Picked up a Demon King to be a Maid - ตอนที่ 79
วิทยาลัยลอรัน
ห้องเรียนวิชาเวทมนตร์
ไม่มีใครพูดถึงบรรยากาศก็ตายไปแล้ว
ทำไมถึงเป็นเช่นนี้
ทุกคนเป็นมนุษย์ทุกคนเป็นนักเรียนที่เข้าชั้นเรียนเดียวกันทำไมถึงมีความแตกต่างอย่างมากในโชคของพวกเขา
ไม่มีใครรู้
หลินเสี่ยวเป็นตัวเอกในเรื่อง?
ทำไมสาวงามทั้งหมดล้อมรอบเขา ???
สาวผมเงินหน้าอกใหญ่โอเค…
ขุนนางที่มีผมสีชมพูเจ้าชู้กับเขาตลอดเวลาโอเค …
แต่ทำไมทำไมเจ้าหญิงที่เพิ่งมาสนใจเขา
ไม่ว่านักเรียนในห้องเรียนจะทำลายสมองพวกเขาไม่สามารถคิดได้ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อเรียนจบเจ้าหญิงที่สวยงามพูดคุยกับหลินเสี่ยวด้วยตนเองและเชิญเขาออกไปคนเดียว!
เกิดอะไรขึ้น?
สำหรับคนอื่น ๆ นี่เป็นข่าวร้าย แต่สำหรับซีซาร์มันเป็นข่าวใหญ่
เขาเป็นห่วงเสมอว่าเชนไตหยินจะสร้างปัญหาให้กับเขาหลังจากที่เธอย้ายมาแต่ตอนนี้หลินเสี่ยวช่วยให้เขาใช้มีดแรกและกลายเป็นศูนย์กลางของความสนใจด้วยวิธีนี้เขาจะไม่เกี่ยวข้อง
แต่เขาก็ยังงุนงงเพราะคำเชิญของเชนไตหยิน เขาสงสัยว่าเป็นโรซี่ที่มีบางอย่างเกี่ยวข้องกับมัน
“ โรซี่” ซีซาร์เดินมาหาเธอแล้วถามว่า“ เจ้าไปทำอะไรก่อนหน้านี้”
โรซี่หยุดเมื่อเห็นว่าเป็นซีซาร์เธอตกใจกังวล
“? ขะข้าไม่ได้ทำอะไรเลย…” เธอเปลี่ยนสายตาของเธอกลัวที่จะมองซีซาร์
“โกหก! เจ้าไปรบกวนเชนไตหยินใช่ไหม?” ซีซาร์มองเห็นคำโกหกของเธอ
“ รบกวนเธอเหรอ? ทำไมท่านต้องทำให้มันฟังดูแย่มากจริงๆ! ข้าเพิ่งไปต้อนรับเธอ…”
“ เจ้ายังแก้ตัวอยู่เหรอ?”
“ ไม่ ข้าไม่! แต่…” เสียงที่อ่อนแอของโรซี่เปิดเผยความรู้สึกผิดที่ผิดของเธอ“ แต่หลังจากที่ข้าต้อนรับเธอ ข้าก็คุยกับเธอ”
“ จริงเหรอ?” ซีซาร์ยังไม่เชื่อและพูดอย่างโหดเหี้ยม“ โรซี่ เชนไตหยินไม่เพียงแต่เป็นตัวแทนของเธอเท่านั้นเธอยังเป็นตัวแทนของราชวงศ์ฉินที่ยิ่งใหญ่และเธออาจมีเป้าหมายอื่น ๆ …อย่างไรก็ตามเราไม่สามารถทำให้เธอกลายเป็นศัตรูได้!”
“แต่…”
“ อย่ารบกวนเธอ!”
“ โอ้…” ด้วยความหวาดกลัวต่อท่าทีที่แข็งกระด้างของซีซาร์โรซี่พยักหน้าอย่างอ่อนแอ แต่ถามอย่างเงียบ ๆ “ ดังนั้น…ซีซาร์เป็นห่วงข้า?”
แม้ว่าเธอจะถูกตะโกนแต่เธอก็รู้ว่ามันเป็นไปเพื่อประโยชน์ของเธอเองเธอจึงไม่โกรธแต่มีความสุขมาก!
เป็นเพราะสิ่งที่ซีซาร์พูดก่อนหน้านี้“ เรา”! ซีซาร์ใช้คำว่า“ เรา” เพื่ออธิบายความสัมพันธ์ของเขากับเธอไม่ได้หมายความว่าเขาปฏิบัติต่อเธอเหมือนหนึ่งในตัวเขาเอง
โรซี่รู้สึกมีความสุขมาก
“ นี้ หยุดหัวเราะอย่างโง่เขลา!” ซีซาร์ไม่เข้าใจและรีบกลับมาที่หัวข้อ“ พวกเจ้าคุยเรื่องอะไรกัน”
“ ก็แค่……ใช่แล้วเธอถามข่สเกี่ยวกับบางคนโดยเฉพาะ”
“ใคร?”
“ หลินเสี่ยว” โรซี่ตอบ
“ …ทำไมเธอถึงพูดถึงเขา” ซีซาร์ถามอย่างสงสัย
“ พวกเจ้าคุยเรื่องอะไรอีก?”
“ นั่น…” โรซี่พูดพึมพำราวกับว่าเธอซ่อนอะไรบางอย่างแต่ภายใต้สายตาที่แหลมคมของซีซาร์เธอสารภาพ“ ข้าบอกว่าเจ้าเป็นวายร้ายและหลินเสี่ยวเป็นวีรบุรุษและยกย่องเขามาก!”
“…”
เมื่อได้คำตอบแล้วซีซาร์ก็นิ่งเงียบ
เขาไม่ได้โกรธเขาแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมโรซี่ทำแบบนั้น แต่ทันใดนั้นเขาก็จำได้ว่าหลินเสี่ยวดูมีความสุขมากเมื่อเขาได้รับเชิญจาก เชนไตหยิน
“ โรซี่หลินเสี่ยวยังไม่รู้เกี่ยวกับการหมั้นใช่มั้ย” ซีซาร์ถาม
“ ใช่ เขายังไม่รู้ การหมั้นจะถูกเปิดเผยโดยอาจารย์ใหญ่ในเวลาสองวันในเวลานั้นทุกคนในเมือง วินเทอร์เรสจะได้รู้”
“โอ้.”
ซึ่งหมายความว่าตอนนี้หลินเสี่ยวไม่รู้ว่าเชนไตหยินหมั้นอยู่และ เชนไตหยินกำลังปฏิบัติต่อเขาในฐานะวีรบุรุษทั้งสองคน …
ซีซาร์มีลางสังหรณ์
…
…
พื้นที่วิทยาลัยลอรัน
เหตุผลที่เชนไตหยินเชิญหลินเสี่ยวนั้นมาจากการพิจารณาอย่างรอบคอบ
ครั้งนี้มาถึงสถาบันลอรันเธอมีเพียงหนึ่งภารกิจ (อย่างน้อยก็ดูเหมือนว่า) นั่นคือเพื่อให้ได้ข้อตกลงที่ดีกับซีซาร์ พวกเขาสองคนหมั้นกันแล้วและในปีหน้าพวกเขาจะแต่งงานอย่างเป็นทางการ มันเป็นครั้งสุดท้ายแต่ก่อนหน้านั้นพวกเขาจำเป็นต้องมีพื้นฐานบางอย่างสำหรับความรู้สึกถ้าเธอสามารถทำให้ซีซาร์ตกหลุมรักเธอได้นั่นจะดีที่สุด
เธอถามไปแล้วก่อนที่จะมาซีซ่าร์เป็นคนที่ภาคภูมิใจและสันโดษ แม้ว่าเธอจะมีความมั่นใจในรูปร่างหน้าตาของเธอ แต่การใช้ความคิดริเริ่มสามารถสร้างผลลัพธ์ที่ตรงข้ามกับผลลัพธ์ที่ต้องการ
สำหรับเจ้าชายที่ทรงพลังและยิ่งใหญ่นี้การคลายสายบังเหียนเป็นวิธีที่ดีกว่าในการจับพวกมันซึ่งเป็นแผนระยะยาว
นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมในวันแรกเธอจงใจไม่ไปตามหาซีซาร์และทำตรงกันข้ามและมองหาหลินเสี่ยว!
ต้องขอบคุณโรซี่ เธอถึงยืนยันไดว่าคนที่แสดงความสามารถพิเศษในวันนั้นคือหลินเสี่ยว!
หลินเสี่ยวเป็นนักเรียนใหม่อย่างชัดเจนเขาจะใช้ “ดับเบิ้ลแชนท์” และ “มัลติแคส” ได้อย่างไร? เธอต้องตรวจสอบมัน
พวกเขาทั้งสองเป็นชนเผ่าตะวันออกเอกลักษณ์ของพวกเขานั้นอ่อนไหว เชนไตหยินถูกบังคับให้ออกจากบ้านของตัวเองดังนั้นเธอจึงต้องรู้ว่าหลินเสี่ยวเป็นเพื่อนหรือเป็นศัตรู
ด้วยพลังนั้นถ้าเขาเป็นศัตรูเขาจะต้องถูกกำจัดโดยเร็วที่สุด!
“ ข้าไม่ได้คาดหวังว่าจะได้พบกับใครบางคนในเผ่าเดียวกันที่สถาบันลอรัน” การเดินติดกับหลินเสี่ยว เชนไตหยินมีความสูงเท่ากับหลินเสี่ยวเพราะขาของเธอเรียวเพรียวเธอดูสูงขึ้น
เพราะมีคนไม่มากคนเดินเล่นไปรอบ ๆ อย่างสบาย ๆ
“ ใช่แล้ว…คาดไม่ถึง ฮ่าฮ่า” หลินเสี่ยวที่ฉลาดและพูดเก่งกำลังพูดติดอ่าง
“ หลินเสี่ยวเจ้าอายุแค่ 15 ใช่มั้ย ข้าอายุ 17 แล้วดังนั้นข้าอายุมากกว่า 2 ปี”
“โอ้? แก่กว่าสองปีดังนั้น…ข้าจะเรียกท่านว่าพี่สาวหยินได้ไหม”
หลินเสี่ยวถามอะไรบางอย่างที่น่าสะอิดสะเอียนแต่เธอไม่หัวเสียและหัวเราะแล้วพยักหน้า!
“ พี่สาวหืม…ไม่ฟังดูแย่เกินไป ทำไมเจ้าจะเรียกข้าอย่างงั้นไม่ได้ละ!”
“? จริงๆ?”
“ อืม… แต่ข้าควรจะเรียกเจ้าว่าอะไร? ข้าไม่คุ้นเคยกับนามสกุลหลิน” เชนไตหยิน ยิ้มเล็กน้อยและแสร้งทำเป็นถามบางอย่างที่เธอสงสัยว่า“ หลินเสี่ยว เจ้าไม่เคยอาศัยอยู่ในอาณาจักรแห่งราชวงศ์ฉินใช่ไหม”
“ ใช่แล้ว” หลินเสี่ยวตอบตรงไปตรงมา
“ ตามที่คาดไว้…ข้าคาดเดาว่าเจ้าควรจะอยู่ในตระกูลผู้สูญสิ้นของเผ่าตะวันออกใช่ไหม”
“ ตระกูลผู้สูญสิ้นของเผ่าตะวันออก?”
นั่นเป็นคำใหม่และเป็นต้นฉบับที่เขาได้ยินเป็นครั้งแรก
เมื่อได้เห็นสีหน้าอันว่างเปล่าของเขา เชนไตหยินก็ยืนยันความคิดของเธอแล้วบอกเขาอย่างอดทนเกี่ยวกับเรื่องราวของตระกูลผู้สูญสิ้นของเผ่าตะวันออกขณะที่พวกเขาเดินไปรอบ ๆ
หมู่เกาะในมหาสมุทรตะวันออกและอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ของราชวงศ์ฉินก่อตั้งขึ้นโดยเผ่าตะวันออกนี่เป็นคำพูดปัจจุบัน แต่ก็ไม่ได้เป็นเช่นนั้นเสมอไป
อันที่จริงเมื่อไม่นานมานี้หมู่เกาะในมหาสมุทรไม่มีอยู่จริง จริงๆแล้วมีดินแดนที่อุดมสมบูรณ์ทางตะวันออกของมหาสมุทรสีขาว ในเวลานั้นชนเผ่าตะวันออกถูกเรียกว่าจักรวรรดิโจวอันยิ่งใหญ่ภายใต้การปกครองของ“ จักรพรรดินี” ซึ่งเป็นอาณาจักรที่รุ่งเรืองกว่าหลายร้อยปี
ดังที่พวกเขากล่าวว่าไม่มีสิ่งใดจะคงอยู่ตลอดกาลเมื่อร้อยปีก่อนโดยไม่มีการเตือนใด ๆ แผ่นดินไหวอันน่าสะพรึงกลัวที่มาทุก ๆ พันปีทำลายล้างทวีป!
พื้นดินสั่นสะเทือนและภูเขาสั่นสะเทือนท้องฟ้าตกลงมาหุบเหวหลายแห่งแยกออกจากกันในทวีปราบ ผู้คนเสียชีวิตครอบครัวแตกแยกและจักรวรรดิโจวใหญ่จึงถูกทำลาย หลังจากนั้นทวีปเดียวดั้งเดิมก็ถูกแยกออกเป็นเกาะต่าง ๆ ที่ถูกแยกออกไปสู่มหาสมุทรและพัฒนาเป็นหมู่เกาะที่ไม่มีขอบเขต
และได้ชื่อว่าเป็นหมู่เกาะในมหาสมุทร
อย่างไรก็ตามชนเผ่าตะวันออกไม่ล่มสลาย พวกเขารวมตัวกันและสถาปนาอาณาจักรใหม่ขึ้นมาใหม่“ฉินอันยิ่งใหญ่”
“ หลังจากเกิดแผ่นดินไหวผู้คนนับไม่ถ้วนหายไปซากศพกระจัดกระจายไปทั่วแผ่นดินบ้างก็ขึ้นเรือหนีไปที่ไอลีนและอาศัยอยู่ที่นั่น หนึ่งร้อยปีผ่านแม้ว่าคนเหล่านี้ยังคงนำเลือดของชนเผ่าตะวันออก แต่พวกเขาไม่ได้เป็นพลเมืองของจักรวรรดิฉินใหญ่ แต่เราเรียกพวกเขาว่า ‘ผู้สูญสิ้น’
เชนไตหยินไม่ได้ดูรำคาญที่ทุกคนพูดถึงสิ่งที่น่าเบื่อเหล่านี้เธอยังคงยิ้มอย่างอบอุ่น
เมื่อเห็นเธอการเต้นของหัวใจของหลินเสี่ยวก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
“ หลินเสี่ยวข้ารู้สึกใกล้ชิดกับพวกเจ้ามากยิ่งขึ้น”
“ ข้าเป็นอย่างนั้นเหรอ?”
“ อืมข้าดีใจมากที่เจ้าสามารถพาข้าไปรอบ ๆ สถาบันการศึกษา…” เธอหยุดพูดในขณะที่พูด
“ ใช่แล้วนี่เป็นสาวใช้ของเจ้าหรือเปล่า” เธอมองไปที่เอเลน่าและถามในขณะที่ยิ้มแย้มแจ่มใส
“ อือ……” หลินเสี่ยวพยักหน้า
“ ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเจ้ามีสาวสวยคนนี้…ผมสีเงินและตาสีแดงช่างสวยเหลือเกิน!” เชนไตหยินยกย่องจากก้นบึ้งของหัวใจเธอ“ ข้ารู้สึกละอายใจเธอดูเหมือนเจ้าหญิงมากกว่าข้า!”
“ …” ตามหลังพวกเขาเอเลน่าอ้าปากราวกับว่าเธอต้องการโต้กลับ
แม้ว่าสิ่งที่เธอพูดจะไม่แปลกและก็สามารถทำให้คนสบาย แต่เธอรู้สึกเหมือนเชนไตหยินเยาะเย้ยเธอแต่เธอเป็นเจ้าหญิงที่ยิ่งใหญ่และเธอก็เป็นเพียงแม่บ้านถ้าเธอโต้กลับเธอจะทำให้เกิดปัญหาที่ไม่จำเป็นสำหรับหลินเสี่ยว
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้เอเลน่าแสดงท่าทางปกติและแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน
“ แม่บ้านของเจ้าโกรธเหรอ?” เชนไตหยินกระซิบข้างหูของหลินเสี่ยว
ระยะห่างระหว่างพวกเขาหดตัวลงและหลินเสี่ยวต้องประหลาดใจ
เธอใกล้กับเขามากจนเขาหายใจไม่ออก!
“ ไม่ต้องกังวล…เธอเป็นอย่างนั้นเสมอ”
“ โอ้เป็นอย่างนั้นนี้เอง… แต่ทำไมเธอมักจะติดตามเจ้าเสมอ” เชนไตหยิน ถามว่า“ ข้าคิดว่ามันจะเป็นเราสองคนข้าไม่ได้คาดหวังให้เจ้าพาแม่บ้านของเจ้ามา”
“ ไม่ไม่…ที่จริง…นั้น…”
หลินเสี่ยวอยากอธิบายร้านค้าสัมพันธ์ของเขากับเอเลน่าอย่างระมัดระวัง แต่เขาไม่สามารถพูดความจริงได้ว่าเธอเป็นราชาปีศาจใช่ไหม ในที่สุดเขาก็พูดว่า“ พี่สาวหยิน ท่านสามารถทำเป็นว่าเธอไม่มีตัวตนได้!”
“โอ้?”
หลังจากจ้องมองที่น่าสงสัยก็เกิดประกายขึ้น เชนไตหยินก็ติดตามและพูดว่า
“ ที่จริงหลินเสี่ยวข้าเรียกเจ้าวันนี้เพราะข้ามีบางสิ่งที่สำคัญที่ข้าอยากคุยกับเจ้า
YOU MAY ALSO LIKE
