Picked up a Demon King to be a Maid - ตอนที่ 245

อีกครั้งที่หลินเวียวหลอกลวงทุกคนด้วยเรื่องราวของเขา

เคล็ดลับของเขาคือการไม่สารภาพทุกอย่างออกมาตรงๆ แต่ก็ไม่ได้สร้างทุกอย่างให้สมบูรณ์เช่นกัน เขาไม่ได้ปกปิดความจริงด้วยความเท็จ แต่เขาหันเหความสนใจสิ่งที่เกิดขึ้นจริงแทน

เขาโกหก? ไม่เหยาซี่มีสายเลือดของพ่อมด สิ่งนี้มาจากเอเลน่าดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องที่แน่นอนแม้แต่ราชาปีศาจเองก็ยังยืนยันว่า มันจะเป็นเท็จได้อย่างไร?

ไม่ใช่แค่นั้น แต่วูเป็นนักเวทที่ยิ่งใหญ่ที่มีความรู้ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจด้วยตัวเองเช่นกัน ความจริงที่ว่าพลังเวทย์มนตร์หมดลงอย่างสมบูรณ์และสัตว์ประหลาดที่แข็งแกร่งก็ถูกระเบิดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยทำให้มีหลักฐานเพียงพอเกี่ยวกับการมีอยู่ของสายเลือดของพ่อมดดังนั้นในที่สุด วูจึงเชื่อหบินเซียว

แต่ทุกสิ่งที่หลินเซียวพูดเป็นความจริงหรือไม่? ไม่จริง.

เป็นเรื่องจริงที่ เหยาซี่มีสายเลือดของพ่อมด แต่การเอาชนะปีศาจเลซเซอร์ นั้นเป็นเรื่องโกหก

เหยาซี่กำจัดปีศาเลซเซอร์ทั้งสามที่ตกอยู่ข้างหลังได้สำเร็จ แต่การระเบิดเวทย์มนตร์นอกซากปรักหักพังไม่ใช่ผลงานของเธอมันเป็นร่องรอยที่หลินเซียวทิ้งไว้เบื้องหลัง

ดังนั้นหลินเซียวจึงใช้เรื่องจริงเพียงครึ่งเดียวเพื่อลดสถานะของเขาให้สำเร็จและผลักดันการกระทำที่ไร้ประโยชน์ของ ‘การเป็นฮีโร่ที่เอาชนะปีศาเลซเซอร์’ ไปยังเหยาซีเพื่อหลีกเลี่ยงความไม่สะดวกที่ไม่จำเป็น

สิ่งเดียวคือคะแนนทั้งหมดของพวกเขาถูกยึดครองโดยเด็กเหม็นขี้แยคนนั้นและคริสตัลของ วิทยาลัยลอรัน ก็แตกเป็นเสี่ยง ๆ

แต่เมื่อพูดถึงเรื่องนี้พวกเขาจะเลือกผู้ชนะได้จริงหรือ?

ไม่จำเป็นในความคิดของเขา

เจ้าชายชาร์ลเผชิญหน้ากับมือสังหาร หลุมผลไม้สีเงินกลายเป็นพื้นที่ทดลองของแอนเดอร์สันโดยมีสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวเข้ามาขัดขวางการแข่งขันในทันที สิ่งนี้อาจนำไปสู่ความขัดแย้งระหว่างอาณาจักรเฮดน และโบสถ์แสง หากฟิวส์นี้ถูกจุดระหว่างทั้งสองฝ่ายใครจะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

แน่นอนว่าหลินเซียวไม่สนใจเรื่องนั้น สำหรับเขาเขาต้องการหลีกเลี่ยงสงครามให้มากที่สุดโดยเฉพาะอย่างยิ่งการแย่งชิงอำนาจ เขาแค่ต้องการชีวิตธรรมดา ๆ

เขาไม่ต้องการมีชื่อเสียงเขาไม่ต้องการผจญภัยและเสี่ยงภัยเขาแค่ต้องการใช้ชีวิตอย่างสงบสุข

“ ว้าข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าข้าจะมีโชคที่ได้เห็นคนที่มีสายเลือดของพ่อมดก่อนที่ข้าจะตาย สถาบันแบมบู ฮา…. ข้าประเมินพวกเขาต่ำไปมาก”

วูถอนหายใจคร่ำครวญถึงความเป็นเลิศของวัยรุ่นหรือหดหู่เมื่ออายุมากขึ้น

หลังจากชี้แจงทุกอย่างแล้ว วูไม่รบกวนหลินเซียวอีกต่อไปและสั่งให้ใครบางคนพาพวกเขาออกจากถ้ำและกลับไปรับการรักษา

ก่อนที่พวกเขาจะจากไปหลินเซียวก็ต่อต้านอย่างรุนแรง

“ เจ้าเด็กเจ้าเล่ห์กำลังพยายามทำอะไรอยู่? เจ้าคิดว่าเจ้าทำจากเหล็กหรือไง? ดูเจ้าอ่อนแอขนาไหน! เจ้ายังเด็กอยู่เจ้าจึงไม่สามารถดันทุรังร่างกายของเจ้าได้ ถ้าเจ้าพิการเจ้าจะทำให้สาวใช้พอใจได้อย่างไร? เธอจะไม่ชอบเจ้าเมื่อเจ้าอายุมากขึ้น!” วูลูบเคราของเขาและบรรยายเขาอย่างจริงจัง

หลินเสซียวไม่เคยนึกเลยว่าคำพูดเหล่านั้นจะออกมาจากใครบางคนที่แข็งกระด้างอย่างวู การได้ยินมันทำให้หนังศีรษะของหลินเซียวรู้สึกเสียวซ่าเอเลน่าอยู่ในสภาพที่แย่กว่าเดิมและหดตัวลงข้างหลังหลินเซียวกัดฟัน

ไม่ใช่ความผิดของวูที่คิดแบบนั้นเนื่องจากการปรากฏตัวของคู่เจ้านายสาวใช้คู่นี้ทำให้เกิดความเข้าใจผิดมากเกินไป

ความประทับใจตามปกติที่เอเลน่ามอบให้นั้นดูสง่างามราวกับเทพธิดาที่เย็นชา แต่ตอนนี้เธอกำลังหดตัวอยู่เบื้องหลังหลินเซียวอย่างน่ารักและทำอะไรไม่ถูก แม้ว่าการแสดงออกของเธอจะยังคงเย็นชา แต่การจ้องมองที่หลบเลี่ยงและแก้มที่แดงระเรื่อของเธอทำให้เธอกลายเป็นสาวใช้

ไม่เพียงแค่นั้นสิ่งที่ทำให้วูคิดที่ผิดคือสิ่งที่พวกเขาสวมใส่

ตอนนี้หลินเซียวมีเพียงเสื้อเชิ้ตตัวบางและเอเลน่าไม่ได้สวมชุดแม่บ้านที่สวยงามแบบดั้งเดิมของเธอและคลุมด้วยแจ็คเก็ตของหลินเซียว

นอกจากนี้ชุดชั้นในบาง ๆ ของเอลน่าก็เปิดเผยมากเช่นกันเห็นได้ชัดว่าเธอพยายามยั่วยวนหลินเซียว

ดังนั้นไม่ว่าพวกเขาจะทำอะไรบางอย่างหรือไม่ก่อนที่ทุกคนจะมามันเป็นเรื่องน่าอายเกินกว่าที่วูจะพูดเขาจึงแตะมันและทิ้งมันไว้ตราบใดที่ทุกคนรู้

“ เอ่อ…ท่านเข้าใจผิดแล้ว” หลินเซียวมองสิ่งที่วูคิดออกอย่างรวดเร็ว แต่มันก็ไม่ง่ายเลยที่จะหักล้างเขาจึงรีบกลับไปที่หัวข้อ“ อาจารย์วูก่อนจะกลับข้ายังต้องกลับไปหาใครสักคน”

“หาใครบางคน? ใคร?”

“ เชนไตหยิน”

หลังจากพูดแบบนั้นเสียงของหลินเซียวก็สั่นเล็กน้อย หัวใจของเขาปวดร้าว แต่เขาก็ไม่แสดงออกและยังคงแสร้งทำเป็นผ่อนคลาย

แต่เอเลน่าที่จับแขนเขารู้สึกได้ถึงการต่อสู้ภายในของเขา

“ โอ้! เมื่อเจ้าพูดถึงทำไมเธอไม่อยู่กับพวกเจ้าล่ะ”

“เพราะ…”

เมื่อต้องเผชิญกับคำถามนั้นหลินเซียวเกาหัวของเขาและบอกว่าพวกเขาถูกโจมตีโดยทีมอื่นเมื่อพวกเขาจากไปและบังเอิญแยกจากกันดังนั้นพวกเขาจึงต้องตามหาเธอ

การค้นหาเชนไตหยินมีความสำคัญดังนั้นวูจึงจัดตั้งทีมค้นหาและช่วยเหลือทันที แต่หลินเซียวและเอเลน่าแอบหนีไปในขณะที่ทุกคนกำลังเตรียมตัว

แม้ว่าจะใช้เวลาสักพัก แต่หลินเซียวเชื่อว่าเชนไตหยินยังรอเขาอยู่ที่นั่น!

เขาจึงต้องรีบกลับไป!

ท้องฟ้ากำลังมืดลงและหลังจากนั้นไม่นาน วูก็สังเกตเห็นว่าไม่ใช่แค่เชนไตหยินแต่หลินเวียวก็หายตัวไปดังนั้นเขาจึงให้ทหารบางส่วนนำคนที่ได้รับบาดเจ็บกลับไปแล้วค้นหาคนอื่น ๆ ต่อไป

ในอีกด้านหนึ่ง หลินเซียวกำลังเดินอย่างรวดเร็วในป่า

ตามทางที่เขามาหลินเซียวลากเท้าไปตามทาง

ในตอนแรกเขาไม่ต้องการให้เอเลน่าพยุงเขาและต้องการพึ่งพาสองขาของตัวเอง แต่เขาก็อ่อนแอเกินไป ถ้าเขาต้องการไปหาเชนไตหยิน เขาจะต้องเดิน…ไม่คลานจนถึงเช้าก่อนที่เขาจะไปถึง และเอเลน่าไม่สามารถทิ้งเขาไปเพราะพันธสัญญาดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงแค่ทำหน้าที่เป็นไม้ค้ำยันของเขาอย่างไม่เต็มใจ

มันมืดลงเรื่อย ๆ ต้นไม้ที่สูงตระหง่านทำให้ยากที่จะกำหนดทิศทาง แต่หลินเซียวยังคงเดินตามเส้นทางตามความทรงจำของเขา

เปลือกตาของเขาหลบตาและก้าวของเขาช้าลงเขาเกือบจะถึงขีด จำกัด แล้ว

แม้ว่าหลินเซียวจะมีความสามารถด้านเวทมนตร์ แต่เขาก็ยังคงเป็นมนุษย์และไม่มีความสามารถในการฟื้นฟูที่แข็งแกร่งของเอเลน่า เขาเหนื่อยล้าแล้วหลังจากการต่อสู้หลายครั้งสิ่งเดียวที่ทำให้เขาก้าวต่อไปคือความมุ่งมั่นและความเพียรพยายามของเขา

เขาสามารถได้ยินเสียงตะโกนที่อยู่ห่างออกไปและสามารถบอกได้ว่ามันน่าจะเป็นหน่วยกางเขนที่สโนว์เรียกมา

ด้วยความแข็งแกร่งของพวกเขาพวกเขาไม่น่าจะมีปัญหาในการกำจัดปีศาจเลซเซอร์ที่เหลือและปกป้องนักเรียน ดังนั้นสิ่งเดียวที่หลินเซียวต้องกังวลคือคนรักภรรยาในอนาคตของเขาและผู้หญิงที่เขาทอดทิ้ง

เชนไตหยิน.

จากนั้น ปัก

ขณะที่หลินเซียวเดินสะดุดรากไม้หนาทึบและเอเลน่าไม่ตอบสนองทันเวลาและจับตัวเขาได้เขาจึงล้มลง

“ เฮ้! เจ้า…”

เอเลน่าอยากจะขอโทษ แต่ปฏิกิริยาของหลินเซียวก็ลบความคิดนั้นไปโดยสิ้นเชิง

“ เอเลน่า ยัยบ้า! เจ้าเป็นสาวใช้แบบไหน? เจ้าไม่สามารถสนับสนุนข้าอย่างถูกต้องได้ไง”

หลินเซียวพ่นโคลนออกมาพร้อมกับบ่นในขณะที่เขาดิ้นไปรอบ ๆ เหมือนเต่าที่พลิกตัวไม่ได้และไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้ไม่ว่ามันจะพยายามอย่างไร

“ คนโง่”

เอเลน่าร้องด้วยความไม่พอใจขณะที่เธอมองเขาด้วยแขนไขว้กัน เธอไม่ได้ยื่นมือช่วยเหลือ แต่กลับเยาะเย้ยเขา

“ หลินเซียวเจ้าไม่ควรมาหาข้าตั้งแต่แรก ตอนนี้เจ้าทำตัวเหมือนเต่า! …ข้าไม่เห็นใจเจ้า!”

“ หืม ใครต้องการความเห็นใจจากเจ้า? อย่าหลงตัวเอง!”

เมื่อเห็นเอเลน่ายืนเฉยๆและไม่ช่วยอะไรไฟก็ลุกโชนอยู่ภายในตัวเขาและบรรยากาศทั้งหมดก็หายไปในอากาศเบาบาง

นี่คือสภาวะปกติของพวกเขา

“ เร็วเข้า มาช่วยข้า! ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับเธอข้าจะ … ”

ปัก.

หลินเซียวสาปแช่งและดิ้นรนในขณะที่เขาลุกขึ้นและต้องการที่จะนั่งแขนของเขาก็อ่อนแรงลงและเขาก็กินโคลนอีกหนึ่งคำ

“คางคกลามกพยายามกินเนื้อของหงส์” เมื่อเห็นการดิ้นรนที่น่าสมเพชของหลินเซียวเธออยากจะยื่นมือช่วยเขา แต่เธอมีความคิดที่สองและยังคงเยาะเย้ยเขาต่อไป“ หลินเซียวเจ้าคิดว่าเธอห่วงใยเจ้าจริงหรือ น่าตลกค เจ้าคิดว่าเธอจะนำเสนอตัวเองกับเจ้าเพียงเพราะเจ้าช่วยเธอ? อย่าโง่เลยเธอเป็นเจ้าหญิงและเจ้าเป็นคนธรรมดาสามัญที่ไร้ประโยชน์ ลองคิดดูถ้าเจ้าไม่ได้เข้าเรียนที่ วิทยาลัยลอรัน เจ้าจะไม่มีโอกาสได้พูดคุยกับเธอด้วยซ้ำ!”

“ ละ แล้วไง”

“ แล้วไง? หลินเซียว เจ้าคิดว่าเจ้าชนะใจเธอแล้ว? แม้ว่าเจ้าจะพบเธอสิ่งนั้นจะเปลี่ยนไปหรือไม่? เมื่อเจ้าทิ้งเธอเพื่อข้า เจ้ากลายเป็นคนน่ารังเกียจอันดับหนึ่งของเธอไปแล้ว!”

คำบรรยาที่ยาวนานของเอเลน่าทำให้หลินเซียวพูดไม่ออก แต่แม้แต่เอเลน่าเองก็ไม่ได้สังเกตว่าเมื่อเธอพูดว่า ‘เมื่อเจ้าละทิ้งเธอเพื่อข้า’ เธอสะดุ้งเหมือนมีรู้สึกผิด

ถ้าหลินเซียวเป็นคนน่ารังเกียจมันเป็นเพราะใคร?

“ ไม่! เอเลน่าข้าไม่ใช่!”

เป็นหนึ่งในช่วงเวลาที่หายากที่แทงใจดำเขาและเขาไม่รู้ว่าจะตอบสนองอย่างไร เขาหยุดดิ้นและนอนนิ่ง ๆ กลายเป็นเต่าที่พลิกตัวไม่ได้

“ เฮ้อมันสายไปแล้วเธอคงจากไปแล้ว” เอเลน่าถอนหายใจและไม่สามารถตีเขาต่อไปได้ในขณะที่เขากำลังตกต่ำดังนั้นเธอจึงพยายามเกลี้ยกล่อมเขาอย่างจริงจัง“ หลินเซียวผู้หญิงคนนั้นเหมือนกับเจ้าเชี่ยวชาญในการเสแสร้ง เธอเป็นเจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์ภายนอก แต่มีนักฆ่าอยู่ข้างใต้ ผู้หญิงที่เจ้าเล่ห์และตามอำเภอใจแบบนั้นจะไม่รอเจ้าข้าขอแนะนำให้เจ้ายอมแพ้”

“ ฮิฮิ ใครบอกว่าข้าจะไม่รอเขา”

ในขณะที่เธอพูดเอเลน่าก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยจากด้านหลัง เมื่อเธอหันไปมองก็เห็นเรียวขางาม

“ ข้าอาจจะโลเลแต่ข้าไม่ใช่ผู้หญิงเลวที่เนรคุณ ข้ารู้สึกขอบคุณเขาอย่างยิ่ง”