสร้างทั่งตีเหล็กและมุ่งเน้นไปที่การป้องกันมากกว่าการโจมตี ลูเอน เริ่มใช้ค้อนทุบและสามารถเลือกตัวเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเขาเพื่อสร้างทั่ง

“ฮิฮิ…มันดูดีจริงๆเลย” ลูเอน รู้สึกประหลาดใจกับผลลัพธ์ที่ได้

[ทั่งกระดูก 80 กก. – ความต้านทาน: 30 (ความทนทานของผู้ชายธรรมดา 30 คน) – อุณหภูมิคงที่ – สูงถึง2000º C]

ด้วยทั่งและค้อนนี้ เขาไม่จำเป็นต้องให้ความร้อนแก่โลหะแล้วจึงตีอีกครั้ง มากเสียจนค้อนหลอมสามารถสร้างอุณหภูมิสูงได้ ในขณะที่ทั่งสามารถรักษาอุณหภูมิได้ ตอนนี้ ลูเอน รู้สึกมีแรงบันดาลใจในการหลอมมากขึ้น

[ดาบกระดูก 1.5 กก. – พลังโจมตี: 22 – สายฟ้าฟาด: เพิ่มความเสียหายสามเท่า]

[1 กก. แผ่นไหล่กระดูก – ป้องกัน: 15]

[รองเท้าบูทหนังอิมพ์ 500 กรัม – ความเร็ว: 12]

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมาจนถึงรุ่งสาง เขาได้สร้างอาวุธ ชุดเกราะ และเครื่องประดับ

ผลลัพธ์ที่ได้นั้นยอดเยี่ยมมาก ทั้งอาวุธ ชุดเกราะ และเครื่องประดับ ใครก็ตามที่ใช้พวกมันสามารถเพิ่มการโจมตีและป้องกันได้ด้วยความแข็งแกร่งของคนธรรมดามากกว่า 20 คน

‘มันดีมากแล้วสำหรับตอนนี้…’ ลูเอน พึมพำในใจ ตั้งใจจะมอบอาวุธ ชุดเกราะ และเครื่องประดับให้กับครอบครัว

*

– 14 มีนาคม 2010 – อาทิตย์ –

อแมนดาตื่นแต่เช้าและไปที่สำนักงานของเธอ จากนั้นเธอก็นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับเซบาสเตียนเมื่อ 2 วันก่อน

*เฮ้อ~*

ไม่ใช่ว่าเธอไม่เข้าใจสิ่งที่เซบาสเตียนกำลังเผชิญอยู่  เพราะสิ่งเดียวกันนี้เคยเกิดขึ้นกับเธอเมื่ออดีตสามีทิ้งเธอและลูกสาว 2 คนของเธอ

หลังจากอาบน้ำและรับประทานอาหารเช้าแล้ว อแมนดาก็จากไป

– 08:33 น. – ห้างช็อปปิ้ง อิตากัวซู –

“อแมนด้า คุณมาแล้ว!” เซบาสเตียนเห็นอแมนด้ามาถึงและพยายามยิ้มเล็กน้อย เขายังคงสั่นคลอนกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขา

“ใช่ ขอบคุณสำหรับคำเชิญ” อแมนด้ายิ้มและมองไปยังเด็กหญิงอายุ 10 ขวบที่อยู่ข้างๆ เซบาสเตียน หญิงสาวมีผมสีน้ำตาลเข้มและตาสีน้ำผึ้ง “สาวสวยคนนี้คงเป็นลูกสาวคุณใช่ไหม”

“ใช่ เธอเป็นสมบัติของฉัน” เซบาสเตียนลูบหัวหญิงสาวเบา ๆ ขณะที่เธอเกาะเอวเขาด้วยความเขินอายเล็กน้อย

“สวัสดีค่ะคุณป้า” สาวน้อยพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวาน

“สวัสดีที่รัก หนูสวยมากรู้ไหม” อแมนด้าหมอบลงต่อหน้าหญิงสาวและพูดด้วยรอยยิ้มที่ใจดี

“ขอบคุณ” เด็กหญิงกอดเอวเซบาสเตียนแน่นขึ้น ใบหน้าเล็กๆ ของเธอแดงด้วยความเขินอาย

หลังจากอแมนด้าช่วยเซบาสเตียน เขาพักที่บ้านของเธอในวันศุกร์และนอนบนโซฟาและกินในเช้าวันรุ่งขึ้นที่บ้านของเธอแล้วจากไป แต่ไม่ใช่ก่อนที่จะขอให้เธอออกไปชดเชยทุกอย่างที่เธอทำเพื่อเขา

“เราควรไปเลยไหม” เซบาสเตียนถาม

ก่อนที่อแมนด้าจะตอบ มีเสียงผู้หญิงร้องเรียกพวกเขา มองดูเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย “อแมนด้า คุณตามฉันมาหรือเปล่า”

“โมนิก้า แม่ดีใจที่ลูกไม่เป็นไร…” อแมนด้าไม่ได้สังเกตด้วยซ้ำว่าลูกสาวของเธอไม่ได้โทรหาแม่ของเธอด้วยซ้ำ  เธอกังวลเรื่องลูกสาวมากจนรู้สึกโล่งใจเมื่อได้เห็นหน้าว่าลูกสาวของเธอสบายดี

“นังบ้า อย่าพูดเหมือนว่าเราสนิทกัน!” เธอกำลังเดินควงแขนกับวากเนอร์ โมนิก้าเยาะเย้ย “ฉันไม่ได้ข่มขู่คนอย่างคุณหรอกนะ!”

“อะไรนะ ทำไมลูกทำแบบนี้ โมนิก้า เกิดอะไรขึ้นกับลูก” อแมนด้ารู้สึกสับสน เธอรู้ว่าลูกสาวของเธอเป็นคนหัวสูง แต่เธอไม่คิดว่าเธอจะพูดสิ่งที่ทำร้ายจิตใจเช่นนี้

“ฮิฮิ… ก่อนที่ฉันจะทนกับคุณเหมือนเมื่อก่อน แต่ตอนนี้ ฉันไม่ต้องการคุณอีกต่อไปเพราะฉันมีแฟนที่ยอดเยี่ยม และเขาแสดงให้ฉันเห็นว่าทุกคนที่ฉันเคยเกี่ยวข้องด้วยก่อนหน้านี้ไม่มีอะไรนอกจากขยะ เช่นเดียวกับคุณ ” โมนิก้าเป็นเหมือนนังงูพิษมาก เมื่อพูดคุยกับแม่ของเธอ… อันที่จริง เธอไม่ได้ปฏิบัติกับอแมนด้าเหมือนเป็นแม่ด้วยซ้ำ

“อแมนด้า ออกไปจากที่นี่กัน…” เซบาสเตียนไม่ต้องการเห็นอแมนด้าถูกลูกสาวสาปแช่งอีกต่อไป  เขายังคงจำผู้หญิงคนนี้ ซึ่งเป็นคนเดียวกับที่อิงกริดตบหน้าเธอ 2 ครั้ง

ลูกสาวของเซบาสเตียนกระชับมือเล็กๆ ของเธอไว้รอบเอวของเซบาสเตียน แต่ไม่ใช่เพราะความละอาย ค่อนข้างเพราะความกลัว

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ! นี่มันน่าตลกจริงๆ … สุนัขตัวเมียนางนี้พบกับชายจนได้รับการกำจัดใยแมงมุมออกจากตัวเธอซะที (มีเพศสัมพันธ์กับเขา).” โมนิก้าดูมีความสุขเป็นพิเศษที่ได้เห็นแม่ของเธอแต่งตัวไม่ดี และไปกับผู้ชายที่มีลูกสาวแล้วด้วยซ้ำ และเพื่อปรับปรุงให้ดีขึ้น เธออยู่กับวากเนอร์ฮามิโบ สวมเสื้อผ้าราคาแพงและมีสถานะ ‘สูงส่ง’ เธอรู้สึกว่าวันนี้เป็นวันที่มีความสุขที่สุดในชีวิตของเธอ

ตั้งแต่โศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นที่บริษัทฮามิโบ เธอกลัว แต่เธอก็ไม่ต้องกังวลอะไรมาก แม่ของวากเนอร์ ได้เป็นประธานของบริษัทฮามิโบ และสามารถจัดการเรื่องต่างๆ ที่บริษัทได้อย่างราบรื่น และยังทำให้วากเนอร์ ฮามิโบก็ได้เป็นหนึ่งในผู้บริหาร ซึ่งเป็นส่วนที่สำคัญที่สุดของบริษัท

แม่ของวากเนอร์ชอบเธอมากยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อเธอ “ค้นพบ” ว่าเธอ “ไม่ได้มีเพศสัมพันธ์กับสามีของเธอ” ซามูเอล ฮามิโบ เนื่องจาก ลูเอน ต้องการซ่อนข้อมูลนี้ บันทึกการมีเพศสัมพันธ์ของเธอจึงไม่รั่วไหล โมนิก้าไม่รู้ว่า เธอมีความสุขมากจนไม่มีใครค้นพบความจริงจากเธอ

อีกเหตุผลหนึ่งที่เธอต้องการทำให้แม่อับอายขายหน้าก็คือเธอยังคงไม่พอใจอิงกริด ซึ่งตบหน้าเธอ แน่นอน เธอไม่สามารถทำอะไรกับอิงกริดได้ เนื่องจากเธอรู้ว่าเธอกำลังออกเดทกับ CEO ของบริษัทของดีมาส  ซึ่งปัจจุบันบริษัทนั้นใหญ่กว่าบริษัทฮามิโบมาก อย่างไรก็ตาม โมนิก้ารู้ว่าไม่ว่าเธอจะพูดอะไร แม่ของเธอไม่เคยบอกอิงกริด…ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

“โมนิก้า เกิดอะไรขึ้นกับลูก ทำไมลูกถึงทำกับแม่แบบนี้” อแมนด้ากัดริมฝีปากล่างของเธอและกำลังจะร้องไห้ เป็นการยากที่จะทนฟังเรื่องนั้นจากลูกสาวของเธอเอง

“ฉันบอกให้เธอหยุดพูดราวกับว่าเรารู้จักกันไง! ผู้หญิงอย่างเธอต้องลืมไปได้แล้วว่าวันหนึ่งเธอเคยพบฉันและจะไม่ปรากฏต่อหน้าฉันอีกเข้าใจไหม!” โมนิก้าพูดแล้วหันไปหาวากเนอร์และพูดด้วยน้ำเสียงที่ไพเราะว่า “ที่รัก ไปกันเถอะ ผู้หญิงคนนี้ทำให้ฉันไม่พอใจ  ฉันไม่อยากซื้อเสื้อผ้าให้ลูกชายของเราอีกต่อไป”

“ลูกกำลังตั้งครรภ์?” นี่เป็นครั้งแรกที่อแมนด้ารู้ว่าลูกสาวของเธอท้อง

“ใช่ ถูกต้อง ไม่ใช่เรื่องที่เธอควรสนใจแต่ก็นะ ฉันกำลังจะมีลูก” ดูเหมือนโมนิก้าไม่ได้พูดถึงลูกชายของตัวเอง แต่เกี่ยวกับสถานะที่เธอได้รับจากสิ่งนี้

วากเนอร์หัวเราะและพูดอย่างมีเสน่หา “ฉันคิดว่าฉันเข้าใจอะไรบางอย่าง คุณต้องเป็นแม่ของเธอ… อืม ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าโมนิก้ามาจากไหน คุณร้อนแรงมาก แม้แต่ในเสื้อผ้าราคาถูกพวกนั้น”

วากเนอร์เริ่มจินตนาการร่วมเพศกับแม่และลูกสาว…

โมนิก้าตัวสั่น เธอรู้ว่าวากเนอร์มีความต้องการทางเพศแค่ไหน แต่เธอก็ปล่อยให้แม่อยู่กับผู้ชายไม่ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นว่าแม่ของเธอสวยขึ้นกว่าเดิม เธอดึงวากเนอร์ออกไปขณะที่กระซิบกับเขาว่า “ที่รัก ถ้าเราไปตอนนี้ ฉันจะให้คุณเข้าที่ประตูหลัง…”

“โอเค เราจะไปเดี๋ยวนี้แหละ” วากเนอร์เลียริมฝีปากและยิ้ม

ทั้งคู่ออกจากห้างและเข้าไปในรถเฟอร์รารีสีแดงของแว็กเนอร์ วากเนอร์เข้าไปในทางหลวง แต่แล้ว เมื่อเขาต้องการแซงซ้าย เขาก็ไม่เห็นรถวิ่งมาด้วยความเร็วสูง แล้ว…

*บูม!*

รถหมุนไปชนกับขอบถนนทั้งสองเลนของทางหลวง ทำให้รถพลิกคว่ำหลายครั้ง

เสียงเบรกและเสียงเบรกดังก้องกังวาน รถบางคันชนกับเฟอร์รารีของวากเนอร์ เนื่องจากคนขับเบรกไม่ทัน ทำให้รถของแว็กเนอร์ซึ่งเกือบจะหยุดพลิกคว่ำ ชนกำแพงทางหลวงอีกครั้ง รถเกือบออกจากรางและตกลงมาจากสะพาน

โมนิก้าและวากเนอร์อยู่ในรถและมีเลือดปน แม้ว่าจะใส่ถุงลมนิรภัยก็ตาม

หลังจากผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมง ตำรวจและรถพยาบาลก็ปรากฏตัวขึ้น พวกเขาสามารถพาโมนิก้าและวากเนอร์ออกจากรถได้

“เราต้องรีบแล้ว เร็วกว่านี้อีก ไม่งั้นลูกของเด็กผู้หญิงคนนี้จะไม่รอด”