Picked up a Demon King to be a Maid - ตอนที่ 242

ไม่กี่ชั่วโมงก่อน

แคมป์ริมทะเลสาบ

ไม่มีใครรู้เกี่ยวกับการต่อสู้ที่เกิดขึ้นภายในซากปรักหักพัง

เข้มข้น? น่าทึ่ง? หรือไม่มีอะไรผิดปกติ

แทนที่จะไม่ทราบรายละเอียดเหล่านั้นผู้คนในค่ายให้ความสำคัญกับผลลัพธ์มากกว่า

วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการแข่งขันและจบลงอย่างสมบูรณ์ในตอนค่ำ ในเวลานั้นกรรมการจะรวมคะแนนจากทุกทีมและเลือกอันดับหนึ่งสองและสามและเตรียมตัวสำหรับพิธีมอบรางวัล เมื่อการแข่งขันสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการผู้คนของราชอาณาจักรเฮโนจะพาทุกคนไปที่เกาะเพื่อต้อนรับผู้ชนะ

ใครจะชนะ วิทยาลัยลอรัน?

อาจไม่มีทีมอื่นที่สามารถแข่งขันกับพวกเขาได้ ทีมเต็งดั้งเดิมทั้งหมดถูกคัดออกทั้งหมดและ วิทยาลัยลอรันมีคะแนนจำนวนมากดังนั้นชัยชนะจึงอยู่ในความเข้าใจได้

จนถึงเช้าของวันนี้ วูมั่นใจว่าทีมของพวกเขาได้ที่หนึ่งแม้ว่าสถาบันแบมบูจะสามารถชนะวิทยาลัยเฮโนได้ด้วยเหตุผลบางประการและมีคะแนนมากมาย แต่พวกเขาก็ยังห่างไกลจากที่หนึ่ง

ตราบใดที่พวกเขาผ่านวันนี้ไปได้โดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น พวกเขาจะชนะอย่างแน่นอน

แต่ยิ่งพวกเขาเข้าใกล้ชัยชนะมากเท่าไหร่วูก็ยิ่งไม่สบายใจมากขึ้นราวกับมีบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กำลังจะเกิดขึ้น …

นับตั้งแต่เจนนิเฟอร์แอบมุ่งหน้าไปที่เกาะก็มีความรู้สึกไม่สบายใจอยู่รอบ ๆ ค่าย หลังจากที่วิทยาลัยเฮโนแพ้พวกเขาก็ไม่ถูกนำกลับมาและยังไม่ทราบที่อยู่ของเจ้าชายชาร์ล นอกจากนี้ค่ายยังเต็มไปด้วยทหารจำนวนมากที่เต็มไปด้วยอาวุธและเรียงแถวเหมือนกำลังรอสัญญาณบางอย่าง

“ เจ้าชายชาร์ลประสบอันตรายหรือไม่” มัมหาวอย่างเกียจคร้านนอกเต็นท์

“ น่าจะใช่ มีสิงดตทองคำ เดโวรูอยู่ที่นั่นมันคงยากสำหรับซีซาร์” วูจ้องไปที่คริสตัลที่ใจกลางค่ายและตกอยู่ในความคิด

หลังจากสอบถามเกี่ยวกับเรื่องนี้ในที่สุด วูก็ได้รู้ความสามารถทีมของสถาบันแบมบูว่านักเวทย์ระดับห้าสองคนและนักรบระดับสี่สองคนซึ่งเป็นทีมที่แทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะชนะ ในหมู่พวกเขาเด็กผู้หญิงที่ชื่อว่าเหยาซี่ไม่สามารถแม้แต่จะสร้างวงเวทย์พื้นฐานได้และก็ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิงดังนั้นทั้งทีมจึงต้องพึ่งพาน้องชายของเธอเพื่อเข้าร่วมการแข่งขัน

จากความแข็งแกร่งของพวกเขา การชนะวิทยาลัยเฮโนเป็นเพียงแค่ความฝันเท่านั้น วูคาดเดาว่าพวกเขาอาจจะถูกจัดการโดยคนอื่นและสถาบันแบมบูก็โชคดีได้รับโบนัส

แต่ประเด็นสำคัญคือใครจัดการวิทยาลัยเฮโน …อาจเป็นนักฆ่า?

นั่นอาจเป็นเพียงการตัดสินที่สมเหตุสมผลเท่านั้น

เจ้าชายชาร์ลมีตำแหน่งสูงและมีอำนาจมากมีการต่อต้านอย่างรุนแรงเมื่อเขาตัดสินใจเข้าร่วมในตอนแรกเนื่องจากหลายคนกลัวว่าเขาจะได้พบกับมือสังหารดังนั้นมันก็ไม่แปลก แต่ …

“*****!”

จู่ๆวูก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นและหันไปจ้องมองมัม

มัมตะลึงแต่สังเกตเห็นความกังวลในดวงตาของเขาและเข้าใจ

“ ตาแก่วู ท่านคงไม่คิดว่า…เดี๋ยวก่อน ท่านอย่าทำให้ข้าตกใจ!”

หากเจ้าชายชาร์ลพบมือสังหาร วิทยาลัยลอรันก็อาจพบกับชะตากรรมอันเลวร้ายเช่นกัน

แม้ว่าซีซาร์จะไม่เป็นที่ชื่นชอบในหมู่ราชวงศ์แต่เขาก็ยังเป็นเจ้าชายของแท้! พร้อมกับคู่หมั้นของเขา เจ้าหญิงแห่งอาณาจักรฉินผู้ยิ่งใหญ่ เชนไตหยิน ทั้งคู่ยากที่จะเข้าใกล้ดังนั้นหากพวกเขาต้องการที่จะลอบสังหารพวกเขาตอนนี้จะเป็นช่วงเวลาที่ดีมาก

เมื่อนึกถึงตอนนั้น มัมอยากรีบไปที่เกาะเพื่อดู!

ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับซีซาร์ วูและเขาคงละอายใจเกินกว่าจะกลับไป …

ในเวลานั้นเสียงคำรามดังสนั่นมาจากระยะไกล

“ นั่นเสียงอะไร”

วูตกใจและจับจ้องไปที่ดวงตาของเขาในระยะไกลและสังเกตว่าเสียงนั้นมาจากเกาะ

แม้ว่าค่ายจะอยู่ไกลจากใจกลางเกาะ แต่เสียงนั้นก็ยังคงดังมาตลอดและมันก็ดังก้องราวกับแผ่นดินไหวและทำให้ทุกคนตัวสั่น

“ สู นั่นเสียงอะไร? นั่นไม่ใช่เวทมนตร์ระดับแปดใช่มั้ย?” มัมกลืนน้ำลายอย่างประหม่า

ด้วยความปั่นป่วนทั้งหมด นั้นไม่ว่าจะเป็นกองทัพหรือปีศาจที่รุกรานมิฉะนั้นเวทมนตร์ต้องห้ามระดับแปดขึ้นไปเท่านั้นที่สามารถทำให้พื้นสั่นสะเทือนได้เช่นนี้!

แต่…นี่คือการประลองของสถาบันเกาะแห่งนี้เต็มไปด้วยวัยรุ่นระดับห้า ใครจะร่ายเวทย์มนต์ต้องห้ามระดับห้าที่น่ากลัวเช่นนี้ได้อย่างไร?

“ ไม่มันไม่ใช่เวทมนตร์ระดับแปด” ไม่เหมือนกับความตื่นตระหนกของมัม วูรับฟังเสียงสั่นอย่างระมัดระวังและจับจ้องไปที่หมอกสีแดงจาง ๆ ที่ลอยขึ้นและตระหนักว่า“ มันคือเวทมนตร์ระดับที่เจ็ด…มีคนร่ายเวทย์ระดับเจ็ดออกมาหลายอัน นั่นคือสาเหตุที่มันดังมาก ”

“ เวทมนตร์ระดับเจ็ดหลายครั้ง? ไม่น่าแปลกใจเลย!”

ตามที่คาดไว้ของอาจารย์ วูผู้มีความรู้เขาสามารถบอกได้เพียงแค่ฟังเสียงและมองเห็นแสงไฟจากระยะไกล

แต่นั่นเป็นข้อ จำกัด ของสิ่งที่เขาสามารถทำได้

ถ้าเขาอยู่ใกล้มากขึ้นเขาก็อาจจะบอกได้ว่ามันเป็นเวทมนตร์ระดับเจ็ด Flaming Meteor ถ้าเขาวิเคราะห์มันมากขึ้นเขาอาจสังเกตได้ว่ามันเป็นมัลติแคสถึงยี่สิบเท่า … แน่นอนไม่ว่าจะเป็นอย่างไร เขาจะไม่สามารถเชื่อมต่อสิ่งนี้กับเด็กหนุ่มผมดำได้

ใครจะรู้ว่าเขาจะแสดงออกแบบไหนถ้าเขารู้ว่าความวุ่นวายทั้งหมดนี้เกิดจากหลินเซียวคนเดียว …

วูและมัมมั่นใจว่าเสียงนั้นไม่ได้เกิดจากนักเรียน แต่เป็นบุคคลที่ทรงพลังที่ไม่รู้จัก

สิ่งนี้พิสูจน์ได้อย่างไม่ต้องสงสัยว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น!

“ มัม! มัม!”

“ อะไรอย่าดึงข้า ข้ายังคงหนักใจ…แม้ว่าเราจะได้ที่หนึ่งแต่มีบางอย่างเกิดขึ้นบนเกาะ เราไม่ควรตรวจสอบกับผู้คนจากอาณาจักรเฮโนก่อน?”

“ใช่! เราต้องไปหาพวกเขา!”

“ ฮ่าฮ่า? เจ้าทำหน้าอะไร? … วู! ท่านเป็นอะไร?”

มัมบ่นอย่างต่อเนื่องและเมื่อเขาหันกลับมาเขาก็เห็นใบหน้าที่เศร้าโศกของวูและดูเหมือนว่าเขากำลังจะร้องไห้

“ มัม! ดู! เสาคริสตัล…” วูชี้ไปที่เสาหนาและสั่นสะท้าน“ คะแนนของเรามันถูกปล้นโดยสถาบันแบมบู!”

“ ฮะ? ท่านพูดอะไรนะ!??”

เขาเกือบจะตกใจตายเมื่อได้ยินข่าว!

ทำไมต้องเป็นสถาบันแบมบูอีกครั้ง?

พวกเขาเพิ่งหยิบความสนใจจากวิทยาลัยเฮโน แล้วทำไมถึงกลับมาอีกครั้ง? หลินเซียวไม่โอ้อวดอยู่เสมอว่าเขาฉลาดแค่ไหน เขาถูกเอาเปรียบหรือไม่?

หรือ…พวกเขาตายแล้ว?

เมื่อตระหนักถึงอันตราย วูไม่สามารถใส่ใจกับสิ่งอื่นได้อีกม แม้ว่าทหารจะล็อคเกาะไว้แล้วเขาก็จะต้องขึ้นไปบนเกาะให้ได้

ในตอนแรกกัปตันพยายามที่จะหยุดพวกเขาและบอกว่าเจนนิเฟอร์หัวหน้าผู้ตัดสินได้ออกคำสั่งแล้วว่าห้ามใครออกจากค่าย แต่วูกล่าวว่ามีคนร่ายมัลติแคสเวทระดับเจ็ดและทำให้เกิดแผ่นดินไหวดังนั้นเขาจึงไม่สามารถขัดขวางเขาได้อีกต่อไปและส่งทีมเล็ก ๆ ไปพร้อมกับพวกเขา

หลังจากพวกเขาจากไปคนที่เหลือก็ตื่นตระหนกมากขึ้น แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นก็เกิดขึ้นต่อไป …

ใครจะรู้ว่าพวกเขามาจากไหน แต่จู่ๆคนกลุ่มใหญ่ที่สวมชุดคลุมสีขาวก็ปรากฏตัวที่ค่าย พวกเขาทั้งหมดลึกลับและไม่มีใครดูเหมือนคนธรรมดา!

พวกเขาเข้าไปในค่ายโดยไม่สนใจผู้ที่สัญจรไปมาและเปิดเผยตัวตนของพวกเขาโดยตรง…พวกเขาคือกลุ่มที่แข็งแกร่งที่สุดจากคริสตจักรแสงศักดิ์สิทธิ์ ผู้พิทักษ์ไม้กางเขน!

ทำไมพวกเขาถึงมาปรากฏที่นี่? จะมีสงคราม?

พวกเขาไม่ได้พูดอะไรมากเหมือนทหารในภารกิจ พวกเขาแยกออกเป็นสองกลุ่มกลุ่มหนึ่งมุ่งหน้าไปยังโบสถ์ริมทะเลสาบและอีกกลุ่มปีนขึ้นไปบนเรือตามวูไปที่เกาะ

กำลังเสริม?

วูไม่สนใจเรือที่อยู่ข้างหลังเขา ตามสัญญาณจากคริสตัลพวกเขาควรจะอยู่ใจกลางเกาะดังนั้นทันทีที่พวกเขามาถึงพวกเขาก็รีบวิ่งไปยังจุดที่เกิดขึ้นและในที่สุดก็มาถึงในช่วงบ่าย

เมื่อ วูยืนอยู่ที่ทางเข้าของซากปรักหักพัง เขารู้สึกท้อแท้

มีซากศพของสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวหลายตัวพื้นดินยังปกคลุมไปด้วยหลุมอุกกาบาตขนาดใหญ่และซากโบราณก็ใกล้จะพังทลาย

ไม่ใช่แค่วู แต่ทหารจากราชอาณาจักรเฮโนก็มึนงงเช่นกัน

ไม่มีใครรู้ว่าสัตว์ประหลาดเหล่านี้คืออะไรและยังมีนักเวทที่น่ากลัวบดขยี้สัตว์ประหลาดเหล่านี้ทั้งหมด แต่สิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่ไม่ได้ง่ายเพียงแค่การลอบสังหาร …

พวกเขาตรวจสอบเพิ่มเติมและติดตามวูเข้าไปในซากปรักหักพังและในที่สุดก็พบนักเรียนของวิทยาลัยลอรันในถ้ำที่ซ่อนอยู่ในส่วนที่ลึกที่สุดของซากศพ

ถ้ำมืดสลัวเดิมตอนนี้สว่างเป็นพิเศษเนื่องจากมีคนเปิดรูไว้เหนือศีรษะ แสงไฟส่องเข้ามาทางช่องและทำให้การตกแต่งภายในสว่างขึ้นกลายเป็นเสาไฟที่ดูเคร่งขรึมและสง่างามและทำให้พวกเขารู้สึกเลื่อมใสราวกับเป็นศาลเจ้า รอบ ๆ ‘ศาลเจ้า’ มีผู้คนมากมายนอนอยู่รอบ ๆหมดสตินอกจากนี้ยังมีสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวอีกสามตัวที่เหมือนอยู่ข้างนอกเช่นเครื่องเซ่นสำหรับเทพเจ้า

เสาไฟศักดิ์สิทธิ์เครื่องบูชามากมายสิ่งเดียวที่อยู่นอกสถานที่คือคู่บ่าวสาวที่ร้องไห้อยู่ใจกลาง ‘ศาลเจ้า’

“ นายท่าน! ท่านสบายดีไหม!?”

“ เอเลน่า! ข้าสบายดี…”

“ แต่ท่านได้รับบาดเจ็บ!”

“ ไม่เป็นไร อาการบาดเจ็บเหล่านี้ไม่ใช่อะไรเลย…มากกว่าข้าพวกเขาคือฮีโร่ตัวจริงพวกเขาช่วยเรา!”

“ อืออ นายท่าน! ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าเพื่อที่จะปกป้องข้า … ”

“ อย่าร้องไห้ เจ้าโง่ เจ้าเป็นสาวใช้ของข้า ข้าจะทิ้งเจ้าไว้ข้างหลังได้อย่างไร”

ภายในเสาแห่งแสง หลินเซียวและเอเลน่าสวมกอดกันโดยไม่มีความละอายต่อหน้าวู และคนอื่น ๆ

“ หลินเซียว? เอเลน่า? พวกเจ้า…”

นอกจากพวกเขาสองคนแล้วพวกเขายังรายล้อมไปด้วยคนที่มีใบหน้าคุ้นเคยนอนอยู่บนพื้น

วูน่าจะดีใจที่เห็นสองคนนั้นปลอดภัย แต่เขาก็หยุดยิ้ม

ด้วยเหตุผลบางประการวูรู้สึกเจอเดจาวู

หลินเซียวเคยแสดงท่าทางคล้าย ๆ กันมาก่อนไม่ใช่หรือ