Picked up a Demon King to be a Maid - ตอนที่ 236

เอเลน่ามองด้วยความไม่เชื่อในขณะที่สโนว์เดินเข้าไปหาเธอทีละก้าวจากนั้นก็นั่งยองๆต่อหน้าเธอ

 

“ จะเจ้ากำลังทำอะไร?”

 

ยัยเด็กนี้ดูนิ่งสงบราวกับน้ำและหลังจากที่เธอซ่อนความชั่วร้ายทั้งหมดของเธอเอเลน่าก็พบว่าเธอน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม!

 

เอเลน่าไม่เข้าใจถ้าเธอไม่สามารถช่วยหลินเซียวด้วยเลือดของเธอได้แล้วสโนว์จะทำอะไรได้?

 

ร่ายมนต์รักษา?

 

อย่าโง่ไป ของแบบนั้นไม่มีผลมากนัก หากสโนว์สามารถใช้คำอธิษฐานของคริสตจักรศักดิ์สิทธิ์ชุบชีวิตหลินเซียวได้ละก็ปีศาจก็คงถูกกำจัดไปนานแล้ว

 

“ เอเลน่าอย่าขยับ!”

 

สโนว์เอามือเล็ก ๆ ของเธอออกจากแขนเสื้อและลูบไล้ทั่วร่างกายของเอเลน่าเหมือนลุงโรคจิต

 

“ นะนี้ เจ้า…”

 

“ชิ อย่าขยับเจ้าแมวโง่!”

 

โดยไม่ต้องรอให้เอเลน่าขัดขืนสโนว์สั่งอย่างเข้มงวด

 

เธอสัมผัสร่างกายส่วนบนของเอเลน่าเป็นครั้งแรกจากนั้นเธอก็เคลื่อนไปตามไหล่ของเธอจนถึงคอแก้มดวงตารู้สึกถึงคราบน้ำตาของเธอสโนว์หยุดลงชั่วขณะและตระหนักว่าเอเลน่าร้องไห้อย่างสุดหัวใจ เธอถอนหายใจข้างในและไม่เปิดเผยตัวเธอจากนั้นเธอก็เลื่อนมือลงช้าๆจนกระทั่ง …

 

“ยัยแม่มด! ถ้าเจ้าสนใจร่างของข้า ทำไมเจ้าไม่ฝังพี่ชายของเจ้าก่อนล่ะ?” ใบหน้าของเอเลน่าแดงระเรื่อและเยาะเย้ยอย่างร้ายกาจ

 

“ เอเลน่า อย่าทำเป็นโง่ พี่ชายของข้ายังไม่ตาย ข้าจะฝังเขาได้อย่างไร”

 

“ แต่เห็นได้ชัดว่าเขาไม่หายใจ…”

 

“ ไม่หายใจ? อืม เอเลน่าเจ้าลืมอะไรไปหรือเปล่า” สโนว์ทำหน้ามุ่ยด้วยความไม่พอใจและลงโทษเธอเพราะหุ่นดี“ เอเลน่าอย่าลืมนะท่อนบนของเจ้าไม่ได้แค่ใหญ่แต่มันก็หนักมากด้วย!”

 

“ ฮะ? หนัก?”

 

เอเลน่าคิดว่าสโนว์กำลังล้อเล่นกับเธอ แต่เมื่อมองลงไปเธอก็เข้าใจ

 

เนื่องจากการยั่วยวนของเธอก่อนหน้านี้ผ้าที่ใช้คลุมเธอจึงหลวมมากดูเหมือนจะเป็นปัญหาเล็ก ๆ แต่มันเป็นปัญหาหลัก!

 

นมเธอหนัก!

 

หนักมาก!

 

มวลหนักขนาดนั้นได้กดทับหลินเซียวตลอดเวลา?

 

…ใครจะทนได้?

 

บางทีถ้าเป็นปกติหลินเซียวจะรู้สึกสุขสบายจากความหนักหน่วงนี้ แต่ตอนนี้เขาแทบจะขาดอากาศหายใจตายเขาจะสนุกกับมันได้ยังไง?

 

“อะไร? เขาหยุดหายใจเพราะข้า? เป็นไปได้ยังไง…”

 

ถ้าไม่ใช่สโนว์เตือนความจำ เอเลน่าจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอดับลมหายใจของหลินเซียว เธอรู้สึกละอายใจชั่วขณะและรีบลุกจากหลินเซียวและนั่งลงด้านข้างเหมือนแมวที่ทำอะไรผิดพลาด

 

แม้ว่าสโนว์จะมองไม่เห็นแต่เธอก็ยังรู้สึกแย่! เป็นประวัติการณ์ แต่เธอรู้สึกว่าเนื้อส่วนเกินของเธอน่ารำคาญเกินไป! ไม่เพียงแต่เป็นเป้าหมายในการกลั่นแกล้งของหลินเซียวเท่านั้น แต่ยังทำให้ผู้คนหายใจไม่ออกในช่วงเวลาสำคัญอีกด้วย!

 

เฮ้อ นอกจากดูดีแล้วยังไร้ประโยชน์อีกด้วย!

 

แน่นอนแค่นั้นก็เพียงพอแล้วถ้าข้าจะพูดมันไม่ใช่แค่ดูดี….แค่กๆ…ข้าไม่ได้พูดอะไรเลย

 

“ เฮ้อ ถ้าข้ามาช้ากว่านี้ ข้ากลัวว่าพี่ชายของข้าจะขาดอากาศหายใจตายจริงๆ!” สโนว์เม้มริมฝีปากของเธอด้วยการแสดงออกที่ซับซ้อน

 

ถ้าหลินเซียวรู้ว่าเขาขาดอากาศหายใจเพราะโอปไปของราชาปีศาจ เขาอาจจะตายโดยไม่เสียใจใด ๆ

 

เขาเป็นคนลามกมาก!

 

“ ดูซะ หลังจากที่เจ้าออกไป เขาก็หายใจแล้ว!”

 

เช่นเดียวกับที่สโนว์กล่าวไว้ไม่นานหลังจากที่เอเลน่าออกไป หลินเซียวก็ฟื้นลมหายใจที่อ่อนแรงได้ในทันทีแม้ว่าเขาจะยังรู้สึกเหมือนตาย แต่ก็ยังมีชีวิตอยู่อย่างไม่ต้องสงสัย!

 

“ หืม เลือดของเจ้ามีประสิทธิภาพจริงๆแม้ว่าเขาจะขาดอากาศหายใจเขาก็น่าจะใกล้ตื่นแล้ว แต่…”

 

สโนว์ยังคงค้นหาความสงสัยของเธอต่อไป

 

จากคำกล่าวของเอเลน่ากระดูกนั้นเกือบทะลุเอวของหลินเซียวและกดทับอวัยวะของเขาเขาจึงหมดสติไป แต่เป็นเช่นนั้นหรือ?

 

สโนว์ยังคง ‘นวด’ ต่อไปและมือเล็ก ๆ ของเธอก็เคลื่อนไปทั่วร่างกายของหลินเซียวเพื่อหาเบาะแสบางอย่าง

 

“ เอ๊ะ? แปลก…เอเลน่า เจ้าบอกว่าพี่ชายของข้าถูกกระดูกหนาแทงทะลุเอวใช่ไหม” สโนว์ถาม

 

“ใช่.” เอเลน่าพยักหน้า

 

“ เขามีบาดแผลขนาดใหญ่และเสียเลือดมาก เจ้าคิดว่าเขาตายแล้ว?”

 

“ใช่.”

 

“ เฮ้อราชาปีศาจเจ้าโง่จริงๆ! ไม่ เจ้าไม่ได้โง่ … เจ้ากังวลจนเป็นแบบนี้! ชอบพี่ชายของข้ามากขนาดนั้นเลยเหรอ? ทำไมเจ้าไม่สามารถคิดอย่างมีเหตุผลเมื่อใดก็ตามที่เจ้าพบบางสิ่งที่เกี่ยวข้องกับเขา”

 

“อะไร? ข้าไม่ชอบเขา! เจ้ากำลังพูดถึงอะไร ข้าแค่ … ”

 

“ เอเลน่าบอกข้ามาเจ้าตรวจบาดแผลของเขาหรือยัง? …ยะอย่าบอกนะว่าเจ้าไม่เคยดูเลย?”

 

“ เอ๊ะ!? ข้า…”

 

หลังจากได้ยินสิ่งที่สโนว์พูด ในที่สุดเอเลน่าก็ตระหนักถึงจุดบอดอันยิ่งใหญ่!

 

ถูกต้องเธอไม่เคยแม้แต่จะยืนยันบาดแผลของหลินเซียว!

 

บางทีเธออาจไม่อยากเห็นเลือดที่ไหลหรือสัมผัสบาดแผลของเขา หรือเธอไม่อยากเห็นว่าบาดแผลนั้นแย่แค่ไหน

 

เธอเห็นแค่ว่ากระดูกหนาแค่ไหนเธอจึงคิดว่าบาดแผลต้องแย่มากและไม่เคยคิดเรื่องอื่นเลย

 

มันอาจจะเป็น…

 

เอเลน่าปีนขึ้นไปบนร่างของหลินเซียวอย่างรวดเร็วและลอกผ้าที่เปื้อนเลือดกลับมาด้วยความอดทนของเธอและตรวจสอบบาดแผลของเขา

 

“ทำไม? เป็นไปได้ยังไง?”

 

ปรากฎว่าแผลของเขาไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้น! มันเป็นรูที่มีขนาดเท่านิ้วหนามากที่สุดถึงแม้จะมีเลือดมากแต่ก็ไม่ถึงแก่ชีวิต

 

“ กระดูก…กระดูกนั่นอยู่ไหน!?”

 

เอเลน่าจำกระดูกที่เธอโยนทิ้งไปและรีบวิ่งไปหามันและศึกษาอย่างละเอียด

 

“อะไร!?”

 

เธอสังเกตว่าแม้มันจะดูหนา แต่ปลายก็แหลมขึ้นและแคบลงทันทีและส่วนที่เปื้อนเลือดก็ยาวประมาณนิ้วเท่านั้นแผลของเขาก็ไม่ลึกเช่นกัน!

 

ลองคิดดูว่าถ้ากระดูกนั้นทะลุเอวของหลินเซียวจริงๆหลังจากที่ตกลงมาจากท้องฟ้าเขาคงจะตายไปแล้วก่อนที่เอเลน่าจะดึงมันออกมา

 

แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าหลินเซียวใช้กลอุบายอะไร แต่ผลสรุปก็คือมันเป็นบาดแผลที่ตื้นและไม่ถึงแก่ชีวิต!

 

หลังจากที่ตระหนักถึงความจริงในที่สุดเอเลน่าก็มีอารมณ์ที่หลากหลาย

 

สิ่งแรกคือความดีใจจากนั้นความสำนึกผิด ความรู้สึกผิดแล้วสุดท้ายมันก็กลายเป็นความอัปยศอดสู!

 

ถ้าหลินเซียวไม่ตาย น้ำตาของเธอเพื่อใคร?

 

ทันใดนั้นเอเลน่าก็รู้สึกเหมือนเธอทำผิดและตกหลุมพรางของใครบางคน!

 

“ แต่ทำไม? บาดแผลของเขาไม่ได้ร้ายแรงและเขาก็ดื่มเลือดของข้าด้วยแล้วทำไมเขาถึงไม่ตื่นล่ะ? เป็นไปได้ว่า…เขาแกล้งตาย?”

 

ดังนั้นแปลว่าผู้ชายคนนี้เพียงโกหกหลังจากนั้น!

 

เขาแกล้งตายเพื่อหลอกให้เธอเห็นใจและรู้สึกผิด … ไอ้ลามกนี้ทำไมเขาถึงทำแบบนั้น?

 

เขาแค่อยากเห็นว่าเธอดูเป็นยังไงตอนอกหัก?

 

เขาชอบฟังเธอร้องไห้ให้เขาหรือ?

 

นี่เป็นวิธีใหม่ล่าสุดในการกลั่นแกล้งสาวใช้หรือไม่?

 

หลังจากคิดถึงเรื่องน่าอายทั้งหมดที่เธอพูดกับเขาในขณะที่เขาแกล้งตายเอเลน่าก็อยากจะคลานเข้าไปในหลุม!

 

ไม่!

 

ไม่ เธอต้องฆ่าผู้กระทำความผิดคนนี้ ตราบใดที่เธอทำแบบนั้นไม่มีใครรู้ถึงคำสารภาพที่น่าอายของเธอ!

 

เอเลน่ากัดฟันแน่นและวางแผนที่จะใช้กระดูกที่เธอถืออยู่จิ้มหลินเซียวอีกสองสามรู!

 

มาดูกัน เจ้าจะแกล้งตายได้อีกครั้ง!

 

“ เอเลน่าใจเย็น ๆ หยุดทำตัวโง่ ๆ ข้าไม่อยากตะโกนใส่เจ้าอีกต่อไปแล้ว” เมื่อสังเกตเห็นความผันผวนอย่างรุนแรงของเอเลน่า สโนว์พูดอย่างไม่อดทนขณะลูบไล้แก้มที่เย็นเฉียบของหลินเซียวและพึมพำด้วยความเสียใจ“ พี่ชายข้าไม่เข้าใจจริงๆทำไมท่านต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อผู้หญิงที่โง่เขลาเช่นนี้? มันไม่ใช่แค่ก้อนเนื้อสองก้อน เธอคุ้มจริงๆหรือ?”

 

“ เหอะ สโนว์ อธิบายมา! ถ้าพี่ชายเจ้าไม่แกล้งตายทำไมเขาไม่ตื่นล่ะ”

 

“ เจ้าโง่…นั่นเพราะเขาหลับ! เจ้ายังไม่เข้าใจหรือ”

 

สโนว์ต้องการหยุดเพียงแค่นั้น แต่เอเลน่ายังไม่เข้าใจและบังคับให้เธออธิบาย

 

จริงๆแล้วบาดแผลที่เอวของเขาไม่ใช่สาเหตุที่เขาเป็นลม แต่เป็นเพราะใช้เวทย์มนตร์เกินขนาด มีเพียงสโนว์เท่านั้นที่รู้ว่าหลินเซียวมีความสามารถพิเศษในการเติมพลังเวทย์มนตร์ผ่านการนอนหลับมีหลายกรณีที่คล้ายกันก่อนที่เขาจะหลับสนิทเพื่อเติมเต็มเวทมนตร์

 

“ ข้าเดาว่าเมื่อกระดูกนั้นตกลงมาเขาใช้เวทมนตร์ที่เหลืออยู่ของเขาในการร่ายเวทย์ป้องกันบางอย่างทันทีดังนั้นมันจึงหยุดโมเมนตัมส่วนใหญ่ของกระดูกบาดแผลจึงไม่ได้ลึกขนาดนั้น… แต่เพราะเขาใช้เวทมนตร์มากเกินไปเขาจึงต้องนอนหลับพักผ่อน นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงไม่ตื่น นอกจากนี้เมื่อเจ้าดึงกระดูกนั้นออกมันก็กระตุ้น … มันอาจจะเจ็บปวดเกินไปบวกกับเขาอ่อนแอดังนั้นเขาอาจจะสลบเพราะความเจ็บ”

 

“อะไรนะ? สลบเพราะความเจ็บ?”

 

เอเลน่ายังไม่สามารถเข้าใจได้หลังจากคำอธิบายของสโนว์

 

หลินเซียวเพิ่งหลับไปงั้นเหรอ?

 

“ ฮิฮิ เนื่องจากเจ้าไม่เชื่อข้า งั้นข้าจะปลุกเขาละกัน”

 

สโนว์ยิ้มอย่างพอใจและยกมือเล็ก ๆ ของเธอชูนิ้วชี้เรียวขึ้นไปหาเอเลน่าเตรียมพิสูจน์คำตัดสินของเธอ

 

“ เอเลน่า เจ้ารู้ไหม? พี่ชายของข้าเกลียดความเจ็บปวดที่สุด!”

 

เธองอนิ้วอย่างสนุกสนานและวางมืออีกข้างหนึ่งไว้ข้างแผลเพื่อทำเครื่องหมายตำแหน่งของมัน

 

“ ไม่ว่าเขาจะหลับลึกแค่ไหนตราบใดที่เจาทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดเขาก็จะตื่นเสมอ…อย่างนี้!”

 

จู่ๆสโนว์ก็กดนิ้วชี้ของเธอเข้าไปในบาดแผลของหลินเซียว!

 

“ อ๊ากกกก !!!”

 

ในเสี้ยววินาทีเด็กหนุ่มที่นอนอยู่บนพื้นก็ร้องออกมาอย่างครวญคราง