Picked up a Demon King to be a Maid - ตอนที่ 217

เชนไตหยินเปิดเผยทุกอย่างเกี่ยวกับเป้าหมายของแอนเดอร์สันโดยใช้ขบวนแห่เป็นเครื่องปกปิดปีศาจเลซเซอร์

 

หลินเสี่ยวฟังอย่างเงียบ ๆ ตั้งแต่ต้นจนจบแม้ว่าเขาจะมองเห็นส่วนใหญ่แล้วคิ้วของเขาก็กระโดดขึ้นไปบนส่วนสำคัญและเขาก็อดไม่ได้ที่จะหยุดยั้งความกังวลของเขา

 

เชนไตหยินไม่โกหกดังนั้นเอเลน่าตกอยู่ในอันตราย!

 

แม้ว่าเธออาจจะอยู่ยงคงกระพันหลังจากเปลี่ยนเป็นแมวดำตาแดง แต่ แต่ …

 

“ โอเคแม้ว่าแอนเดอร์สันจะทำอะไรซักอย่างสโนว์ก็ยังอยู่ที่นั่น ด้วยสติปัญญาของเธอเธอจะปล่อยให้แอนเดอร์สันทำตามใจอย่างไร? ดังนั้นมันน่าจะโอเค”

 

ใช่ เขาไม่กังวลเพราะสโนว์อยู่ที่นั่นทำไมเขาต้องกังวล?

 

สำหรับอาการใจสั่นและความกังวลของเขา…นั่นเป็นเพราะเขาไม่ได้นอนต่างหาก!

 

“สโรว์? เด็กน้อยคนนั้น…เจ้าคิดว่าเด็กจะหยุดแอนเดอร์สันด้วยตัวเองได้หรือ”

 

หลินเสี่ยวส่ายหัว

 

“ ไม่อาจจะไม่ แต่ก็ยังมีซีซาร์อยู่! ด้วยความแข็งแกร่งของเขาแม้ว่าเขาจะไม่สามารถเอาชนะพวกเขาได้เขาก็ควรจะสามารถหลบหนีและเอาตัวรอด …

 

แม้ว่า เชนไตหยินได้ถอยกลับไปหนึ่งก้าว แต่หลินเสี่ยวก็ยังคงเต้นอยู่ในป่า เชนไตหยินเดือดด้วยความโกรธเมื่อเธอมองดูรูปร่างหน้าตาของเขา

 

“ซีซาร์?  นี้เจ้าเป็นห่วงใยซีซาร์หรือ? หลินเสี่ยวหยุดพยายามหลอกลวงข้าด้วยความโง่!”

 

ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกว่าผู้ชายที่อยู่ข้างหน้าเธอน่าหัวเราะจริงๆ

 

“เอเลน่า! คนที่ตกอยู่ในอันตรายจริงๆคือแม่บ้านของเจ้าใช่มั้ย”

 

“ เธอไม่มีพลังใด ๆ แม้ว่าซีซ่าร์จะสามารถแต่ทำได้?”

 

“ เจ้าต้องการให้เธอตายหรือไม่ เจ้าเต็มใจไหม ตอบข้า! ฮะ?”

 

“ข้า…”

 

หลินเสี่ยวยังคงนิ่งเงียบเมื่อต้องเผชิญกับการสอบสวนของเชนไตหยิน

 

โปรดหยุดถาม ข้าตอบไม่ได้จริงๆ!

 

หลินเสี่ยวรู้สึกว่าศีรษะของเขากำลังจะระเบิด

 

พี่สาวหยิน ท่านพูดถูกทุกเรื่อง! แต่นั่นเป็นสาเหตุที่ข้าไม่สามารถตอบท่านได้!

 

“ มันอาจจะไม่สายเกินไปยังมีวิธี…หลินเสี่ยวเจ้ามีวิธีแน่นอนใช่มั้ย”

 

วิธี?

 

หยุดไร้สาระ! ยัยหนวกหู…ข้าจะมีวิธีแบบไหน?

 

“ โครงการของแอนเดอร์สันจะเกี่ยวข้องกับผู้คนจำนวนมาก เจ้าไม่ต้องการหยุดเขาหรือเปล่า”

 

ไม่แน่นอน!

 

ฉันไม่ต้องการมีส่วนร่วมกับบางสิ่งที่แปลกมาก!

 

แนแค่อยากจะมีชีวิตอยู่กับการกินและเล่น

 

ทำไมฉันต้องกังวลว่าใครจะตายหรือไม่

 

“ หลินเสี่ยวทำไมเจ้าไม่พูด? เจ้าต้องการที่จะเห็นโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้น?”

 

ถูกต้อง!

 

แล้วทำไมล่ะ?

 

แม้ว่าซีซ่าร์จะตาย แต่ก็มีคนอื่นที่สามารถกลายเป็นวีรบุรุษได้!

 

แม้ว่าโรซี่จะตายก็จะมีคนโง่เขลาคนหนึ่งน้อยลง!

 

สำหรับเอเลน่า …

 

เธอ…

 

ผม…

 

“ หลินเสี่ยว เจ้าไม่แข็งแรงเหรอ? แข็งแกร่งยิ่งกว่าข้าใช่ไหม! ถ้าเป็นเจ้า เจ้าควรจะสามารถช่วยชีวิตพวกเขา เจ้ายังลังเลอยู่เหรอ?”

 

ข้าลังเลอะไร?

 

เจ้าโง่ เจ้ารู้ได้อย่างชัดเจนว่า ทำไมเจ้าต้องบังคับให้ข้าพูดมัน?

 

ข้าช่วยเจ้า! ทำไมเจ้าไม่กอดข้าอย่างเงียบ ๆ และเป็นภรรยาของข้า แทนที่จะพ่นอึทั้งหมดที่ …

 

ประณาม! ทำไมเจ้าบังคับข้าต่อไปเรื่อย ๆ ?

 

“ หลินเสี่ยว !!!”

 

เชนไตหยินไม่สามารถนิ่งเฉยอีกต่อไป เธอจับแก้มของเขาอย่างเกรี้ยวกราดและเผชิญหน้ากับเขา เรียกร้องคำตอบ

 

“ เชนไตหยิน!”

 

ในที่สุดหลินเสี่ยวกัดฟันและสามารถบีบบางคำออกมาได้

 

ข้าข้าข้าแค่ …

 

ข้าแค่…

 

แค่…

 

“ ชอบ…” เสียงของหลินเสี่ยวเบาแทบไม่ได้ยิน

 

“ชอบ.”

 

เขาซ้ำคำนั้นอย่างต่อเนื่อง

 

“ข้าชอบท่าน.”

 

มันไม่ใช่เรื่องโกหก มันเป็นคำที่จริงใจของเขา

 

“ เชนไตหยิน ข้าแค่อยากอยู่กับเจ้า! พวกเขาเกี่ยวอะไรกับข้า ถ้าซีซาร์ตายแล้วการหมั้นของเจ้าจะถูกยกเลิก ข้าจะแต่งงานกับเจ้าอย่างเปิดเผย…เจ้าไม่เต็มใจหรือ”

 

“ แน่นอนข้ายินดี…”

 

ทำไมเธอถึงบังคับหลินเสี่ยว?

 

เธอรู้คำตอบและความรู้สึกของเขาก็ชัดเจน ทำไมเธอไม่ปิดปากและเป็นภรรยาของเขา?

 

หากเธอยังคงนิ่งเงียบและรอโศกนาฏกรรม เธอก็จะได้รับความสุขที่เธอปรารถนามานานแล้วทำไมเธอถึงต้องอยู่จุดต่ำสุดของมัน?

 

อาจเป็นเพราะคำพูดของหลินเสี่ยวไม่ได้มาจากใจ

 

เธอไม่สามารถยอมรับความสุขที่ปลอมแปลงได้

 

“ ถ้าเจ้าอยู่กับข้าได้แน่นอน ข้ายินดี…”

 

มันเหมือนภาระหนักถูกยกขึ้น เธอปล่อยให้ใบหน้าของหลินเสี่ยวอิสระและนั่งเงียบ ๆ รอยยิ้มอันสงบสุขของเธอแตกต่างจากความโกรธของเธอก่อนหน้านี้อย่างชัดเจน

 

ใช่ มันคงจะดีถ้าหลินเสี่ยวคงอยู่

 

แม้ว่าทุกคนจะเสียชีวิตหลินเสี่ยวก็ยังอยู่กับเธอ แค่คิดว่านั่นทำให้เธอรู้สึกสบายใจ

 

แต่…

 

“ แต่ข้าคุ้มค่าไหม” มันเป็นเหมือนคำถามแต่ก็เยาะเย้ยตัวเอง เชนไตหยินหายใจเข้าลึก ๆ แล้วถามว่า“ ตอบข้าถ้า เอเลน่าตายเจ้าจะใจสลายไหม”

 

“เอ๊ะ?”

 

“ แม่บ้านของเจ้าถ้าเธอไม่ได้อยู่กับเจ้าอีกต่อไปเจ้าจะเศร้าไหม? หรือเจ้าไม่เคยคิดเกี่ยวกับมันเลยเหรอ? วันที่เอเลน่าไม่อยู่ข้างเจ้า…เจ้ายังไม่ได้คิดเลยใช่ไหม?”

 

เชนไตหยินยังคงยิ้มแต่เสียงอ่อนโยนของเธอไม่มีพลัง หลินเสี่ยวสั่นเหมือนเขาได้รับแรงกระแทกอย่างแรง

 

“ เอเลน่าไม่อยู่? …”

 

ถ้าเอเลน่าไปแล้วเขาก็จะเป็นอิสระ

 

เขาจะไม่ถูกรบกวนโดยราชาปีศาจที่น่ารังเกียจอย่างต่อเนื่อง

 

เขาไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับการมีส่วนร่วมในการต่อสู้ระหว่างศาสนจักรกับปีศาจ

 

ไม่มีแมวตัวอ้วน ๆ ที่ขโมยเงินของเขา

 

ไม่มีใครจะวางยาพิษอาหารเช้าของเขา

 

ไม่มีใครที่จะสบถเขาและเรียกเขาโรคจิตด้วยสีหน้าเยือกเย็น

 

หากเอเลน่าไม่อยู่ที่นั่นเขาจะมีสมาธิอย่างเต็มที่ในความสัมพันธ์ของเขากับเชนไตหยินและต่อสู้เพื่อเป็นบุตรเขยของจักรพรรดิ

 

แต่ชีวิตแบบนั้น…ถ้าไม่มีเอเลน่าแล้วมันจะเป็นอย่างไร?

 

หลินเสี่ยวไม่เคยคิดมาก่อน

 

ไม่ได้แม้แต่ครั้งเดียว.

 

เขาคิดเสมอว่าเขาสามารถรักษาชีวิตปัจจุบันของเขาและเอเลน่าจะเป็นแม่บ้านของเขาเสมอ

 

นั่นทำให้เขารู้สึกสบายใจและสะดวกสบาย

 

เอเลน่าจะไม่จากไป

 

ศัตรูจะไม่ปรากฏขึ้น

 

เขาคิดอยู่เสมอ …

 

“ หลินเสี่ยวหยุดโกหกตัวเองไปช่วยเธอ ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับข้าข้าอาจได้รับบาดเจ็บ แต่มากเกินพอที่จะป้องกันตัวเอง…อย่าลืมข้ายังมีดาบสองเล่มที่เจ้าเก็บมาให้ข้าด้วย”

 

“ โกหกตัวเองเหรอ? ข้าไม่! ข้าจะไม่ไป!”

 

แม้ว่าเขาจะพูดอย่างดื้อรั้น แต่ในทันใดนั้นฉากสบาย ๆ ก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา

 

มันเป็นผู้หญิงที่สง่างามสวมชุดสาวใช้เซ็กซี่แกว่งไปมากับเขานอนเอกเขนกบนโซฟาที่บ้านอย่างสงบสุขเพลิดเพลินกับเวลาว่างของพวกเขา

 

เขายังจำได้ว่า เอเลน่าเคยพูดว่าเขาจะต้องเลือกระหว่างเธอกับเชนไตหยิน เพราะเธอเป็นศัตรูของเชนไตหยิน …

 

นี่เป็นตัวเลือกที่เธอพูดถึงใช่ไหม

 

ออกหรืออยู่

 

เขาต้องเลือกระหว่างหนึ่งในนั้น

 

เขาสามารถเลือกหนึ่งในนั้น

 

“คนโง่”. เธอดูการแสดงออกที่หลากหลายของเขาและดึงคอของเขาเบา ๆ

 

“ พี่สาว? อือ …”

 

เมื่อเขาออกมาเขาสังเกตเห็นว่าริมฝีปากของเขาถูกสิ่งกีดขวาง

 

เชนไตหยินจูบเขาราวกับว่าพวกเขาเป็นคู่รัก ให้ความอบอุ่นที่เขาเท่าที่เธอสามารถทำได้อย่างหลงไหลและเพลิดเพลินไปกับไม่ใช่ความสุขจริงๆในช่วงเวลาสั้น ๆราวกับเธอดื่มด่ำไปในทุกนาที ทุกวินาที

 

แต่เวลาเป็นสิ่งหนึ่งที่ไม่สามารถหยุดได้

 

เหมือนนาฬิกาทรายเวลาอันมีค่าที่เหลือจะค่อยๆเลือนหายไปทีละวินาที …

 

“ตกลง! พอ!”

 

เหมือนพอใจแล้ว เชนไตหยินก็ผลักหลินเสี่ยวออกไปและหันหลังให้เขา เธอส่งเขาออกไปอย่างแรงราวกับเธอเป็นคนอื่น

 

“ไป! หลินเสี่ยวไม่ต้องเป็นห่วงข้า คำสัญญาของข้าจะไม่เปลี่ยนแปลง แต่ข้าก็ยังยินดีที่จะมอบร่างกายของข้าให้กับเจ้าเพื่อที่เจ้าจะได้พบข้าได้ตลอดเวลา”

 

“ข้า…”

 

“ ยังไม่ไปใช่ไหม หยุดเล่น!”

 

“ขอโทษข้า…”

 

เชนไตหยินไม่หันหลังกลับและไม่รู้ว่าสีหน้าของหลินเสี่ยวเป็นอย่างไร สิ่งที่เธอได้ยินคือเขาขอโทษเมื่อเสียงของเขาจางหายไปจนกระทั่งมันหายไปกเข้าไปในป่าลึก

 

เธอไม่เคยหันหลังให้แม้แต่ตอนท้าย

 

“คุณหนู…”

 

ทันใดนั้นเสียงที่คุ้นเคยก็มาจากพุ่มไม้และจากนั้นเด็กสาวหน้ากระปรากฏต่อหน้าเชนไตหยิน

 

“เอ๋? เสี่ยวฮัว ทำไมเจ้าอยู่ที่นี่?”

 

เชนไตหยินจับตัวเป็นน้ำแข็งแล้วเดาสาเหตุและปิดบังใบหน้าของเธออย่างรวดเร็วแล้วลูบตาราวกับว่าเธอกำลังซ่อนอะไรบางอย่างไว้

 

“ ท่านไม่ต้องปกปิดมันข้าเห็นทุกอย่าง…”

 

ไม่มีคำทักทาย ไม่ต้องกังวล นี่เป็นคำพูดแรกของเสี่ยวฮีวหลังจากการประชุม

 

“ อือ…ไม่ข้าแค่…”

 

“ ท่านต้องการให้ข้าฆ่าเขาไหม” เสี่ยวฮีวขมวดคิ้วและถามอย่างจริงจัง

 

“อา? อย่านะ…ทำไมเจ้าต้องทำอย่างนั้น?”

 

“ คนที่ทำให้ท่านร้องไห้ไม่สมควรจะมีชีวิต”

 

เธอแสดงออกอย่างเย็นชาและเจตนาฆ่าขณะที่เธอมองไปยังจุดที่เด็กผู้ชายจากไป

 

“ร้องไห้? ฮิฮิ เจ้ากำลังพูดอะไร ข้าไม่ได้ร้องไห้ ทำไมข้าถึงร้องไห้?”

 

เชนไตหยินยังคงยิ้มอยู่ แต่เธอกอดแขนของเสี่ยวฮัวและกอดเธอ

 

“คุณหนู?”

 

ติ๊ง ติ๊ง …

 

ถ้านั่นไม่ใช่เสียงน้ำตา

 

ถ้าอย่างนั้นก็อาจเป็นเสียงของความฝันที่แตกสลาย