Picked up a Demon King to be a Maid - ตอนที่ 94

วันนี้มัม อาจารย์แผนกนักรบตื่นเช้ามาก

สำหรับเขามันเป็นวันสำคัญมาก มันเป็นเพราะวันนี้เป็นการแข่งขันสำหรับกลุ่มแรกของการคัดเลือกภายในและในฐานะผู้ตัดสินเขามีความรับผิดชอบมาก

การแข่งขันครั้งนี้เป็นการแข่งขัน 1v1 และตั้งอยู่ที่สนามซ้อมของวิทยาลัยลอรันมีสนามกีฬาขนาดใหญ่อยู่ตรงกลางล้อมรอบไปด้วยผู้ชมมันเหมือนสนามประลองในอดีตไม่ใช่เป็นเลือด

แม้ว่าการแข่งขันจะใช้อาวุธจริงแต่ก็ไม่ถึงจุดที่พวกเขาจะปล่อยให้นักเรียนเสียชีวิต

นอกเหนือจากทีมแพทย์ในมืออาจารย์ของสถาบันการศึกษาเป็นผู้ตัดสิน ในอีกด้านหนึ่งพวกเขาสามารถตัดสินใจผลลัพธ์ของการต่อสู้ก่อนที่มันจะกลายเป็นอะไรที่ร้ายแรงและอีกด้านหนึ่งหากนักเรียนคนใดที่จะได้รับบาดเจ็บที่ร้ายแรงพวกเขาสามารถสกัดกั้นล่วงหน้าและหลีกเลี่ยงวิกฤติได้

อย่างไรก็ตามพวกเขาจะไม่แทรกแซงถ้ามันเป็นอันตรายถึงชีวิต

“ ฮี่ฮี่ นี้มองสิ ชายชราวู คนอ่อนแอจากแผนกเวทย์มนตร์จะถูกจัดการดำและน้ำเงินโดยนักเรียนของข้า” ระหว่างทางไปโรงเรียนมัมรู้สึกร่าเริงด้วยความยินดี

แม้ว่าเขาจะเคารพวูมากแต่ก็ไม่ใช่เวลาที่จะต้องกังวลเกี่ยวกับความอาวุโส บนเวทีความแข็งแกร่งเป็นราชา เขาสั่งให้ผู้ใดก็ตามที่แพ้นักเวทจะได้รับการลงโทษเมื่อพวกเขากลับมาและเผชิญหน้ากับความโกรธเคืองของเขา

เอาชนะผู้วิเศษ ฟัคพวกโอตาคุนั้น! นี่เป็นคำประกาศของเหล่านักรบสำหรับการแข่งขัน

“ ซีซาร์เป็นเพียงคนเดียวที่แข็งแกร่งในแผนกเวทมนต์ในแง่ของการแย่งชิงตำแหน่งสูงสุด สำหรับคนอื่น ๆ …โรซี่และหลินเสี่ยวก็ไม่ได้แย่เหมือนกันมันน่าเสียดายแต่พวกเขาก็ยังขาดประสบการณ์” มัมทำนายผลการแข่งขัน“ ข้าได้ยินมาว่าเจ้าหญิง เชนไตหยินเข้าร่วมเป็นตัวแทนของแผนกเวทมนตร์…นั่นแปลกเธอใช้ดาบเป็นอาวุธของเธอเธอไม่ใช่นักรบอย่างชัดเจนเหรอ?”

นึกถึงเชนไตหยิน มัมค่อนข้างนิ่งงัน

เจ้าหญิงคนนั้นสวมรองเท้าส้นสูงตลอดทั้งวันและถือดาบที่สวยงามสองเล่มสั้นและยาวหนึ่งอันมันแปลกไม่ว่าคุณจะมองอย่างไร นอกจากนี้ยังมีการกล่าวด้วยว่าจริง ๆ แล้วเธอแข็งแกร่งมาก เมื่อเธอฝึกซ้อมกับซีซาร์เขามักจะจบลงด้วยการบาดเจ็บ

จริง ๆ แล้วเธอจะแข็งแกร่งกว่าซีซาร์?

มัมเป็นกังวลเล็กน้อย

มีเพียงสองอันดับสูงสุดที่มีอยู่หากซีซาร์จับจุดหนึ่งและเชนไตหยินเอาอีกจุดอื่นฝ่ายเวทมนตร์จะได้ทั้งสองอันดับและฝ่ายนักรบจะไม่ได้รับ!

สองจากศูนย์แผนกเวทมนตร์คือการทำลายแผนกนักรบอย่างสมบูรณ์ มัมไม่สามารถยอมรับผลลัพธ์แบบนั้นได้!

“ สวัสดีตอนเช้าครับ ท่านอาจารย์มัม!”

“โอ้ สวัสดีตอนเช้า”

ทันทีที่เขาเข้าสู่ที่ฝึกฝนนักเรียนจำนวนมากก็ทักทายเขา

วันนี้เป็นวันแรกของการแข่งขันดังนั้นมันจึงเต็มไปด้วยคน อันที่จริงจำนวนนักเรียนที่เข้าร่วมมีไม่มากนักมีเพียงนักเรียนที่ได้รับ A หรือสูงกว่าในการฝึกซ้อมการต่อสู้จริงเท่านั้นที่สามารถสมัครได้ดังนั้นนักเรียนส่วนใหญ่จึงมาดู

ไม่สิ เรียกว่านักเรียนของวิทยาลัยลอรันทุกคนก็เข้ามาชม แม้ว่าพวกเขาไม่สามารถเข้าร่วมได้การดูเพื่อนร่วมชั้นของพวกเขาบนเวทีก็น่าสนใจเช่นกัน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อการแข่งขันครั้งนี้สำคัญยิ่งขึ้นเกี่ยวกับเกียรติยศแผนกเวทมนตร์และแผนกนักรบซึ่งจะได้รับชัยชนะด้านใด ฝ่ายนักรบจะขึ้นมาเป็นผู้นำอีกครั้งในปีนี้หรือไม่? หรือปาฏิหาริย์จะเกิดขึ้นสำหรับแผนกเวทย์มนตร์และพวกเขาจะกลับมาอีกครั้งอย่างใหญ่หลวง?

มีเพียงสองอันดับ เวทมนตร์หรือแผนกนักรบฝ่ายไหนจะได้มากกว่านี้?

คำตอบจะถูกเปิดเผยเร็ว ๆ นี้!

“แค่กๆ…” มัมเดินไปที่มุมของพื้นที่การแข่งขันและเตรียมที่จะจัดระเบียบนักเรียนไปยังเริ่มการแข่งขัน

ช่วงการฝึกขนาดใหญ่ถูกแบ่งออกเป็นหลาย ๆ ส่วน ทุกพื้นที่ดำเนินการดวลตามการจัดกลุ่ม มัมรับผิดชอบพื้นที่ E ซึ่งสัมพันธ์กับกลุ่ม E โดยธรรมชาติ

“ ผู้เข้าแข่งขันกลุ่ม E โปรดรวบรวมที่นี่! เราจะต่อสู้กันตามคำสั่ง!” มัมตรวจสอบตารางการแข่งขันและเริ่มร้องออกมาว่า“ ผู้แข่งขันคนแรกคือหลินเสี่ยว!”

“ มา!” เยาวชนที่มีผมสีดำตอบโต้จากใต้เวทีตามด้วยสาวใช้ที่กระซิบบางอย่างจากนั้นเขาก็วิ่งขึ้นไปบนเวที

ใช่แล้ว หลินเสี่ยวเป็นผู้แข่งขันรอบแรกในกลุ่ม E ซีซาร์อยู่ในกลุ่ม B โรซี่อยู่ในกลุ่ม C และเชนไตหยินอยู่ในกลุ่ม F โชคดีมากพวกเขาอยู่ในกลุ่มที่แตกต่างกัน

เนื่องจากไม่มีผู้แข่งขันที่ได้รับความนิยมในกลุ่ม E มีนักเรียนน้อยมากในบริเวณใกล้เคียงมีนักเรียนเพียงไม่กี่คนที่หลับครึ่งตื่นและไม่มีอะไรทำ

กลุ่มที่ได้รับความนิยมมากที่สุดคือกลุ่ม B ของซีซาร์ และกลุ่ม F ของเชนไตหยิน

เจ้าชายซีซ่าร์หล่อและสง่างาม นักดาบเวทที่ได้รับเกรดSระหว่างการฝึกซ้อมการต่อสู้จริง แม้กระทั่งมีการกล่าวว่าอาจารย์ใหญ่มอบดาบอันทรงพลังแก่เขาdragon slayer ดังนั้นนักเรียนทุกคนต้องการได้เห็นเขากลุ่ม B จึงแออัดไปจนถึงจุดที่ทางโรงเรียนไม่มีทางเลือกนอกจากต้องส่งอาจารย์บางคนเพื่อรักษาความสงบเรียบร้อย

สำหรับกลุ่ม F ของเชนไตหยิน มันแออัดยิ่งกว่าความแตกต่างก็คือพื้นที่ของซีวาร์นั้นเต็มไปด้วยผู้หญิงส่วนใหญ่แต่เชนไตหยินมีเพียงผู้ชายเท่านั้นโดยเฉพาะแผนกนักรบ!

ผมกระพือยาว ขาเรียวยาว เชนไตหยินสวมเสื้อกันลมที่สง่างามและมีเสน่ห์เป็นถุงน่องผ้าไหมสีดำ ดาบอันงดงามสองชิ้น หิมะและนักล่าวิญญาณที่ห้อยอยู่ที่เอวของเธอนั้นสะดุดตาเป็นพิเศษ แม้ว่าจะเป็นการแข่งขันแต่เธอก็ยังใส่รองเท้าส้นสูงสีแดงของเธอ ดวงตาเปิดครึ่งมีเสน่ห์ตามปกติและใบหน้าของเธอประดับด้วยรอยยิ้มความมั่นใจในตนเอง

ผู้ชายย่อมปฏิบัติต่อเธออย่างเทพธิดาในฐานะผู้หญิงแต่กับผู้หญิงเช่นโรซี่ถือว่าเธอเป็นจิ้งจอกป่าเถื่อน

ใครใส่รองเท้าส้นสูงเพื่อการแข่งขัน? ไม่ใช่ว่าอยากดูดี? เธอดูถูกคู่แข่ง?

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในกลุ่มอื่นนั้นไม่สำคัญ ตราบใดที่หลินเสี่ยวสามารถเอาชนะคนอื่น ๆ ในกลุ่ม E ได้เขาก็สามารถทำให้มันสำเร็จในรอบแรกและก้าวเข้าสู่การแข่งขันที่น่าพิศวงในรอบที่สอง!

รอบแรกคือการเล่นของเด็ก รอบที่สองคือการแสดงที่แท้จริง!

“ หลินเสี่ยว เจ้าอยู่ที่นี่…ฮี่ฮี่” เมื่อดูหลินเสี่ยวเดินขึ้นไปบนเวทีอาจารย์มัมหัวเราะเยาะด้วยความตั้งใจที่ไม่ดี

“ เอ่อ…ท่านอาจารย์ ท่านหัวเราะอะไร?”

“ หลินเสี่ยว เจ้าคิดว่าเจ้าจะก้าวหน้าได้เพราะเจ้าไม่ได้อยู่ในกลุ่มเดียวกับซีซาร์? ไร้เดียงสาจริงๆ !” มัมลูบหัวล้านของเขาในขณะที่กระซิบกับหลินเสี่ยวก่อนที่การแข่งขันจะเริ่มขึ้น“ เจ้าควรรู้ผู้เข้าแข่งขันคนอื่น ๆ ในกลุ่ม E ใช่มั้ย”

“ ใช่แล้ว” หลินเสี่ยวตอบ

“ เฮ้อช่างโชคร้ายขนาดนี้ กลุ่มถูกสุ่มทั้งหมดและเป็นกลางอย่างสมบูรณ์ดังนั้นจึงเป็นเรื่องน่าเสียดายที่เจ้าได้รับอยู่กลุ่ม E เจ้าไม่สามารถบ่นแม้ว่าเจ้าจะไม่ก้าวหน้า”

“ โชคไม่ดี?” หลินเซียวแข็งตัวสักพักหนึ่งแล้วเขาก็เข้าใจว่าอาจารย์มัมหมายถึงอะไร

ทำไมหลินเสี่ยวจึงโชคไม่ดีที่ได้อยู่กลุ่ม E? มันง่ายมากเพราะหลินเสี่ยวเป็นนักเวทคนเดียวในกลุ่ม E คนอื่น ๆ ทั้งหมดเป็นนักรบ!

ทุกคนรู้ว่าใน 1v1 นักเวทมีข้อเสียตามธรรมชาติเว้นแต่จะมีความแตกต่างกันอย่างมากในด้านความแข็งแกร่งหากพวกเขาอยู่ในระดับเดียวกันมันเป็นไปไม่ได้เลยที่นักเวทจะเอาชนะนักรบได้!

สำหรับคนอื่น ๆ หลินเสี่ยวเป็นนักเวทระดับที่สี่เท่านั้นและคนอื่น ๆ ในกลุ่ม E เป็นนักรบระดับที่สี่ที่เข้าใจพื้นฐานของออร่าต่อสู้!

หลินเสี่ยวซึ่งเป็นนักเวทเพียงคนเดียวจะเผชิญหน้ากับกลุ่มนักรบนี้ได้อย่างไร?

ไม่เพียงแต่มัม นักเรียนคนอื่น ๆ ก็ไม่ได้มองโลกในแง่ดีสำหรับหลินเสี่ยวและรู้สึกเสียใจกับการเผชิญหน้าอันน่าเศร้าของเขาดังนั้นจึงมีนักเรียนไม่มาก

“ ท่านอาจารย์มัม นอกจากข้าแล้วแฮร์ริสัน ฮาร์เดนและยังมีฮาร์ทใช่ไหม” หลินเสี่ยวถาม

“ ถูกต้องแล้วเจ้ารู้จักพวกเขาไหม” มัมถามด้วยความประหลาดใจ“ ถึงแม้ว่าพี่ชายสามคนนั้นทำเล่นไปวันๆแต่ความแข็งแกร่งของพวกเขานั้นยอดเยี่ยมมาก! พี่ชายคนโตแฮร์ริสันได้เรียนรู้ทักษะการต่อสู้ แยกภูผา ความแข็งแกร่งของมันก็ยิ่งใหญ่!”

“ แยกภูเขา? โอ้” หลินเสี่ยวกะพริบ

เขาเห็นการเคลื่อนไหวนั้นเมื่อคืนเขาจะพูดอะไร? มันก็โอเคค่อนข้างแข็งแกร่ง

“ หลินเสี่ยวเจ้ายึดติดกับซีซาร์ผ่านการฝึกซ้อมการต่อสู้จริง ครั้งนี้เจ้าจะไม่โชคดีอย่างนี้!” มัมหัวเราะเบา ๆ “ ข้ารู้ดีทั้งสามนี้พวกเขามีรากฐานที่แข็งแกร่งและออร่าการต่อสู้ของพวกเขาค่อนข้างดีแม้ว่าพวกเขาจะเป็นนักรบระดับที่สี่เท่านั้นในตอนนี้แต่พวกเขาจะเอาชนะข้าเร็ว ๆ นี้!”

“ โอ้ ช่างพลังเยอะแค่ไหน” หลินเสี่ยวไปพร้อมกับมัน

“ แต่อย่าเสียใจไปเลยหลินเสี่ยวแม้ว่าเจ้าจะไม่สามารถเอาชนะพวกเขาได้วันหนึ่งเจ้าจะกลายเป็นนักเวทที่ยิ่งใหญ่ที่จะเอาชนะพวกเขาได้!” มัมตบไหล่ของหลินเสี่ยวและพูดอย่างจริงจังว่า“ ไม่ต้องห่วงข้าจะช่วยเจ้าทันทีเมื่อดูเหมือนว่าเจ้าจะแพ้ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าบาดเจ็บ!”

“ โอ้…ขอบคุณมากท่านอาจารย์มัม” แม้ว่าเขาจะรู้ว่าเขาจะไม่ได้รับบาดเจ็บแต่หลินเสี่ยวก็ยังชื่นชมการพิจารณาของมัม

มัมเป็นอาจารย์สอนวิชานักรบและเขาเป็นนักเรียนวิชาเวทมนตร์ที่วูชื่นชอบอย่างมาก การแสดงออกของนักเรียนของเขาก็เหมือนกับการแสดงต่อวู ดูนักเรียนที่ข้าสอนกำลังจะเอาชนะนักเรียนของท่าน!

ความภาคภูมิใจ ความเย่อหยิ่งนั่นอาจเป็นความรู้สึกของมัมหลินเสี่ยวก็ไม่ได้สนใจจริงๆ แต่มัมอาจจะไม่พอใจในตัวเขามานาน

การต่อสู้ครั้งแรกของกลุ่มEหลินเสี่ยวปะทะฮาร์เดน

“ฮาร์เดน? ฮาร์เดน?”

มัมกำลังนึกภาพฉากที่น่าตื่นเต้นของนักเรียนที่รักของเขาที่กำลังจัดการหลินเสี่ยวแต่ไม่มีใครตอบหลังจากเขาตะโกนสองครั้ง

“เกิดอะไรขึ้น? ฮาร์เดนไม่มา?”

หนึ่งนาทีสองนาที…ไม่มีใครมาหลินเสี่ยวยืนอยู่ข้าง ๆ เริ่มหาว

“ อาจารย์ฝ่ายตรงข้ามของข้ายังไม่มาที่นี่?” เขาแกล้งทำเรื่องไร้เดียงสาและถาม

“ เอ๊ะ…ฮาร์เดนนั้นหนีไปไหนฦ เขาจะมาสายการแข่งขันที่สำคัญเช่นนี้ได้อย่างไร เมื่อคืนเขาไปดื่มเหรอ? ไอ้เด็กนั่น!” มัมจับหัวโล้นของเขาอย่างใจจดใจจ่อ“ อืม…หลินเสี่ยวขออีกสักหน่อย เขาอาจจะมาช้าเล็กน้อย!”

“ ได้ครับ ไม่มีปัญหา แต่อาจารย์ตามกฎการแข่งขันหากผู้เข้าแข่งขันไม่ปรากฏขึ้น 10 นาทีหลังจากที่เริ่มต้นโดยไม่มีสาเหตุก็ถือว่าเสียสิทธิ์และอีกฝ่ายชนะโดยอัตโนมัติ” หลินเซียวกล่าวว่า“ ท่านอาจารย์มัม ท่านจะไม่ทำผิดกฎเพื่อป้องกันนักเรียนใช่ไหม”

“ นั่น…” มัมลังเล

หลินเสี่ยวถูกต้องแม้ว่าเขาจะเป็นอาจารย์ของฮาร์เดนแต่เขายืนอยู่บนเวทีในฐานะผู้ตัดสิน เขาต้องปฏิบัติตามกฎการแข่งขัน หากผู้ตัดสินไม่ปฏิบัติตามกฎการแข่งขันจะไม่ใช่เรื่องตลกหรือ?

แต่ปัญหาคือฮาร์เดนไปไหน เขายังคงเห็นเมื่อวานนี้ทำไมเขาเพิ่งหายไปในวันถัดไป